فیلم Three Colors: Red 1994

پایان بسیار خوبی برای سه‌گانه‌ی کیشلوفسکی. این فیلم آخرین اثر از «سه‌گانه‌ی رنگ‌ها»ی کرژیشتوف کیشلوفسکی است و بر دوستی غیرعادی میان یک مدل جوان و زیبا و یک قاضی بازنشستهٔ سالخورده تمرکز دارد؛ قاضی‌ای که برای سرگرمی، بدون اطلاع دیگران و به‌طور غیرقانونی مکالمات تلفنی همسایگان را شنود و ضبط می‌کند. او مردی تنها، تلخ و بدبین است و آنچه رخ می‌دهد، سفری است که هر...

پایان بسیار خوبی برای سه‌گانه‌ی کیشلوفسکی. این فیلم آخرین اثر از «سه‌گانه‌ی رنگ‌ها»ی کرژیشتوف کیشلوفسکی است و بر دوستی غیرعادی میان یک مدل جوان و زیبا و یک قاضی بازنشستهٔ سالخورده تمرکز دارد؛ قاضی‌ای که برای سرگرمی، بدون اطلاع دیگران و به‌طور غیرقانونی مکالمات تلفنی همسایگان را شنود و ضبط می‌کند. او مردی تنها، تلخ و بدبین است و آنچه رخ می‌دهد، سفری است که هر دو شخصیت در آن از تجربه‌های بسیار مشابهی عبور می‌کنند. فیلم از نظر فیلم‌برداری، صحنه‌پردازی و طراحی لباس همچنان نقاط برجسته‌ای دارد. مانند فیلم‌های قبلی سه‌گانه، رنگ عنوان در تمام نماها حضور دارد و پیوسته بخشی از دکور و اشیاء صحنه است. موسیقی با وجودِ ظرافت، تند و قوی است و تقریباً مانند یکی از ابزارهای صحنه عمل می‌کند و در هماهنگی کلی اثر نقش مؤثری دارد. زوج بازیگران مرکزی هم مانند گذشته اجرای تأثیرگذاری ارائه می‌دهند؛ ایرانی ژان-لوئی ترنتینیان و ایزین ژاکوب هر دو خوب‌اند، اما ترنتینیان بیش از همه درخشان است. فیلم‌نامه هم جالب است؛ به‌ویژه در شیوه‌ای که نسبت به بدبینی شخصیت قاضی و نیز روابط بین‌فردی، صداقت و خلوص عشق، اجرای قانون و پیامدهای اخلاقی و فلسفی قضاوت‌ها می‌اندیشد. بعضی جزئیات کمی باورپذیر نیستند—برای مثال تحول سریع قاضی از فردی کینه‌توز و غیرقابل انعطاف به شخصی انسانی‌تر—اما در مجموع فیلمی است که ارزش دیدن دارد. خلاصهٔ داستان: والنتین (ایزین ژاکوب)، مدل جوان، شب‌هنگام در راه بازگشت به خانه سگی را زیر می‌گیرد که خوشبختانه آسیب جدی ندیده و پس از رفتن به دامپزشک، آن را نزد «قاضی» (ژان-لوئی ترنتینیان) بازمی‌گرداند. با بازدیدی از خانهٔ او درمی‌یابد که قاضی یک جاسوس است—او مکالمات خصوصی همسایگان را ضبط می‌کند. والنتین که میان نفرت از رفتار او و علاقهٔ تدریجی‌اش به مرد (و سگ) در تناقض قرار می‌گیرد، در موقعیتی پیچیده گیر می‌افتد: وقتی کسی او را به پلیس گزارش می‌دهد و قرار است در دادگاه محاکمه شود، اوضاع چگونه رقم خواهد خورد؟ روابط دیگری نیز از طریق والنتین به نمایش درمی‌آیند که با موضوعاتی مثل وفاداری، اعتماد و خیانت سروکار دارند و به تماشاگر امکان می‌دهند در مورد آن‌ها تأمل کند. در مقایسه با سه فیلمِ سرگرم‌کنندهٔ کیشلوفسکی، شاید «سفید» را ترجیح دهم، اما این فیلم هم بسیار نزدیک و رقابتی است. ریتم فیلم تند و با طعنه و نکته‌پردازی‌های طنزآمیز در نگارش همراه است و بازی ایزین ژاکوب در فرم خوبی قرار دارد. پایان‌بندی را چندان دوست نداشتم، اگرچه پیوندهایش با دو فیلم قبلی را جمع‌بندی می‌کند؛ اما اگر فرصت دیدن همهٔ سه فیلم را به‌صورت یک ماراتن داشته باشید، این مجموعه قطعاً با موضوعات مستقل اما مرتبطِ انسانی و شخصیتی‌اش هم سرگرم‌کننده و هم برانگیزانندهٔ فکر خواهد بود.