فیلم Swashbuckler 1976

پیتر بویل در اینجا نمایش را از آن خود می‌کند در نقش لُرد درانتِ نمایشی و شریر، که با صحنه‌ای تهدیدآمیز — در حال حمام‌کردن به سبکِ کلیوپاترا — شروع می‌کند و لحن این ماجرای احمقانه اما پرانرژی را تعیین می‌کند. اشراف‌زاده دبرت (جیمز ارل جونز) و دزد دریاییِ ند لینچ (رابرت شاو) از این فرماندار بی‌رحم به تنگ آمده‌اند و تصمیم می‌گیرند از شر...

پیتر بویل در اینجا نمایش را از آن خود می‌کند در نقش لُرد درانتِ نمایشی و شریر، که با صحنه‌ای تهدیدآمیز — در حال حمام‌کردن به سبکِ کلیوپاترا — شروع می‌کند و لحن این ماجرای احمقانه اما پرانرژی را تعیین می‌کند. اشراف‌زاده دبرت (جیمز ارل جونز) و دزد دریاییِ ند لینچ (رابرت شاو) از این فرماندار بی‌رحم به تنگ آمده‌اند و تصمیم می‌گیرند از شر او خلاص شوند. پس از آن، مجموعه‌ای از ماجراجویی‌های سرگرم‌کننده در پی می‌آید، با «سرگرد فولی» (بو بریجس) که نامش برازنده‌اش است و تلاش می‌کند نقشهٔ آزادی‌بخش آن‌ها را خنثی کند، و ژنوویو بوجولد («جین») که جلوه‌ای از جذابیت را فراهم می‌آورد. فیلم شلخته است؛ شاو طوری بازی می‌کند که انگار کتاب «جانت و جان» ارول فلین را خوانده (و شاید قبل از فیلم‌برداری چند لیوان هم نوشیده باشد). جیمز ارل جونز به‌اندازهٔ یکی از کشتی‌های چوبی‌اش بازیگری چندوجهی و منعطفی ارائه نمی‌دهد و بوجولد هم نقش کافی برای ایجاد تأثیر ندارد. آنجلیکا هاستون — بازیگری که با چهرهٔ تیره‌اش شناخته می‌شود — هم هست، اما کم‌حضور و تا حدی بی‌هدف. ساختن این فیلم احتمالاً برای گروه خوش‌گذرانی بوده؛ پر از سکانس‌های اکشن و آکروباتیک و پایان‌بندی‌اش هم به‌طرزی اغراق‌آمیز اما سرگرم‌کننده عمل می‌کند. اثری کاملاً فراموش‌شدنی، اما با این حال لذت‌بخش.