فیلم The Prophecy 1995

وای، خب، وقتی یکی از فیلم‌های وایدن را می‌بینی، دقیقاً می‌فهمی با چه چیزی طرفی. او از آن فیلمنامه‌نویس‌هایی است که هر بار چیزی منحصر‌به‌فرد به پرده می‌آورد... و از آن دسته هم هست که آدم ناچار است فرض کند زیر تأثیر روان‌گردان‌های قوی است. طبیعتاً واکن نقش اول را دارد و واقعاً هم عالی عمل کرده — چه کسی از دیدن او در نقش یک...

وای، خب، وقتی یکی از فیلم‌های وایدن را می‌بینی، دقیقاً می‌فهمی با چه چیزی طرفی. او از آن فیلمنامه‌نویس‌هایی است که هر بار چیزی منحصر‌به‌فرد به پرده می‌آورد... و از آن دسته هم هست که آدم ناچار است فرض کند زیر تأثیر روان‌گردان‌های قوی است. طبیعتاً واکن نقش اول را دارد و واقعاً هم عالی عمل کرده — چه کسی از دیدن او در نقش یک شرور خوشش نمی‌آید؟ او همیشه تا حدی هراس‌آور است و در «پراپسی» آن حالت ترسناک را با مقدار قابل‌توجهی طنز متعادل می‌کند. این ترکیب او را دوست‌داشتنی می‌کند؛ واکن حس طنز فوق‌العاده‌ای دارد و از بهترین اجرای‌های بی‌حالت (deadpan) در هالیوود معاصر برخوردار است. با این حال... الیاس کوتئاس. فکر نمی‌کنم عمدی در کار باشد، ولی او همیشه مرکز توجه هر فیلمی می‌شود و «پراپسی» هم استثنا نیست. او در هر نقش، حتی نقش‌های کوتاه، بهترین بازی‌اش را ارائه می‌دهد. مثل اجرای او در «فالن»، چیزی که بعد از پایان فیلم در ذهنت می‌ماند، بازی کوتئاس است. او مثل همیشه با سهولت از قدرت خام بازیگری‌اش بهره می‌برد. استولتز همان‌طور که همیشه هست بازی می‌کند، اما در این فیلم این انتخاب کاملاً موثر است. او فرشته‌ای است که فقط دستورها را اجرا می‌کند و از همان خنکیِ دههٔ نود برخوردار است. از اولین لحظه‌ای که او را روی پرده می‌بینی، می‌فهمی که انتخاب او برای نقش سیمون بی‌نقص بوده است. یکی از نکات مثبت فیلم آدام گلدبرگ است؛ مردی که معمولاً در نقش‌های مشابهی به کار گرفته می‌شود — آن شخصیت یهودی کمی دست‌وپاچلفتی. او عملاً همان شخصیتی است که در «نجات سرباز رایان» داشت، اما این‌جا بسیار دل‌سوخته‌تر است. در عین حال به عنوان عنصر کمدی نیز عمل می‌کند: یک جسد باززنده‌شده و در حال پوسیدگی که مجبور شده به‌عنوان نوکری بی‌میل و پررو برای واکن خدمت کند. فیلم به لحظات رهایی نیاز داشت تا برای تماشاگران غیرمذهبی هم قابل‌لمس و زمینی بماند و گلدبرگ، خوب، کاری که لازم بود را انجام می‌دهد و تو را می‌خنداند. این فیلم کوچک با بودجهٔ محدود و بازیگران عالی نتیجه می‌دهد. تا حدی به این خاطر که کیفیت سورئال فیلم‌نامه نیاز داشت بودجهٔ کمی داشته باشد تا قابل‌باور بماند، و تا حدی هم به این خاطر که کیفیت تولید همه را مجبور کرد روی یک داستان بسیار خوب تکیه کنند و آن را به بازیگرانی بسپارند که بتوانند آن را به چیزی به‌یادماندنی تبدیل کنند. نتیجهٔ کار فیلمی است که می‌توان بارها و بارها آن را تماشا کرد.