فیلم Killer Joe 2011

از یک سو «کیلر جو» در ادامهٔ فیلم بهتر می‌شود، اما از سوی دیگر این اولین اثر فریدکین است که من کاملاً عاشقش نشدم. کارگردانی ویلیام فریدکین و فیلمنامهٔ اقتباس شده از نمایشنامهٔ تراسی لتس، «کیلر جو» را به یک نئونوآر پَست‌محلّیِ تلخ و پرتنش تبدیل کرده است. داستان دربارهٔ کریس اسمیت (امیل هیرش) است که به‌خاطر بدهی سنگین به خلافکاران محلی تصمیم می‌گیرد مادر بی‌مسئولیتش...

از یک سو «کیلر جو» در ادامهٔ فیلم بهتر می‌شود، اما از سوی دیگر این اولین اثر فریدکین است که من کاملاً عاشقش نشدم. کارگردانی ویلیام فریدکین و فیلمنامهٔ اقتباس شده از نمایشنامهٔ تراسی لتس، «کیلر جو» را به یک نئونوآر پَست‌محلّیِ تلخ و پرتنش تبدیل کرده است. داستان دربارهٔ کریس اسمیت (امیل هیرش) است که به‌خاطر بدهی سنگین به خلافکاران محلی تصمیم می‌گیرد مادر بی‌مسئولیتش را بکشد تا بیمهٔ عمر او را بگیرد. او خانوادهٔ ساکن تریلر را دور هم جمع می‌کند و «کیلر جو» (متیو مک‌کانهی)، پلیسی با شغل دومِ قاتل‌کشی، را برای انجام کار می‌گیرد — اما هیچ‌کس نمی‌داند هزینهٔ این معامله چقدر گران خواهد بود. فیلم پَلیسی، تاریک و گاه بسیار ناپسند است؛ یا آن را دوست خواهید داشت یا آن را بیش از حد زشت و منزجرکننده می‌یابید. فریدکین با دیالوگ‌های فراوان و رویکرد «آرام و کم‌رمق» تنش را تا نقطهٔ انفجار می‌کشاند و پایانِ تند و تکان‌دهندهٔ فیلم تا حدی رهایی‌بخش به نظر می‌رسد. فیلم در تگزاس و در کمتر از سه هفته ساخته شده و از همان ابتدا با شخصیت‌هایی کثیف در جهانی کثیف سروکار دارد؛ جایی که سکس، خشونت، سکس خشونت‌آمیزِ نمایشی و برهنگی بخشی از بافت داستان‌اند. بازی‌ها چشمگیرند؛ امیل هیرش، توماس هیدن چرچ، جونو تمپل و جینا گرشون همگی به متن وزن و باورپذیری می‌دهند، اما همه آن‌ها در برابر متیو مک‌کانهی کم می‌آورند. مک‌کانهی در نقش «کیلر جو» با تهدیدی شبیه به داستان‌های فاوست ظاهر می‌شود — آرام، دقیق و در عین حال چهره‌ای زمخت و هولناک دارد؛ بازی‌اش در دقایق پایانی فیلم واقعاً تاثیرگذار است. با این حال، یکی از انتقادات جدی فیلم به نمایشِ پرجزئیات و اغلب به‌ظاهر غیرضروریٔ برهنگی و صحنه‌های جنسی بازمی‌گردد که برای بعضی بینندگان بیش از آنکه به تقویت صحنه‌ها کمک کند، از بار آن‌ها می‌کاهد و حالتی لومپ‌گونه یا عامدانهٔ بی‌ملاحظه ایجاد می‌کند. برخی منتقدان این جنبه را با کارهای دیگر کارگردانانی مقایسه کرده‌اند که افراط در نمایش رذایل را به‌جای انگیزه‌پردازی انتخاب می‌کنند. در مجموع «کیلر جو» فیلمی شدید، تند و دوپاره‌کننده‌نظر است: کارگردانی بی‌رحم، بازی‌هایی درخشان به‌ویژه از مک‌کانهی، اما هم‌زمان صحنه‌ها و صراحتی که برای برخی تماشاگران آزاردهنده و غیرضروری است. این اثر مخاطبان خاص خود را دارد و در عین حال برای بسیاری غیرقابل‌تحمل خواهد بود. نمره‌ها در نسخه‌های مختلفِ این نقد: ★★½ / 9/10 / 67%.