فیلم Black Bear 2020

فیلمی در دل فیلمی در دل فیلمی. حماسی... اما در واقع اینطور نیست. با این حال، دوست دارم آوبری پلازا را در نقش‌های اصلی بیشتری ببینم. آوبری پلازا در اینجا فوق‌العاده است! «خرس سیاه» از ابتدا تا انتها جذاب است. با این حال، من فکر می‌کنم نیمه اول قوی‌تر و جالب‌تر است، هرچند که نتیجه‌گیری نیز به طرز قابل توجهی جذاب است. همانطور که ذکر شد، پلازا...

فیلمی در دل فیلمی در دل فیلمی. حماسی... اما در واقع اینطور نیست. با این حال، دوست دارم آوبری پلازا را در نقش‌های اصلی بیشتری ببینم. آوبری پلازا در اینجا فوق‌العاده است! «خرس سیاه» از ابتدا تا انتها جذاب است. با این حال، من فکر می‌کنم نیمه اول قوی‌تر و جالب‌تر است، هرچند که نتیجه‌گیری نیز به طرز قابل توجهی جذاب است. همانطور که ذکر شد، پلازا در تمام طول فیلم عالی است - او فیلم را به دوش می‌کشد، بدون شک. کریستوفر ابوت لحظاتی دارد و دیدن پاولا لازارو، بازیگر تازه‌کار «مردگان متحرک»، جالب است. واقعا دوست دارم «خرس سیاه» را دوست داشته باشم. در واقع، از آن بسیار خوشم می‌آمد و تا نیمه فیلم، از آن لذت می‌بردم، تا اینکه کل داستان به سرعت و به طرز ناگهانی سقوط کرد. «خرس سیاه» به دو بخش تقسیم می‌شود؛ «خرس در جاده» و «خرس کنار خانه» (بیایید آنها را BB1 و BB2 بنامیم)؛ هر دو بخش با ظهور خرس آمریکایی (Ursus americanus) به پایان می‌رسند، اما می‌توانستند به سادگی با علامتی از «بن بست» به اتمام برسند. در یک خانه کنار دریاچه در آدیراک، گاب (کریستوفر ابوت) و بلر (سارا گادون) از آلیسون (آوبری پلازا)، کارگردان فیلم نوظهور، استقبال می‌کنند. مانند هنرمندان کلیشه‌ای، این سه نفر خلاق و باهوش هستند، اما همچنین کودکانه و پرخاشگرند. آلیسون یک دروغگوی پاتولوژیک بی‌شرم است، گاب نابالغ و دستکاری‌کننده است و بلر نمی‌گذارد بارداری‌اش مانع از بروز الکلیسم در حال رشدش شود (انتخاب بازیگران، به‌هرحال، بسیار مناسب است). تعاملات آنها پر از تظاهر و رفتارهای منفی است. این فقط یک تفریح خوب و قدیمی است. دیالوگ‌ها هم بی‌ادبانه و هم بافرهنگ هستند (به خصوص از کلمه «سلپسیم» لذت بردم)، اما متاسفانه بزرگ‌ترین توهین به هوش تماشاگران به صورت یک تعلیق — به خاطر کمبود واژه بهتر — است که به BB2 منتقل می‌شود. نیمه دوم به یک باتلاق متا-متنی تبدیل می‌شود که در آن فیلمی در دل فیلم وجود دارد، اما آن فیلم داخلی واقعا فیلمی نیست که تا به حال تماشا کردیم، بنابراین فرضا یک فیلم فرضی سوم در این کابوس مفهومی دفن شده است. اگر BB1 درباره یک تصادف قطار بود که نمی‌توانستیم از آن چشم برداریم، BB2 فقط یک تصادف قطار است، همین. تنها ویژگی‌ای که از نیمه اول منتقل می‌شود، بازیگری است که احتمالا حتی بهتر است — اما این فقط باعث می‌شود برای بازیگران متأسف شوم. با در نظر گرفتن همه چیز، آنچه در اینجا داریم دو پیش‌نویس از یک ایده به‌دردبخور است که به طور واضح، معادل یک محصول نهایی نیست. به جای اینکه به تخته‌سیاه برگردند، نویسنده/کارگردان به سادگی تصمیم گرفته همان مفهوم ناتمام را دو بار در یک ردیف ارائه دهد و هر دو بار از ارائه یک نتیجه‌گیری مناسب غافل بماند.