فیلم Goin’ South 1978

این کار را همسرتان باید انجام دهد؛ ما «شوهران طبق مکتوب» اجازه‌اش را نداریم. «Going' South» را جک نیکلسون کارگردانی کرده و خودش هم نقش اصلی را بازی می‌کند. فیلمنامه را جان هرمان اشنایدر، ال رامروس، چارلز شایر و آلن مندِل نوشته‌اند. ماری استینبورگن و کریستوفر لوید در کنار نیکلسون بازی می‌کنند. موسیقی اثر از پری باتکین جونیور و فیلم‌برداری از نستُر آلمِندروس است. داستان در سال...

این کار را همسرتان باید انجام دهد؛ ما «شوهران طبق مکتوب» اجازه‌اش را نداریم. «Going' South» را جک نیکلسون کارگردانی کرده و خودش هم نقش اصلی را بازی می‌کند. فیلمنامه را جان هرمان اشنایدر، ال رامروس، چارلز شایر و آلن مندِل نوشته‌اند. ماری استینبورگن و کریستوفر لوید در کنار نیکلسون بازی می‌کنند. موسیقی اثر از پری باتکین جونیور و فیلم‌برداری از نستُر آلمِندروس است. داستان در سال 1866 در لونگهُرن تگزاس می‌گذرد و نیکلسون نقش هنری لوید مون، ولگردی کم‌اهمیت را بازی می‌کند که دستگیر و به دار آویخته می‌شود. اما قانونی قدیمی از دوران جنگ داخلی اجازه می‌دهد محکومی از دار نجات یابد اگر دختری مجرد از شهر حاضر شود او را به‌عنوان شوهر بپذیرد. جولی تیت (با بازی استینبورگن)، زنی پاک‌دامن و در تضاد کامل با مونِ خشن و ژولیده، وارد ماجرا می‌شود؛ او مون را می‌پذیرد تا در معدن روی زمینش که معتقد است طلا دارد به او کمک کند. آیا این دوِ ناهمگون می‌توانند رابطه‌ای برقرار کنند؟ آیا میانشان اعتماد شکل می‌گیرد؟ و آیا مون از خشم معاون انتقام‌جو، تاوفیلد (لوید)، که معتقد است مون دلخواه او را دزدیده، جان سالم به در خواهد برد؟ فیلم هنگام اکران چندان مورد توجه قرار نگرفت و منتقدان زمانه زیاد برایش امتیاز قائل نشدند، اما کم‌کم در محافل طرفداران خاص جای خود را پیدا کرد. آمدن نسخه‌های خانگی باعث شد فیلم بار دیگر دیده شود و محبوبیتش افزایش یابد. بله؛ برای بعضی‌ها هنوز کمی نامتعارف است — وسترن کمدی‌وار و عجیب همواره در جلب تحسین عام مشکل داشته — اما اکنون دیدنش لذت‌بخش است و هم‌زمان نویدبخش حضور بازیگرانی است که بعدها ستاره شدند. اوایل فیلم بیشترین لحظات کمدی را دارد و نیکلسون برای تکرار آن اوج‌ها تلاش می‌کند. وقتی زوج عجیب به خانهٔ ازدواجی و دورافتاده‌شان می‌روند، قصه ساده‌تر شده و رقابت اراده‌ها بین نیروی شهوانیِ خشن و معصومیت جولی ادامه می‌یابد. در حاشیهٔ صحنه گاهی مسئولان خصمانهٔ راه‌آهن برای پس‌گرفتن زمین فشار می‌آورند، تاوفیلد و همدستانش حضور دارند و گروه قدیمی مون هم به‌عنوان محرکی برای آشوب وارد می‌شوند. گاهی زمخت و گاهی کودکانه، فیلم در کل جلوه‌ای بامزه دارد و دیالوگ‌های سرزنده‌ای دارد که می‌توان نقل‌قول کرد. نیکلسون و استینبورگن مکمل خوبی برای هم‌اند؛ اجراها قابل‌قبول‌اند و تصویربرداری آلمندروس به زیبایی اثر کمک کرده است. جان بلوشی، دنی دویتو، ورونیکا کارت‌رایت و تریسی والتر در نقش‌های مکمل حاضرند، هرچند فرصت کافی برای تأثیرگذاری آن‌طور که طرفدارانشان می‌خواهند نیافته‌اند. جالب است دیدن لوید و استینبورگن این‌قدر زود در ژانر وسترن کنار هم کار کرده‌اند، چون دوازده سال بعد در قسمت سوم مجموعه «بازگشت به آینده» دوباره با هم هم‌تیمی شدند. همچنین لوید، دویتو و نیکلسون پس از همکاری در «پرواز بر فراز آشیانهٔ فاخته» در 1975 باز هم دور هم جمع شدند و بعدها دویتو در 1992 نیکلسون را در «هوفا» کارگردانی کرد. «Going' South» بیشتر لبخندالق‌کن است تا اینکه بخنداند؛ اگر از وسترن‌های غیرمتعارف خوشتان می‌آید، ارزش دیدن دارد. امتیاز: ۷/۱۰