فیلم Beginners 2010

یک درام واقعاً دلپذیر با بازی‌هایی عالی و تدوینی بسیار خوب. فیلم عموماً مناسب است، اما در بعضی جزئیاتِ روایت برای من چندان منطقی نیست؛ متأسفم. عموماً فیلم‌هایی را که با سینما از یک ایده یا جنبش سیاسی-اجتماعی دفاع می‌کنند، چندان نمی‌پسندم. اینکه چنین موضوعاتی بخشی از داستان باشند پذیرفتنی است، اما ساختن فیلم صرفاً برای تبلیغ یا دفاع از آن مواضع چیز دیگری است. وقتی...

یک درام واقعاً دلپذیر با بازی‌هایی عالی و تدوینی بسیار خوب. فیلم عموماً مناسب است، اما در بعضی جزئیاتِ روایت برای من چندان منطقی نیست؛ متأسفم. عموماً فیلم‌هایی را که با سینما از یک ایده یا جنبش سیاسی-اجتماعی دفاع می‌کنند، چندان نمی‌پسندم. اینکه چنین موضوعاتی بخشی از داستان باشند پذیرفتنی است، اما ساختن فیلم صرفاً برای تبلیغ یا دفاع از آن مواضع چیز دیگری است. وقتی شروع به تماشای این فیلم کردم، نگران بودم که با فیلمی روبه‌رو شوم که صرفاً از لابی همجنس‌گرایان و مانیفست‌های اجتماعی و سیاسی‌اش دفاع کند؛ اما پس از پایانِ فیلم، خوشبختانه ترسِم بی‌پایه بود. فیلم دارای فیلمنامه‌ای نسبتاً معمولی است که تلاش می‌کند داستانی جذاب را بازگو کند؛ داستان درباره مردی است که وارد رابطه‌ای پرشور با زنی فرانسوی جذاب می‌شود که تازه با او آشنا شده است. او به‌خاطر مرگ اخیر پدرش بسیار افسرده است، و در حالی که فیلم چگونگی تحول رابطه میان این زوج را نشان می‌دهد، هم‌زمان رابطهٔ اخیر او با پدرش را نیز روایت می‌کند؛ پدری که اندکی پس از بیوه‌شدن به پسرش می‌گوید که مبتلا به سرطان است و خواهد مُرد و علاوه بر این، با اینکه زمانی ازدواج کرده، همهٔ عمر همجنس‌گرا بوده، از رازِ خود رنج برده و یک دوست‌پسر مخفی داشته است. نقطه قوت فیلم تنها درامِ مطرح‌شده نیست (هرچند برخی آن را کمدی می‌دانند، اما برای من چنین نبود؛ صرفاً لحظاتی بامزه نیز داشت)، بلکه شیوهٔ بدیع روایت آن است: استفاده از فلش‌بک‌ها، عکس‌ها و سبکی بسیار تصویری و جذاب در روایت. گاهی احساس می‌کردم راوی (پسر) انگار برای تماشاگران اسلاید نشان می‌دهد. مایک میلز، کارگردان، ریسکی حساب‌شده کرده و این ریسک به‌خوبی جواب داده است. متأسفانه بخش فرعیِ همجنس‌گرایانه چندان قابل‌باور نیست؛ برایم قابل تصور نیست که مردی سالخورده و بیمار در یک رابطهٔ عاشقانه با کسی که تقریباً هم‌سن پسرش است باشد. مشکل از همجنس‌گرایی نیست، بلکه اختلاف سنی و وضعیت سلامتی شخصیت‌ها است که باورپذیری را کاهش می‌دهد. علاوه بر داستانِ خوب و سبک شکیل روایت، فیلم مجموعه‌ای از بازیگران برجسته را گرد هم آورده که برجسته‌ترین اجرا از آنِ کریستوفر پلامر است؛ او چهره‌ای تأثیرگذار و انسانی از آن پدر ارائه می‌دهد. در کنار او، ایوان مک‌گریگور در یکی از قوی‌ترین اجراهایش ظاهر شده که واقعاً تأثیرگذار است. ملانی لوران نیز اجرای بسیار خوبی دارد، هرچند نقشِ او به اندازهٔ دو شخصیت اصلی مرد برجسته و ماندگار نیست. گوران ویسنیچ متأسفانه نقش ناسپاس و کم‌اهمیتی دارد و به نظر می‌رسد کمتر از توانش استفاده شده است. از لحاظ فنی، فیلم متین اما مؤثر است؛ فیلمبرداری جذاب و سنجیده‌ای دارد که در جریان فیلم قابل‌تأمل است. تدوین خوب است، ریتم دلپذیری دارد و صحنه‌آرایی و لباس‌ها در حدِ انتظارات ظاهر شده‌اند. موسیقی متن چندان برجسته نیست.