فیلم 13 Hours: The Secret Soldiers of Benghazi 2016

در محیطی دشمن‌تار که فقط ۱۳ ساعت طول کشید تا زنده بمانند و در برابر حمله مقاومت کنند. این فیلم حال‌ و هوای اکشن-هیجان‌انگیز-جنگیِ «آرگو» را دارد و بر اساس داستان واقعیِ نبرد مسلحانه‌ی حدود ۱۳ ساعته‌ای ساخته شده که در لیبی در سال ۲۰۱۲ رخ داد. آن زمان که خشم نسبت به آثار غربی در خاورمیانه بالا گرفته بود، تروریست‌های اسلام‌گرا به مجموعه دیپلماتیک آمریکا...

در محیطی دشمن‌تار که فقط ۱۳ ساعت طول کشید تا زنده بمانند و در برابر حمله مقاومت کنند. این فیلم حال‌ و هوای اکشن-هیجان‌انگیز-جنگیِ «آرگو» را دارد و بر اساس داستان واقعیِ نبرد مسلحانه‌ی حدود ۱۳ ساعته‌ای ساخته شده که در لیبی در سال ۲۰۱۲ رخ داد. آن زمان که خشم نسبت به آثار غربی در خاورمیانه بالا گرفته بود، تروریست‌های اسلام‌گرا به مجموعه دیپلماتیک آمریکا در بنغازی حمله کردند، اما شش مرد شجاع ایستادند و جنگیدند. فیلمی میهن‌پرستانه‌ی آمریکایی است و به‌خاطر نفرت بعضی هم‌وطنان نسبت به مایکل بی، شاید به‌عنوان یک تقریباً شاهکار جنگی نادیده گرفته شده باشد. بقیه جهان آن را فیلمی خوب دانستند و استقبال کردند. اگر هنوز تماشایش نکرده‌اید، توصیه می‌کنم آن را نادیده نگیرید. فیلم جنگی‌ای واقع‌گرایانه و خوب ساخته‌شده است؛ بازیگران عالی‌اند و صحنه‌ها از سَسپِنس تا تماشایی متغیرند. قطعاً از بهترین‌های این ژانر است. فیلم صرفاً بر درگیری مسلحانه بین دو طرف تمرکز کرده و بنابراین به چرایی و چگونگی آغاز ماجراها نمی‌پردازد — شاید برای گفتن آن نیاز به فیلم دیگری بود. این نکتهٔ هوشمندانه‌ای در فیلمنامه است. در این فیلم ۱۵۰ دقیقه‌ای، پردهٔ اول پر از معرفی شخصیت‌ها و پیش‌برندگی داستان است؛ سپس درگیری مسلحانه‌ای آغاز می‌شود که از نیمه‌شب تا طلوع آفتاب ادامه دارد. با چرخش‌های روایت در جریان تقابل، قطعاً فیلمی نیست که از دست بدهید. امتیاز: 8/10 اگر خودتان را یک آمریکایی مغرور و تهاجمی می‌دانید، شاید از «13 Hours» خوشتان بیاید — احتمالاً هم قبلاً آن را دیده‌اید. من می‌توانم از پس تعصبات بیگانه‌ستیزانه و میهن‌پرستی تند برآیم و حتی کلیشه‌های معمولِ مایکل بی هم برایم فیلم را خراب نمی‌کند، اما چیزی که برایم غیرقابل تحمل است، کسالت است؛ و در «13 Hours» به‌وضوح کسالتِ زیادی وجود داشت. گرچه فیلم چندان منطقی نیست، و من با هیچ‌کدام از شخصیت‌ها همدلی نکردم، و با اینکه نقد من منفی است، همچنان فکر می‌کنم این بهترین کار مایکل بی در سال‌های اخیر است. امتیاز نهایی: ★★ — قطعاً برای من نبود، اما تا حدودی جذابیتش را درک می‌کنم. «13 Hours: The Secret Soldiers of Benghazi» فیلم جنگیِ ۲۰۱۶ به کارگردانی مایکل بی است که براساس کتاب مستند «13 Hours» نوشتهٔ میچل زاکوف ساخته شده. فیلم رویدادهای واقعی حمله به مجموعه دیپلماتیک آمریکا در بنغازی، لیبی، در ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۲ را بازگو می‌کند. جان کراسینسکی، جیمز بِیج دیل و دومینیک