فیلم Pitch Perfect 2012

فیلمی مدرن و کالت (البته به‌صورت مثبت). باعث شکل‌گیری نوعی جنبش شد؛ مردم ویدئوهای یوتیوب می‌گذاشتند که در آن آواز می‌خواندند و لیوان‌ها را بازچینی می‌کردند. بسیار تأثیرگذار! مطمئن نیستم چرا این فیلم این‌قدر مشهور شده. کمدی خیلی خوبی نیست، به‌جز شوخی‌های گویندگان مسابقه، و داستان هم مثل هر فیلم از این دست ضعیف و قابل‌پیش‌بینی است. چیز خیلی برجسته‌ای ندارد جز این‌که طرفداران زیادی دارد. یک...

فیلمی مدرن و کالت (البته به‌صورت مثبت). باعث شکل‌گیری نوعی جنبش شد؛ مردم ویدئوهای یوتیوب می‌گذاشتند که در آن آواز می‌خواندند و لیوان‌ها را بازچینی می‌کردند. بسیار تأثیرگذار! مطمئن نیستم چرا این فیلم این‌قدر مشهور شده. کمدی خیلی خوبی نیست، به‌جز شوخی‌های گویندگان مسابقه، و داستان هم مثل هر فیلم از این دست ضعیف و قابل‌پیش‌بینی است. چیز خیلی برجسته‌ای ندارد جز این‌که طرفداران زیادی دارد. یک فیلم کاملاً مردمی و دل‌نشین. شماره‌های موسیقایی پرانرژی و شیمی عالی بین بازیگران باعث شده این فیلم به‌عنوان یک «فیلم دخترانه» برای همه جذاب باشد. بیشتر از آن‌چه انتظار داشتم سرگرم‌کننده بود. از دیدن «پیتچ پرفکت» لذت بردم؛ ساده بگویم. این عمدتاً به‌خاطر انتخاب‌های موسیقایی خوشایند و بازی گروهی سرگرم‌کننده است. داستان چیز خارق‌العاده‌ای نیست اما همان چیزهای گفته‌شده خوب اجرا شده‌اند. بکا میچل (آنا کندریک) به‌عنوان نقش اصلی لذت‌بخش است و اسکایلر آستین (جسی) گاهی خوب و گاهی نه‌چندان؛ ربل ویلسون (فت‌امی) و بریتنی اسنو (کلوئی) از بقیه بیشتر برجسته بودند، هرچند در کل اعضای گروه باردن بلاز عملکرد قابل‌قبولی دارند. ادام دِواین (بامپر) هم بامزه است. چند لحظه شرم‌آور و بعضی شوخی‌ها هم اثر نمی‌گذارند، اما در کل بیشترِ فیلم تماشایِ خوشایندی است — به نظرم. حالا نوبت دنباله‌هاست! بهترین فیلم از مجموعه. زنان در برابر مردان، در بزرگ‌ترین رقابت گروه‌های خوانندگی. خیلی خنده‌دار هم هست. واقعاً به‌عنوان یک مظهر فرهنگی در سینمای کمدیِ کویِر-جوک‌باکس اهمیت دارد. به‌طرز غیرقابل‌اجتنابی شرم‌آور، همان‌طور که فقط یک گروه بازیگرِ نسل هزاره در اوایل دههٔ ۲۰۱۰ می‌توانست چنین فیلمی بسازد. فیلمی از زمانهٔ خود است، چه به‌خوبی و چه به‌بدی. بکا میچل را هم‌زمان دوست دارید و از او متنفر می‌شوید؛ او همیشه همان دختر خواهد بود. همهٔ مردها جز لوک در معنای دقیقِ کلمه مضحک بودند. مردم جسی را دوست دارند؛ من شخصاً هرچه کمتر، از او خوشم می‌آید و خطِ داستانِ رومانتیک هم واقعاً مصنوعی به‌نظر می‌رسید (طرفدارِ متعصبِ «بیچلو»). دکتر میچل بیش از حد من را به یاد پدرِ سریال American Dreams می‌اندازد (که من اصلاً او را تحمل نمی‌کنم). کمانِ احساسی و تأثیرگذارِ واقعی همیشه سفرِ باردن بلاز است. باردن بلاز من، شما تاریخ‌سازی کردید.