فیلم Descendants: The Rise of Red 2024

قطعاً بهترین فیلم از مجموعهٔ «دسندنت‌ها». نسخهٔ جدید که یک اسپین‌آف است نسبت به سه فیلم قبلی بازیگران اصلی را از دست داده، موضوعی که در ابتدا می‌توانست نقطه‌ضعف باشد چون همان بازیگران بهترین بخش‌های آن مجموعه بودند. با این حال بازیگران جدید خوب ظاهر شده‌اند: کایلی کان‌ترال در نقش رد حضور مثبتی دارد و ریتا اورا به‌عنوان ملکهٔ دل‌ها نقش‌آفرینی بی‌نقص و به‌یادماندنی‌ای ارائه می‌دهد....

قطعاً بهترین فیلم از مجموعهٔ «دسندنت‌ها». نسخهٔ جدید که یک اسپین‌آف است نسبت به سه فیلم قبلی بازیگران اصلی را از دست داده، موضوعی که در ابتدا می‌توانست نقطه‌ضعف باشد چون همان بازیگران بهترین بخش‌های آن مجموعه بودند. با این حال بازیگران جدید خوب ظاهر شده‌اند: کایلی کان‌ترال در نقش رد حضور مثبتی دارد و ریتا اورا به‌عنوان ملکهٔ دل‌ها نقش‌آفرینی بی‌نقص و به‌یادماندنی‌ای ارائه می‌دهد. دیگر تازه‌واردان مثل برندی، مالیا بیکر و جرمی سویفت هم قابل قبول هستند. داستان و آهنگ‌ها هم به‌خوبی کار شده‌اند و برخلاف انتظار، از سطح «خجالت‌آور» فاصله گرفته‌اند؛ تصویربرداری رنگارنگ و پرجنب‌وجوش فیلم هم از جنبهٔ بصری پیشرفت محسوسی دارد. تماشای فیلم برایم شگفتی‌آور و نسبتاً لذت‌بخش بود؛ دقیقا تجربه‌ای که قبلاً با این فرانچایز کمتر داشتم. از نداشتن چرخش‌های بزرگ در داستان غافل‌گیر شدم (مگر اینکه در قسمت بعدی مطرح شوند) اما این نکته لزوماً منفی نیست. جالب اینکه در میان نظریات مخاطبان—مثلاً در امتیازدهی‌های آنلاین—این قسمت رتبهٔ پایین‌تری دارد، که شاید همان چیزی باشد که برخی قبلاً آن را «خجالت‌آور» می‌دانستند اما برای طرفداران مجموعه جذاب است. در عین حال این فیلم یک سوّم احساسی هم دارد: فقدان بازیگران اصلی کاملاً محسوس است. از دست دادن کمرون بویس که نقش کارلوس را بر عهده داشت، عمیقاً احساس شد و ادای احترامی که در ابتدا با نشان دادن عکس او و اشک‌های اوما (چاینا آن مک‌کلین) انجام شد، بسیار تأثرانگیز و زیبا بود و به‌خوبی یاد او را گرامی داشت. در مجموع: کارگردانی، روایت، موسیقی و رقص‌ها همگی جذاب‌اند و فیلم روح «دسندنت‌ها» را حفظ کرده در حالی که مسیرهای تازه‌ای را نیز می‌آزماید. این بخش، ادامه‌ای رضایت‌بخش برای مجموعه است که با ترکیب اندوهِ از دست دادن بازیگران قدیمی و شورِ ماجراهای جدید تعادل مناسبی برقرار می‌کند؛ دیدنش برای هر طرفدار «دسندنت‌ها» توصیه‌پذیر است و به‌نوعی ادای احترامی زیبا به یاد کمرون بویس به شمار می‌آید.