فیلم On the Waterfront 1954

«فکر می‌کنی خودِ خدای توانی، اما می‌دونی چی هستی؟ یه آدم پست و بی‌ارزش و کثیف و بدمزه‌ای! و خوشحالم از کاری که باهات کردم، می‌شنوی؟ خوشحالم!» فیلم «در اسکله» به کارگردانی الیا کازان و با فیلمنامه‌ای از باد شولبرگ، برگرفته از مجموعه مقالات مالکوم جانسون ساخته شده است. در این فیلم مارلون براندو، لی جی. کاب، ایوا ماری سنت، کارل مالدن، راد استایگر...

«فکر می‌کنی خودِ خدای توانی، اما می‌دونی چی هستی؟ یه آدم پست و بی‌ارزش و کثیف و بدمزه‌ای! و خوشحالم از کاری که باهات کردم، می‌شنوی؟ خوشحالم!» فیلم «در اسکله» به کارگردانی الیا کازان و با فیلمنامه‌ای از باد شولبرگ، برگرفته از مجموعه مقالات مالکوم جانسون ساخته شده است. در این فیلم مارلون براندو، لی جی. کاب، ایوا ماری سنت، کارل مالدن، راد استایگر و پت هنینگ بازی می‌کنند. موسیقی اثر از لئونارد برنشتاین و فیلم‌برداری از بوریس کافمن است. تری مالوی (براندو) که زمانی بوکسوری آینده‌دار و آرزوپرداز بود، اکنون به‌عنوان کارگر اسکله زیر دستِ رئیس خلاف‌کار جانی فرندلی (کاب) کار می‌کند. تری شاهد قتل همکارش دویل است و درگیر تناقض وجدان می‌شود: آیا باید به کمیسیون مبارزه با جرم و جنایت اطلاع بدهد یا نه؟ این تردید وقتی بالا می‌گیرد که رابطه‌اش با خواهر مقتول، ادی (ایوا ماری سنت)، گرم‌تر می‌شود. «در اسکله» از بهترین آثار کازان، براندو و کافمن است؛ فیلم محیطی غلیظاً فاسد و بدبو از نیویورک را به تصویر می‌کشد که در آن کارگران صادق و سخت‌کوش برای تامین معاش زیر چتر اتحادیه‌های فاسد و سردسته‌های مافیایی می‌جنگند. دیالوگ‌ها در سادگی‌شان تقریباً شاعرانه‌اند و در تضادِ حساب‌شده‌ای با رخوت و خاکستریِ فضای فیلم—خانه‌های کم‌رونق و اسکله‌های مه‌آلود که رازهای ناگواری را در خود پنهان کرده‌اند—قرار می‌گیرند. اگرچه فیلم تا حدودی از منظر دفاع از «لو دادن»ِ مفسدان است و انگِ این موضوع به مسئولان رده‌بالا هم نشانه می‌رود، «در اسکله» اثری بنیادین و کلاسیک است که شایسته هر جایزه و نامزدی اسکاری بود که به‌دست آورد. از مونولوگ پرانرژی «قابل‌تأمل» (به‌ویژه بازی صورت راد استایگر در آن) تا کشف دل‌شکن براندو از کشته شدن عزیزانش و آن پایان به‌یادماندنی با مشت‌زدن به هوا—همه نشانگر سینمای کلاسیک در اوج‌اند. در نقش کشیشِ دل‌سوز، کارل مالدن تا حدی داستان را ربوده است؛ او با اصرار می‌کوشد کارگران اسکله را از زیر سایه ستم‌گرانه جانی فرندلی بیرون بکشد. ما می‌بینیم دویل که مرغ‌عاشق بوده، پس از گفت‌وگو با کمیسیر مبارزه با جرم، از ساختمان سقوط می‌کند—خانواده نمی‌دانند این ماجرا چگونه رقم خورده و تری می‌داند که از سرگرمیِ پرندگانِ دویل برای کشاندنش به پشت‌بام استفاده کرده بوده. وقتی ادی مصمم می‌شود حقیقت را بفهمد، رابطه‌اش با تری عمیق‌تر می‌شود و تری حتی عاشق می‌شود؛ اما کشیش به او می‌گوید این عشق تنها وقتی به چیزی می‌رسد که او صادق باشد. تری خوب می‌داند صداقت او را در مسیر برخورد با جانی و برادرش چارلی (رود استایگر)، دومِ رده‌بالای گروه، قرار می‌دهد. نشستی در کلیسا داگان را (پَت هنینگ) ترغیب می‌کند که بخواهد کاری بکند، اما وقتی الکل کار دستش می‌دهد، بارِ تحول بر دوش کشیش می‌افتد و او با تک‌گویی‌اش حرکتِ امور را تغییر می‌دهد. عکس‌برداری سیاه‌وسفید فیلم به‌گونه‌ای است که عناصر تاریکِ ساختمان‌ها و آب را برجسته می‌کند و فضایی خفقان‌آور می‌سازد؛ تصویری که یادآور نماهایی تیره و تهدیدآمیزِ فیلم‌های درامِ کلاسیک است. لی جی. کاب در نقش رئیسِ باند و ایوا ماری سنت در نقش زنِ قوی و شجاع، اجرای قابل‌توجهی دارند؛ نقشِ زنِ داستان از بسیاری کلیشه‌ها دوری می‌کند و شجاعتش در مواجهه با وضعیتی خطرناک و نامطمئن کاملاً محسوس است. پایان‌بندی فیلم پرکششی احساسی و درخورِ کار است؛ اگر فرصت دیدن آن روی پرده بزرگ را دارید، حتماً ببینید—این فیلم همچون یک ترن هوایی، شخصیت‌های پرنقصش را با شخصیت‌پردازی قوی همراه می‌کند و بیننده را درگیر می‌سازد. از منظر تاریخی، «در اسکله» را می‌توان نمونه‌ای از شبه‌نوآرِ اجتماعیِ اوایل دوران براندو دانست. فیلمِ 1954، درامی جنایی و سیاه‌وسفید است که جوایز متعددی کسب کرد و ازنظر اجتماعی-سیاسی وزن قابل‌توجهی دارد؛ یکی از سه موفقیت بزرگ براندو در اوایل دههٔ ۵۰ شمرده می‌شود و به خاطر زمینهٔ کارگری‌اش در اسکله‌های هوبوکن، در حاشیهٔ نیویورک ساخته شده است. فیلم همچنین پاسخی است از کازان به کسانی که او را پس از معرفی هشت تن به کمیتهٔ امور ضدآمریکایی (HUAC) محکوم کردند؛ بنابراین لحنِ دفاع از «لو دادن» نیز در آن قابل‌درک است. با وجود شهرت اثر، برخی منتقدان براندو را در این فیلم کمی پُرَتن و کمتر جذاب می‌دانند و آن را کمتر از آثار بعدیِ او می‌پسندند. فیلم حدود ۱ ساعت و ۴۸ دقیقه است و در سواحل هوبوکن، نیوجرسی فیلم‌برداری شده. برخی نقدها نمره‌ای متوسط به آن داده‌اند، درحالی‌که بسیاری دیگر آن را اثری کلاسیک و درخشان می‌دانند.