مستند Jackass Forever 2022

اگر بخواهم مثل یک سخت‌گیر به نظر برسم، باید بگویم Jackass Forever بازگشتی اضافی است. می‌دانم انتظار «خلوص» از این مجموعه مثل گرفتن خون از سنگ است، اما حتی اگر فیلم را صرفاً براساس قواعد خودش بسنجیم، می‌توان با قاطعیت گفت که بدون Bam Margera و Ryan Dunn چیزی به نام Jackass وجود ندارد — همان‌طور که بدون Johnny Knoxville یا Steve‑O هم چنین بود....

اگر بخواهم مثل یک سخت‌گیر به نظر برسم، باید بگویم Jackass Forever بازگشتی اضافی است. می‌دانم انتظار «خلوص» از این مجموعه مثل گرفتن خون از سنگ است، اما حتی اگر فیلم را صرفاً براساس قواعد خودش بسنجیم، می‌توان با قاطعیت گفت که بدون Bam Margera و Ryan Dunn چیزی به نام Jackass وجود ندارد — همان‌طور که بدون Johnny Knoxville یا Steve‑O هم چنین بود. به نفع فیلم این است که نمی‌خواهد جایگزین‌ِ جایگزین‌ناپذیرها شود، اما تلاش می‌کند با آوردن «خون تازه» به جمع بازیگران چیزی را که خراب نیست درست کند (در عین حال به نظر می‌رسد اوضاع خراب شده و هم درست نمی‌شود). در نتیجه یک مرد چاق جدید اضافه شده، در حالی که مرد چاق قبلی هنوز هست (و همچنان چاق). چرا؟ یک مرد چاق کافی است؛ به دو تا نیازی نیست. به همین ترتیب، وقتی Dave England به‌خاطر «توانایی»‌اش — اگر بتوان اسمش را توانایی گذاشت — در لحظه عمل دفع شناخته شده، چه نیازی به یک شبیه‌ساز Dave England به نام Poopies هست؟ همه این‌ها به اندازه اضافه کردن یک کوتوله دیگر به‌جز Wee Man بی‌معنی است — و می‌دانم که «معنی» در این‌جا نقشی ندارد، اما این‌که اجراکنندگان حاضربه انجام کارهای احمقانه‌اند، به این معنا نیست که طرفداران — که من هم جزو آن‌ها هستم — باید توهین به هوش‌شان را تحمل کنند. در این مرحله معرفی تازه‌واردان بی‌معنی است، به‌ویژه وقتی JF به روشنی نشان می‌دهد دیدن افرادی ناشناس که دچار آسیب‌های جدی می‌شوند چندان خنده‌دار نیست؛ به‌طنز، وقتی این اتفاق برای آدم‌هایی می‌افتد که سال‌هاست آن‌ها را می‌شناسی و واقعاً دوست‌شان داری، خنده‌دارتر است — و حتی آن تازگی هم بی‌گمان کم‌کم از بین رفته است (هرچند دورهٔ بسیار خوبی را تجربه کرده)؛ در این فیلم بیشتر حس تکرار هست تا نوستالژی. در مجموع من از دیدن مسابقه Knoxville با Sami Zayn در WrestleMania 38 خیلی بیشتر لذت بردم تا از Jackass Forever.