فیلم Lady in a Cage 1964

زن در قفس! فیلم "زن در قفس" به کارگردانی والتر گراومن و نوشته لوتھر دیویس است. بازیگران این فیلم شامل اولیویا د هاولیند، جف کوری، جیمز کاهن، آن سادرن، جنیفر بیلینگزلی و رافائل کامپوس می‌باشند. موسیقی این فیلم اثر پل گلاس و فیلم‌برداری آن توسط لی گارمز انجام شده است. اگر به جستجوی نقدهای این فیلم بپردازید، تقریباً تمامی واژه‌های سینمایی که برای...

زن در قفس! فیلم "زن در قفس" به کارگردانی والتر گراومن و نوشته لوتھر دیویس است. بازیگران این فیلم شامل اولیویا د هاولیند، جف کوری، جیمز کاهن، آن سادرن، جنیفر بیلینگزلی و رافائل کامپوس می‌باشند. موسیقی این فیلم اثر پل گلاس و فیلم‌برداری آن توسط لی گارمز انجام شده است. اگر به جستجوی نقدهای این فیلم بپردازید، تقریباً تمامی واژه‌های سینمایی که برای توصیف یک فیلم غیر بزرگ‌مخارج و غیرمتعارف استفاده می‌شود را خواهید یافت. در مورد این فیلم، "زن در قفس"، در نهایت فیلمی است که همه باید درک کنند چرا برخی آن را دوست دارند و برخی دیگر از آن متنفرند. یک کلاسیک کمدی و شلوغ برای یک دوستدار فیلم ممکن است برای دیگری کسل‌کننده و به شدت غیرقابل تحمل باشد. من به گروه دوم نزدیک‌تر هستم. فیلم با شروعی بسیار خوب آغاز می‌شود: لوگوی پارامونت در قالب نوارهای قفس، موسیقی آزاردهنده، یک سگ مرده در جاده و تیتراژ فوق‌العاده‌ای که به سرعت به تصاویر نزدیک می‌شود. داستان به معرفی کارنلیا هیلیارد، زن ثروتمندی می‌پردازد که در قفس آسانسور خانه‌اش گیر افتاده است (او در حال بهبودی از شکستگی لگن است)، و به تنهایی مجبور می‌شود از سیستم هشدار استفاده کند که افراد ناخوشایند و ناپایدار را به زندگی‌اش می‌آورد تا او را آزار دهند. پیام بزرگ و تاریک فیلم به شدت توسط سازندگان آن به تصویر کشیده شده که نتیجه‌اش کسل‌کننده است و هیچ شوک و هیجانی ایجاد نمی‌کند. در نیمه فیلم، بازی‌های اغراق‌آمیز همه شخصیت‌ها - از جمله د هاولیند که روزگاری بزرگ بود - تقریباً غیرقابل تماشا می‌شود. در واقع، بخش زیادی از آن خنده‌دار است، به طوری که به جای احساس انزجار از بوی بدی که نسل بشر را آلوده کرده، در حال فکر کردن به غیرواقعی بودن داستان هستید. در یک صحنه، کارنلیا باید به سادگی آزاردهنده اصلی‌اش را از قفس بیرون بیاندازد، اما نه! فیلمنامه به شدت اغراق‌آمیز می‌خواهد که بار دیگر به زوایای احمقانه انسانی بپردازد قبل از اینکه به پایان برسد. حتی در این فیلم دو شخصیت وجود دارند که یکی از آنها نقش کلیدی در داستان دارد، اما سرنوشتشان فاش نمی‌شود. نه به صورت معماگونه، بلکه به شکلی تنبل و فراموشکارانه. باید گفت که این تصمیم مؤثر است زیرا شما را با ناخوشایندیش جذب می‌کند - هم به عنوان یک مشاهده درباره وضعیت انسانی و هم به عنوان یک فیلم‌سازی ضعیف - به حدی که باید تا پایان با آن همراه شوید. شاید این همان هدف بوده باشد؟ اما واقعاً این فیلمی است که من شخصاً نمی‌توانم به هیچ‌وجه توصیه کنم. ۵ از ۱۰