فیلم Blue Valentine 2010

این فیلم به نوعی کم‌صدا و غیرقابل توجه است، اما بسیار پرتنش، واقعی و قابل باور است و ممکن است برای بسیاری از افراد دیدن آن دشوار باشد. درام‌های عاشقانه به‌طور خاص نوع فیلم محبوب من نیستند، اما کیفیت کار انجام شده در این فیلم و مهارت کارگردان درک سیانفرانس را به خوبی می‌شناسم. این فیلم در هر جنبه‌ای نتیجه‌ی عشق و عشق‌ورزی است که به...

این فیلم به نوعی کم‌صدا و غیرقابل توجه است، اما بسیار پرتنش، واقعی و قابل باور است و ممکن است برای بسیاری از افراد دیدن آن دشوار باشد. درام‌های عاشقانه به‌طور خاص نوع فیلم محبوب من نیستند، اما کیفیت کار انجام شده در این فیلم و مهارت کارگردان درک سیانفرانس را به خوبی می‌شناسم. این فیلم در هر جنبه‌ای نتیجه‌ی عشق و عشق‌ورزی است که به شدت به تجربیات شخصی کارگردان متکی است؛ او به عنوان یک جوان، شاهد طلاق والدینش بوده است. اگرچه عنوان فیلم یادآور جنبه‌های زیباتر عشق است، اما در واقع به طور دقیق به تحلیل روابط از ابتدا تا انتها می‌پردازد. من حتی می‌توانم با کسی که می‌گوید این فیلم برای همه مناسب نیست، موافق باشم: این فیلم سنگین و کمی کند است و بخش‌های یکنواخت زیادی دارد. دیالوگ‌هایی که به نظر می‌رسد فقط برای پر کردن زمان وجود دارند، اما در واقع به ما کمک می‌کنند تا شخصیت و رفتار دو طرف این زوج را درک کنیم. همچنین، فیلم روایت خطی ندارد و با چندین پس‌رفت و پیش‌رفت زمانی، گذشته و حال را در هم می‌آمیزد و تکامل و فرسایش رابطه را به ما نشان می‌دهد. این فیلم نه فیلمی دلنشین است و نه به راحتی قابل تماشا؛ و بخش بزرگی از این موضوع به اصالت آنچه که می‌بینیم برمی‌گردد. آن زوج ممکن است همسایه ما یا یکی از ما باشند. این فیلم می‌تواند برای بسیاری از افراد، یادآور خاطرات دردناک روابط و ازدواج‌های گذشته و حال باشد. من واقعاً از بازی رایان گاسلینگ و میشل ویلیامز لذت بردم. هر دو بازیگر به طور کامل به کار خود متعهد بودند و شیمی و همکاری قدرتمندی را ایجاد کردند، که در واقع روح فیلم را تشکیل می‌دهند. گاسلینگ شخصیتی عاشق پیشه را بازی کرد که به شدت به عشق اعتقاد دارد و به نظر می‌رسد آماده است هر کاری انجام دهد تا ازدواج‌شان را حفظ کند. او پرشور، مطلق و پرانرژی است، از آن نوع مردانی که از ریسک کردن نمی‌ترسند و اعتماد به نفس کافی برای دنبال کردن کسانی که دوست دارد را دارند. ویلیامز شخصیت خود را کمی محتاط، سخت و کمی تدافعی، اما پر از شخصیت و قدرت درونی به تصویر کشید. علاوه بر این، این بازیگر با این کار خود نامزدی اسکار بهترین بازیگر را کسب کرد. فیلم دارای تصویربرداری بسیار خوبی است، کار ویرایش عالی و ارزش‌های تولید مناسبی دارد. این فیلم زرق و برق دار نیست و مطمئناً توسط بسیاری از افراد نادیده گرفته خواهد شد. در واقع، این فیلم نه کاملاً بی‌نقص است و نه کاملاً خوشایند، اما جالب و پرتنش است و اگر به آن فرصتی دهیم، غیرممکن است که نسبت به شخصیت‌ها احساس همدردی نکنیم و با سختی‌هایی که از سر می‌گذرانند، دچار درد و رنج نشویم. تصویری واقعاً اندوهناک از دو جوان با پس‌زمینه‌های نسبتاً ناکارآمد است که با هم جمع می‌شوند - با فرزند او از یک رابطه دیگر - و در زندگی دست و پنجه نرم می‌کنند. رایان گاسلینگ در نقش "دین"، مردی از طبقه کارگر است که از زندگی‌اش به عنوان یک تعمیرکار و نقاش راضی است، در حالی که "سندی" (میشل ویلیامز) پرستاری است که آرزوهای بیشتری برای هر دوی آن‌ها و دختر کوچکشان دارد. داستان در رشته‌هایی روایت می‌شود که سعی می‌کنند مسیرهای جداگانه و نسبتاً ناامید کننده آن‌ها را با مشکلات موجودشان آشتی دهند. قطعاً در رابطه آن‌ها زمانی عشق وجود داشت، اما این عشق مدت‌هاست که با کینه، ناامیدی و حتی حسادت جایگزین شده و همه چیز به یک شب "عاشقانه" و نسبتاً فاجعه‌آمیز در هتلی منجر می‌شود. حتمی بودن بی‌رحمانه داستان از ابتدا کاملاً مشهود است و اگرچه فیلم به خوبی ساخته شده است، اما نمی‌تواند آن را از حوزه یک ملودرام خسته‌کننده و عصبانی بالا ببرد.