فیلم Thesis 1996

یک گنج پنهان در سینمای اسپانیا اگر هنگام تهیه پایان‌نامه دکتری یا کارشناسی‌ارشد به‌طور اتفاقی با مدرکی از یک قتل مواجه شویم، چه می‌کنیم؟ بعید نیست بسیاری مستقیم به پلیس مراجعه کنند، اما آنگلا این کار را نمی‌کند: در حین پژوهش برای پایان‌نامه‌اش درباره خشونت در سینما، با یک ویدئوی «اسنوف» روبه‌رو می‌شود که نشان می‌دهد دانشجوی یکی از دانشگاه‌ها به‌طرزی وحشیانه کشته و تکه‌تکه شده...

یک گنج پنهان در سینمای اسپانیا اگر هنگام تهیه پایان‌نامه دکتری یا کارشناسی‌ارشد به‌طور اتفاقی با مدرکی از یک قتل مواجه شویم، چه می‌کنیم؟ بعید نیست بسیاری مستقیم به پلیس مراجعه کنند، اما آنگلا این کار را نمی‌کند: در حین پژوهش برای پایان‌نامه‌اش درباره خشونت در سینما، با یک ویدئوی «اسنوف» روبه‌رو می‌شود که نشان می‌دهد دانشجوی یکی از دانشگاه‌ها به‌طرزی وحشیانه کشته و تکه‌تکه شده است؛ ویدیویی که هنگام دیدنش استاد راهنمای او ناگهان جان می‌سپارد. با وجود بودجه بسیار اندک، فیلم از لحاظ ساختاری واقعاً خوب ساخته شده و نشانه‌ای روشن از ظرفیت، استعداد و خلاقیت کارگردانش، آلخاندرو آمنابار، است؛ یکی از بهترین و با ثبات‌ترین کارگردانان اسپانیا (ثبات در کیفیت کار، چون او فقط گهگاه فیلم می‌سازد). هنگام تماشای فیلم این حس به من دست داد که کارگردان از تجربه‌های دانشگاهی خودش الهام گرفته، به‌ویژه از زمانی که در دانشگاه کومپلوتنسه مادرید تحصیل می‌کرد. در این فیلم بازیگرانی با شهرت زیاد نداریم، اما برای من که بیشتر کارهای آمنابار را دیده‌ام چهره ادواردو نوریگا آشنا بود و اجرای خوب او در نقش دانشجویی مغناطیسی، جذاب و طفره‌رونده را تحسین کردم؛ شخصیتی که می‌تواند ضدقهرمان بزرگ باشد (یا نباشد، خودتان ببینید). آنا تورنت هم وظیفه‌اش را خوب انجام داده، هرچند انتظار زیادی از او نمی‌رفت. فله مارتینز هم خوش‌اثر بود و به کاراکترش طعنه‌ و رفتار نسبتاً غیرقابل‌پیش‌بینی داد. خاویِر الوریئا هم شبیهِ یک استاد دانشگاه نادان به‌نظر می‌رسد و به‌نظرم در نقشی که به او داده شده خوب ظاهر شده است. به‌عنوان فیلمی کم‌هزینه با منابع محدود، جلوه‌های بصری فخیم یا افکت‌های عظیم در کار نیست. فیلم ساده طراحی شده و تولید با همان امکانات موجود کار کرده: دکور و لباس‌ها چندان شاخص نیستند اما مطابق انتظارند، چون فیلم‌برداری تقریباً همیشه در لوکیشن انجام شده است. شک دارم در این تولید جایی را بتوان «استودیو» خواند. موسیقی متن بر پایه الکترونیک و سینت‌سایزر است، اما خوب جواب می‌دهد و با فضایی که فیلم در آن ساخته شده تناسب دارد. ساده، مؤثر، با دیالوگ‌های خوب، فیلمنامه‌ای مناسب، کارگردانی عالی و بازیگرانی قابل‌قبول: مرواریدی پنهان.