انیمیشن Destino 2003

این ترکیب سورئال و جذاب از سبک‌های انیمیشن، از دو سبک کاملاً متفاوت اما بی‌تردید مکملِ والت دیزنی و سالوادور دالی الهام گرفته است. موضوع فیلم گویی به رابطه‌ای میان یک انسان زیبا و شخصیتی خوش‌چهره شبیه «دیسکوبول» اشاره دارد که تجلی زمان است. از یک سو، این تجربه بیشتر انسان‌محور است؛ آکنده از تصاویری که می‌توان به‌راحتی آن‌ها را محصول خیال چندبعدی دالی دانست،...

این ترکیب سورئال و جذاب از سبک‌های انیمیشن، از دو سبک کاملاً متفاوت اما بی‌تردید مکملِ والت دیزنی و سالوادور دالی الهام گرفته است. موضوع فیلم گویی به رابطه‌ای میان یک انسان زیبا و شخصیتی خوش‌چهره شبیه «دیسکوبول» اشاره دارد که تجلی زمان است. از یک سو، این تجربه بیشتر انسان‌محور است؛ آکنده از تصاویری که می‌توان به‌راحتی آن‌ها را محصول خیال چندبعدی دالی دانست، و در کنار چیزی شبیه به سنت‌های کلاسیک‌تر قرار می‌گیرد که وقتی با قطعه‌ای در سبک «زیبای خفته» همراه می‌شود، یادآور دیزنی در اوج اولیه‌اش است. در کنار این لایه، داستانی فلسفی‌تر نیز هست که می‌کوشد به ما یادآوری کند هیچ چیز ثابت نیست، به‌ویژه خودِ زمان، و رابطه‌مان با محیط اطراف و حتی با خودمان سیال و پیوسته در حال تغییر است. این نمادگرایی همیشه ساده قابل خوانش نیست؛ لاک‌پشت‌ها بر روی لاک‌شان صورت‌هایی شکل می‌دهند که به‌طور مؤثری در ظاهر شدن رقصنده نقش دارند، یا موجودات تک‌چشمی به‌طرز عجیبی پدیدار می‌شوند که گویی از «فروشگاه کوچک وحشت» بیرون آمده‌اند. تلاش برای رمزگشایی کامل این عناصر احتمالاً صرفه‌جویی چندانی در وقت ما نیست، اما نشستن و تصور اینکه اگر حدود هشتاد سال پیش این اثر به‌صورت دستی توسط هر دو خالقش کشیده شده بود چگونه به‌نظر می‌آمد، فقط به‌خاطر همان تصور ارزش صرف چند دقیقه را دارد.