فیلم Mad Heidi 2022

اغلب تماشای «مِد هایدی» باعث می‌شد زورکی بخندم؛ فیلمی تنبل، تک‌نتی و حامی‌گردش سرمایه از کارگردانان مشترک یوهانس هارتمن و ساندرو کلوپ‌اشتاین. این فیلم که به‌عنوان یک کمدی اکشن/ترسناک به سبک «سوئیساپلویشن» معرفی شده، قرار بود خنده‌دار باشد ولی نیست. ایده‌ی اولیه از فیلم بهتر است و فیلمِ نهایی نمونه‌ای ناموفق از تلاشی است که فیلم می‌خواهد با زرنگی و شوخی زیاد بگیرد — و...

اغلب تماشای «مِد هایدی» باعث می‌شد زورکی بخندم؛ فیلمی تنبل، تک‌نتی و حامی‌گردش سرمایه از کارگردانان مشترک یوهانس هارتمن و ساندرو کلوپ‌اشتاین. این فیلم که به‌عنوان یک کمدی اکشن/ترسناک به سبک «سوئیساپلویشن» معرفی شده، قرار بود خنده‌دار باشد ولی نیست. ایده‌ی اولیه از فیلم بهتر است و فیلمِ نهایی نمونه‌ای ناموفق از تلاشی است که فیلم می‌خواهد با زرنگی و شوخی زیاد بگیرد — و در این کار شکست می‌خورد. داستان در سوییس پادآرمان‌شهری جریان دارد؛ هایدی (آلیس لوسی) و پدربزرگش زندگی ساده‌ای در آلپ دارند. کشور زیبا و کوهستانی‌شان تحت حکومت فاشیستیِ یک جلاد پنیرسالار، «رئیس بسیار سوئیسی ما» (کاسپر ون دین)، افتاده است؛ دیکتاتوری بی‌رحم که می‌خواهد جهان را از طریق سلطه بر محصولات لبنی تحت کنترل درآورد. وقتی دوست گله‌دار هایدی (کل ماتسنا) به‌خاطر پخش پنیر غیرقانونی به‌طور بی‌رحمانه‌ای توسط حکومت کشته می‌شود، او برای گرفتن انتقام راه می‌افتد. در مسیرش باید با فوق‌سربازان، زندانیان، راهبه‌های نینجا، شاگردان مرگبار و موانع عجیب و غریب دیگر مبارزه کند تا آزادی کشورش را بازگرداند. ایده‌اش برای یک فیلم نیمه‌شبانه خنده‌دار به‌نظر می‌رسد و واقعاً می‌توانست همین‌طور باشد، اما مشکل این است که این داستان اکشن-ماجراجویی بیش‌ازحد عجیب، بی‌مزه و سطحی است — نه به‌صورت خوب. مادهٔ کافی برای یک فیلم بلند وجود ندارد (شاید اصل پیشنهاد چیزی شبیه «ببینیم با پنیر چه کارهای دیوانه‌واری می‌توانیم بکنیم، مثل شکنجه با فوندو» بوده)، که همه‌چیز را بویی از ناچاری می‌دهد. اشاره‌های بی‌مایه‌ای به آثار تارانتینو و فیلم‌های اکسپلویتهٔ دهه‌های ۷۰ و ۸۰ هست که هیچ‌کدام کار نمی‌کند. ردّپایی از «سیسو» و «کیل بیل» دیده می‌شود، اما شوخی‌های تکراری و بی‌مزه دربارهٔ پنیر همه‌چیز را خراب می‌کند. حس شوخ‌طبعی در فیلم ضعیف است و من چیز خنده‌داری در آن نیافتم. فیلم نه به حد کافی ساده‌لوح است که خنده‌دار شود و نه تند و زیرک که بماند؛ چهار نویسنده (کلوپ‌اشتاین و هارتمن همراه با گرِگوری دی. ویدمر و ترنت هاگا) فیلمنامه‌ای ناهماهنگ نوشته‌اند. نویسندگی و دیالوگ‌ها — و بی‌پرده می‌گویم چون هیچ لزومی به نرم‌کردن واقعیت نیست — کاملاً ناامیدکننده‌اند. بَستِ بصریِ قدیمی فیلم تا حدی موفق است و جلوه‌های عملیِ خون‌ریزی و خشونت هم خلاقانه‌اند؛ کشتارها خشن و با ایده‌اند. اما تماشاگر باید از یک نیمهٔ اول بسیار کند و کشدار عبور کند تا بخش‌های خوب (یعنی اجرای انتقام‌جویانه) آغاز شود. این فیلم اثری نیست که بخواهید دوباره ببینید، بنابراین شانس تبدیل‌شدن به آن کلاسیکِ فرقه‌ای‌ای که این‌قدر میل دارد، بسیار کم است. فیلم‌ها باید از یک بنیاد محکم آغاز کنند و از آن‌جا پیش بروند؛ «مِد هایدی» انگار برعکس کار می‌کند و داستان نازک را دور یک punchline نهایی ساخته است. در نتیجه این اثر درجه دوم چیزی جز یک ترفند خسته و بی‌مزّه به‌نظر نمی‌رسد.