فوماسیا در نقش اعضای تیم امنیتی حضور دارند که شجاعانه از مجموعه دفاع کردند. مایکل بی به خاطر ساخت سکانس‌های اکشن شدید و تصویری معروف است و «13 Hours» نیز از این قاعده مستثنی نیست. صحنه‌های درگیری حسّی زمخت، آشفته و نفس‌گیر دارند و شدت رویدادهای واقعی را منتقل می‌کنند. استفاده از جلوه‌های عملی و حداقل CGI واقع‌گرایی را افزایش داده است. فیلم‌برداری دیون بیب بسیار تأثیرگذار است؛ او چشم‌انداز خشن و ویران‌شدهٔ بنغازی را با واقع‌گرایی ثبت می‌کند. به‌کارگیری دوربین‌های دستی در صحنه‌های اکشن به حس درگیرکننده و آشفتهٔ نبرد می‌افزاید. بازی‌ها محکم‌اند؛ جان کراسینسکی که بیشتر به نقش‌های کمدی شناخته می‌شود، نقش یک پیمانکار نظامی باتجربه و مصمم را باورپذیر ایفا می‌کند. جیمز بِیج دیل و دومینیک فوماسیا نیز در نقش‌های خود تأثیرگذار ظاهر شده‌اند. فیلم حس برادری و رفاقت میان اعضای تیم امنیتی را موفقیت‌آمیز منتقل می‌کند و به فداکاری و تعهد افراد در خدمت کشورشان تأکید دارد. از سوی دیگر، فیلم بر زمینهٔ سیاسی گسترده‌ای که به این رویداد انجامید عمیقاً ورود نمی‌کند؛ برخی بینندگان ممکن است نبود پیش‌زمینهٔ ژئوپولتیکیِ کامل را ناامیدکننده بیابند. شخصیت‌ها، هرچند براساس افراد واقعی‌اند، گاهی ساده‌سازی شده و تا حدی کلیشه‌ای‌اند، که ممکن است ارتباط عاطفی با آن‌ها را دشوار کند. با زمان بیش از دو ساعت، فیلم ممکن است برای برخی طولانی به‌نظر برسد. ریتم به‌ویژه در نیمهٔ اول کند است چون روایت به معرفی شخصیت‌ها و موقعیت می‌پردازد؛ این ممکن است صبر بینندگانی را که انتظار یک تریلر پرشتاب دارند، بسنجند. در مجموع، «13 Hours» بازنمایی‌ای شدید و هیجان‌انگیز از یک رویداد واقعیِ تراژیک است؛ در بخش اکشن و نمایش قهرمانیِ افراد موفق است، اما در ارائهٔ کاوشی ظریف از پیچیدگی‌های سیاسی پیرامون حمله کوتاهی می‌آورد. با این وجود، فیلم ادای احترامی به شجاعت مردانی است که در برابر ناامیدی جنگیدند. امتیاز: 7/10 منتقدان این فیلم را «گندیده» خوانده‌اند، اما توجیهشان برای من قابل‌پذیرش نیست. فیلم‌های کلاسیک زیادی وجود دارند که تحسین‌شده‌اند اما مورد نقد سخت قرار گرفته‌اند. این فیلم به‌ویژه جلب‌توجه می‌کند چون زنجیرهٔ فرماندهی در فرستادن مأموریت‌های نجات را روشن می‌کند. با وجود اینکه در فیلم هیلاری کلینتون به‌عنوان مقصر مرگ برخی افراد نشان داده شده، آشکار است که قدرت واقعی در دست کنگره است. فیلم این نکته را برجسته می‌کند، اما او همچنان هدف سرزنش باقی مانده است. فارغ از جنجال‌ها، این فیلم پرتنش، پُرشده از اکشن و به لحاظ احساسی تأثیرگذار است. من قویاً معتقدم دیدن آن ارزش دارد و نباید آن را به‌سادگی رد کرد. برای فیلمی که عملاً اتفاق خاصی جز دفاع یک‌جانبهٔ آمریکایی‌ها رخ نمی‌دهد، طبیعتاً باید کوتاه‌تر از مدت معمول باشد، اما سازندگان تصمیم گرفتند طولانی‌تر از حد استانداردش بسازند. بنابراین مجبور شدم ۲ ساعت و ۲۴ دقیقه کسالت را تحمل کنم. راستش نزدیک بود حین تماشا بخوابم.