فیلم Land 2021

وقتی نام رابین رایت به عنوان بازیگر کنار فیلمی می‌آید، همیشه انتظار دیدنش را با هیجان دارم؛ اما دلیل اصلی اشتیاقم به دیدن Land صرفاً حضور او نبود، بلکه این‌که فیلم، نخستین تجربه کارگردانی بلند رایت است. عملکرد بازیگری او نه تنها ناامیدم نکرد، بلکه بار دیگر ثابت کرد که در ایجاد تصویرپردازی قوی از یک شخصیت توانمند است؛ شخصیتی که نشان می‌دهد پایداری و...

وقتی نام رابین رایت به عنوان بازیگر کنار فیلمی می‌آید، همیشه انتظار دیدنش را با هیجان دارم؛ اما دلیل اصلی اشتیاقم به دیدن Land صرفاً حضور او نبود، بلکه این‌که فیلم، نخستین تجربه کارگردانی بلند رایت است. عملکرد بازیگری او نه تنها ناامیدم نکرد، بلکه بار دیگر ثابت کرد که در ایجاد تصویرپردازی قوی از یک شخصیت توانمند است؛ شخصیتی که نشان می‌دهد پایداری و اراده برای زندگی می‌تواند در سخت‌ترین لحظات نقش درمانگری داشته باشد. فیلمنامه‌ای دقیقاً شخصیت‌محور از جسی چاتهام و ارین دیگنام. فیلم نمای کارگردانی رایت را با وضوح نشان می‌دهد؛ فیلم‌برداری خیره‌کننده بابی بوکوسکی و موسیقی بدیع بن سالی و گروه Time For Three به‌گونه‌ای در روایت حل شده‌اند که به جزء لاینفک اثر تبدیل می‌شوند. بی‌اغراق، بدون آن موسیقی‌ها فیلم همان خصوصیت ارتقاءدهنده‌اش را از دست می‌داد. افزون بر این، چشم‌اندازهای باشکوه کوهستانی—به‌خصوص مناظری از راکی‌ها—آثار بصری‌ای خلق کرده که خودِ تماشای مناظر فیلم به‌تنهایی لذت‌بخش است. داستان درباره اِدی (با بازی رایت) است؛ زنی که پس از وقوع تراژدی‌ای که انگیزهٔ او برای زندگی را متزلزل می‌کند، از جامعه کناره می‌گیرد و به کلبه‌ای دورافتاده در کوه‌ها پناه می‌برد. بدون تجربه بقا، خیلی زود با کمبود غذا و قطع ارتباط مواجه می‌شود تا این‌که یک شکارچی نیکوکار (دِمیان بیچیر) او را به‌موقع نجات می‌دهد. نیمهٔ اول فیلم ریتمی آرام دارد و صحنه‌های طولانی‌ای از خیره‌شدن به مناظر برفی و خلأ درونی شخصیت را نشان می‌دهد؛ ممکن است برای برخی کند به‌نظر برسد، اما این کندی هم هدفمند است و به نوعی مدیتیشن بر سوگ و انزوا تبدیل می‌شود. داستان بقا به تدریج به روایت دوستی مبدل می‌شود؛ مرد به اِدی کمک می‌کند تا ارتباط انسانی از دست‌رفته‌اش را بازیابد و به او شکار و زندگی از روی طبیعت را بیاموزد—امری که در چندین سطح زندگی‌اش را نجات می‌دهد. بار داستانی عمدتاً بر دوش رایت است و او با ارادهٔ خام و وقار زمختی که نشان می‌دهد، نقشی همدلی‌برانگیز و دل‌شکسته ارائه می‌دهد و از سوی دیگر شیمی بسیار خوبی با بیچیر دارد. عملکرد بیچیر هم به‌همان اندازه درخشان و تحسین‌برانگیز است. فیلمنامهٔ چاتهام و دیگنام تحول روانی و احساسی شخصیت را به‌خوبی دنبال می‌کند؛ شاید از نظر طرح چندان بنیادشکن نباشد، اما فیلم به‌واسطهٔ تصاویر فراموش‌نشدنی و موسیقی جذابش به تجربه‌ای الهام‌بخش بدل می‌شود. Land یکی از خوش‌عکس‌ترین فیلم‌هایی است که در سال‌های اخیر دیده‌ام؛ هر نما با پس‌زمینه‌ای آسمان‌خورده و کوهستانی احساسات تماشاگر را به سوی قله‌های برفی منتقل می‌کند. اگرچه ممکن است برای برخی کمبود رویدادهای پرتعلیق خسته‌کننده باشد، اما برای من ارزش بازدید مجدد دارد—بخصوص به‌خاطر تصویربرداری و موسیقی. در مجموع، Land اثری برجسته به‌عنوان اولین تجربه کارگردانی رابین رایت است و یکی از عملکردهای موردعلاقهٔ او را نیز در خود دارد؛ داستانی تاثیرگذار دربارهٔ انزوا و همراهی که با تصاویر و موسیقی به‌شدت درگیرکننده، تجربه‌ای ماندگار ارائه می‌دهد. امتیاز: A-