فیلم Black or White 2014

نزاعی عاطفی برای روحی جوان و بی‌گناه. یکی از ملودرام‌های زیبا و برجستهٔ سال است. فیلم تا حدی درام دادگاهی است و دربارهٔ کودکی دو نژادی است که پدربزرگ و مادربزرگش برای حضانت او با هم می‌جنگند. موضوع حساس است، اما فیلمنامه‌ای خلاقانه و متعادل که دو طرف ماجرا را با انصاف نشان می‌دهد. چنین سوژه‌ای همواره مورد استقبال است، اما در این مورد منتقدانی بودند...

نزاعی عاطفی برای روحی جوان و بی‌گناه. یکی از ملودرام‌های زیبا و برجستهٔ سال است. فیلم تا حدی درام دادگاهی است و دربارهٔ کودکی دو نژادی است که پدربزرگ و مادربزرگش برای حضانت او با هم می‌جنگند. موضوع حساس است، اما فیلمنامه‌ای خلاقانه و متعادل که دو طرف ماجرا را با انصاف نشان می‌دهد. چنین سوژه‌ای همواره مورد استقبال است، اما در این مورد منتقدانی بودند که مانع دیده‌شدن شایستهٔ فیلم شدند. این اثر باید در رقابت اسکار حضور می‌داشت، اما نشد؛ چون در دنیای سینما آثار مرتبط با شخصیت‌ها یا رویدادهای واقعی معمولاً نسبت به آثار داستانی اولویت دارند. مبارزه برای حضانت کودک موضوعی آشنا اما نادر است. شخصیت‌ها در اینجا بسیار ویژه‌اند و با یک آغاز جذاب تفاوت بزرگی ایجاد می‌کنند. در برخی مقاطع صحنه‌ها کمی اغراق‌شده و کهنه‌نما به‌نظر می‌رسید، اما خود داستان و دیالوگ‌ها چنین نبودند. از اولین فریم، صحنه‌های احساسی فراوانی وجود دارد؛ به‌ویژه یکی از صحنه‌های دادگاه در پردهٔ سوم که نقطه‌عطفی در داستان است و بسیار تأثیرگذار است. خانواده‌ها قطعاً آن بخش را دوست خواهند داشت. «خب، چیزهایی هست که مردها می‌توانند انجام دهند، و چیزهایی هست که زن‌ها می‌توانند انجام دهند.» اجرای بازیگران در سطح بالایی قرار دارد، به‌ویژه کوین کاستنر و آکتاویا اسپنسر که در نقش‌های کلیدی فوق‌العاده‌اند. علاوه بر آن، فیلم لحظاتی از شوخ‌طبعی دلپذیر نیز دارد. این فیلم مانند برخی آثار اخیر تنها به نشان‌دادن اشتباهات گذشته نمی‌پردازد؛ بلکه به آینده نگاه می‌کند و با برداشتن دیوارها به دنبال وحدت است. در هر موجود زنده تعارضاتی وجود دارد؛ حتی در مواد غیرزنده وقتی با هم ترکیب می‌شوند واکنش شیمیایی رخ می‌دهد. پس در یک جامعهٔ متمدن باید این تعارضات تا حد ممکن کاهش یابند. پایانِ شاد یا غم‌انگیز مهم نیست؛ آنچه اهمیت دارد پیام فیلم دربارهٔ تفاوتِ خوب و بد است. کودک محور شکل‌گیری داستان است، اما فیلمنامه او را طوری طراحی نکرده که صرفاً نمایشگرِ اجرای درخشان باشد؛ حضورش حیاتی است چون درگیری میان دو گروه نژادی است. نکتهٔ اساسی این است که اگر مواجهه‌ها زشت‌تر شود، کودک چگونه تحت تأثیر قرار می‌گیرد؛ این همان نقطه‌ای است که به اوج می‌رسد و برای دانستن پایان باید فیلم را دید. به نظر من این فیلم بسیار دست‌کم گرفته شده و سزاوار شناخت فوری است. احتمالاً در آینده یکی از آثار مورد تحسین خواهد بود. ۸٫۵/۱۰