فیلم Bird on a Wire 1990

قابل قبول و سرگرم‌کننده، اما فیلمی سطحی از نوع اکشن-عاشقانه-کمدی که هر دو مل گیبسون و گلدی هاون جذابیت‌های ویژه خود را نشان می‌دهند. با این حال داستان کم‌عمق و اکشن تا حدودی متوسط است. نکتهٔ به‌یادماندنی زیادی برای هیچ‌یک از ستارگان در اینجا نیست. برای یک شنبهٔ تنبل مناسب است. 3.0/5 در حال حاضر دارم همسرم را قانع می‌کنم این فیلم را ببیند، نه چون...

قابل قبول و سرگرم‌کننده، اما فیلمی سطحی از نوع اکشن-عاشقانه-کمدی که هر دو مل گیبسون و گلدی هاون جذابیت‌های ویژه خود را نشان می‌دهند. با این حال داستان کم‌عمق و اکشن تا حدودی متوسط است. نکتهٔ به‌یادماندنی زیادی برای هیچ‌یک از ستارگان در اینجا نیست. برای یک شنبهٔ تنبل مناسب است. 3.0/5 در حال حاضر دارم همسرم را قانع می‌کنم این فیلم را ببیند، نه چون فیلم بزرگی است، بلکه چون مطمئنم از آن خواهد خندید و لذت خواهد برد. شوخ‌طبعی‌اش طوری است که کسانی که انگلیسی زبان دوم‌شان است می‌توانند بدون دانستن کامل زبان هم از بازی‌های کلامی فیلم سر در بیاورند... هرچند همسرم حالا آن‌قدر به انگلیسی مسلط شده که مونتی پایتون هم می‌بیند، پس شاید این نکته دیگر صدق نکند. مثل همیشه، فیلم فیلم بزرگی نیست، اما به‌خاطر شوخی‌های ساده و اکشن بدون پیچیدگی‌اش یادماندنی است که این جنبه‌ها را گیبسون در اوج دورانش در فیلم‌های اکشن/کمدیِ سرگرم‌کننده‌اش به خوبی تجسم می‌کرد. به‌نوعی می‌توان گفت این فیلم محصول محبوبیت شخصیت اوست؛ چون واقعاً آن را بیشتر به‌خاطر شخصیت و حس شوخ‌طبعی گیبسون تماشا می‌کنید. این فیلم قبل از آن واقعه‌ای است که بعداً رخ داد و او علناً طلب بخشش کرد؛ شخصاً نمی‌فهمم چرا بعضی‌ها بعد از اینکه کسی اشتباهش را جبران کرده، همچنان به او تاختن را ضروری می‌دانند. در نهایت، این فیلم صرفاً یک کمدی-اکشن خنده‌دار با بازی گیبسون است و بس. به‌خصوص که در بخش کمدی کمی از هاون پیشی می‌گیرد، که با وجود توانایی او در خنده‌دار بودن کمی تعجب‌برانگیز است — شاید او در اینجا بهترین اجرای خود را ارائه نداده یا بیشتر به نقش مکمل بسنده کرده. با این حال فیلم ادعای بیشتری ندارد؛ به هدفش می‌رسد و سرگرم‌کننده است. «پرنده روی سیم» فیلمی فوق‌العاده جذاب، سرگرم‌کننده و خوش‌ساخت در ژانر اکشن-کمدی است که در مواردی یادآور «Midnight Run» (1988) نیز هست. در واقع چارچوب کلی — دو نفر که در سرتاسر کشور تحت تعقیب‌اند — اساساً مشابه است، اما این فیلم موفق می‌شود هویتی مستقل داشته باشد. فیلم با ریتمی شکافنده و پرجنب‌وجوش پیش می‌رود و مملو از سکانس‌های طنزآمیز و مهیج است؛ صحنه‌های پایانی که در باغ‌وحش رخ می‌دهند به‌ویژه هیجان‌انگیز و لذت‌بخش‌اند و کارگردان جان بادهام آن‌ها را به پرهیجان‌ترین شکل ممکن روی پرده آورده است.