فیلم Norbit 2007

ادی مورفی تقریباً هر نقشی را ایفا می‌کند، جز خنداندنِ من. این کمدی ساده و سطحی، فیلم‌های «کری آن» را هم مثل آثار اینگمار برگمان جلوه می‌دهد. انصافاً مورفی قابل تطبیق است — که عمدتاً مرهون مهارت تیم گریم نامزد اسکار (۳۳ نفر ذکر شده) است — و نقش شخصیتِ عنوان فیلم، همسر اغراق‌شده‌اش «راسپوتیا» و پدرخواندهٔ چینی‌اش «وونگ» را بازی می‌کند؛ همان کسی که...

ادی مورفی تقریباً هر نقشی را ایفا می‌کند، جز خنداندنِ من. این کمدی ساده و سطحی، فیلم‌های «کری آن» را هم مثل آثار اینگمار برگمان جلوه می‌دهد. انصافاً مورفی قابل تطبیق است — که عمدتاً مرهون مهارت تیم گریم نامزد اسکار (۳۳ نفر ذکر شده) است — و نقش شخصیتِ عنوان فیلم، همسر اغراق‌شده‌اش «راسپوتیا» و پدرخواندهٔ چینی‌اش «وونگ» را بازی می‌کند؛ همان کسی که یتیم‌خانه‌ای را اداره می‌کند و نربیت را وقتی نوزاد به آنجا واگذار شده بود، بزرگ کرده است. وقتی هم‌یتیمشان «کِیت» (تندیوی نیوتون) به زادگاهشان بازمی‌گردد، او مشتاق است دوستی کودکیشان را از سر بگیرد، اما باید با همسرش و نامزد او «دلون» (کیوبا گودینگ جونیور) هم روبه‌رو شود. در همین حال یتیم‌خانه مرکز ماجرا می‌شود، چون «راسپوتیا» و برادران هودلم قصد تصاحب آنجا را دارند که اوضاع را برای نربیت و نقشه‌های عاشقانه‌اش با کِیت—که او هم قصد خریدِ همان مکان را دارد—آشفت‌تر می‌کند. آیا او می‌تواند روز را نجات دهد و دلِ دختر را به دست آورد؟ شاید روی کاغذ خوب به نظر می‌رسید یا شاید مورفی دور خود را با آدم‌هایی پر کرد که جرأت گفتن «نه» نداشتند؛ اما پس از حدود پنج دقیقه مشخص می‌شود این فیلم فقط برای طرفداران پروپاقرص او ساخته شده. تقریباً همهٔ کلیشه‌ها را بازتولید می‌کند، اما نه به شیوه‌ای خنده‌دار. متن طوری نوشته شده که انگار مخاطب هشت‌ساله‌ای است که تماشاگر یک نمایش کودکانه‌ی فُکاهی با سینه‌های مصنوعی و بخش‌هایی لرزان که نباید آن‌جا باشند، است. از محاسن فیلم این است که کشدار نیست و ریتمِ رویدادها سریع است، اما صادقانه بگویم من خیلی بیشتر از اینکه لبخند بزنم یا بخندم، احساس خجالت و ناخوشایندی کردم. جانی دپ در ۲۰۰۵ با پوشیدن بنفش در «Wonkaland» تا حدودی موفق شده بود، اما این قاعده برای مورفی اصلاً جواب نمی‌دهد. در یک کلمه: بچه‌گانه و مبتذل. متأسفم.