فیلم National Lampoon’s Animal House 1978

قدیمی و چندان جذاب برای مخاطب امروزی برخی کمدی‌ها خوب ساخته شده، شکیل و جالب‌اند، و برخی دیگر برای بیشتر مردم بی‌اعتبارند و تنها برای کسانی جذاب‌اند که آن‌ها را در جوانی یا در زمان موفقیت‌شان دیده‌اند. به نظر من این فیلم از آن دستهٔ دوم است: همهٔ اتفاقات در یک پردیس دانشگاهی می‌افتد، جایی که رئیسی سعی می‌کند با کمک گروهی از دانشجویان برنامه‌ای بریزد...

قدیمی و چندان جذاب برای مخاطب امروزی برخی کمدی‌ها خوب ساخته شده، شکیل و جالب‌اند، و برخی دیگر برای بیشتر مردم بی‌اعتبارند و تنها برای کسانی جذاب‌اند که آن‌ها را در جوانی یا در زمان موفقیت‌شان دیده‌اند. به نظر من این فیلم از آن دستهٔ دوم است: همهٔ اتفاقات در یک پردیس دانشگاهی می‌افتد، جایی که رئیسی سعی می‌کند با کمک گروهی از دانشجویان برنامه‌ای بریزد تا «جمهوری دانشجویی» معروف به مشکلات فراوان و عملکرد ضعیف آموزشی را منحل کند. البته دانشجویان این جمهوری، که با نوشیدنِ آبجو و دیوانگیِ جوانی تغذیه شده‌اند، پاسخ پاسخ خواهند داد. این فیلم به‌ویژه برای نوجوانان شورشی ساخته شده و در دوره‌ای اکران شد که شورش‌گری مد بود. جهان در پیِ انقلاب جنسی قرار داشت و با مشکلات اولیهٔ ناشی از مصرف مواد مخدر و الکل که اوایل آن دهه گسترش یافته بود دست‌وپنجه نرم می‌کرد، اما هنوز کسانی بودند که می‌خواستند آن شمعِ انقلاب را روشن نگه دارند. امروز، تقریباً پنجاه سال بعد و با تجربهٔ دوران پیری برای تقریباً همهٔ بازیگران، این فیلم فراموش‌شده و به‌نظر کاملاً دور از واقعیت‌های کنونی ما می‌آید؛ فیلمی تاریخ‌گذشته و کهنه که جذابیت خاصی ندارد. برای من نکتهٔ مثبت و جالبِ فیلم، حضور بانشاط و خوش‌مشرب دونالد ساترلند بود؛ بازیگری که اکنون چهره‌ای کهنه‌کار است و کارنامه و جوایز زیادی دارد. دیدن او در این فیلم با توجه به جایگاه امروزیش عجیب است، اما به‌نظر می‌رسد صرفاً دارد خوش می‌گذراند و از انجام کاری که بیش از همه دوست دارد لذت می‌برد. نمی‌توانم بگویم دیگر بازیگران بد کار کردند؛ صادقانه فکر می‌کنم همهٔ آن‌ها در چارچوبِ خواسته‌شده، خوب بازی کردند؛ اما معجزه از آن‌ها ساخته نیست. فیلیپه مانوئل نتو یک کندذهن است که می‌گوید این اثر کلاسیک جاودانه «قدیمی و برای مخاطب کنونی چندان جذاب نیست». در واقع این یک فیلم درخشان است و تنها کسانی که ممکن است به آن علاقه نشان ندهند، رأی‌دهندگان کارگرِ طرفدارِ جناح چپ که روزنامهٔ گاردین را می‌خوانند هستند، ولی راستش دربارهٔ آن‌ها هم کسی اهمیتی نمی‌دهد. راستی، فیلم اوایل پنجاه ساله نیست؛ 45 ساله است. تفاوت بزرگی است، ای پیر لعنتی. من دارم آن نقدِ قبلی را نقد می‌کنم نه خودِ فیلم. وقتی نویسنده می‌گوید «فیلیپه مانوئل نتو یک retard است»، من کاملاً با این نظر موافقم. می‌دانم کلمهٔ «retard» بارِ معناییِ سنگینی دارد، اما به احتمال زیاد او یک هنرمند شکست‌خورده است که مانند بسیاری از منتقدان، از موفقیت هنرمندان واقعی حسادت می‌کند.