فیلم Brothers 2024

به هر دلیلی، در سال‌های اخیر کمدی‌های واقعا خنده‌دار در سینما کمیاب شده‌اند، بنابراین وقتی فیلمی پیدا می‌شود که حسابی آدم را می‌خندانَد، واقعا دلپذیر است. چنین اتفاقی درباره سومین فیلم بلندِ کارگردان مکس بارباکاو رخ داده: داستانی دیوانه‌وار و عجیب درباره یک خانواده خلاف‌کار ناکارا که می‌خواهند غنیمت پنهانیِ سرقتی را که ۳۰ سال پیش مادرِ خانواده (جن لاندون) برداشته بود، پس بگیرند. رهبری...

به هر دلیلی، در سال‌های اخیر کمدی‌های واقعا خنده‌دار در سینما کمیاب شده‌اند، بنابراین وقتی فیلمی پیدا می‌شود که حسابی آدم را می‌خندانَد، واقعا دلپذیر است. چنین اتفاقی درباره سومین فیلم بلندِ کارگردان مکس بارباکاو رخ داده: داستانی دیوانه‌وار و عجیب درباره یک خانواده خلاف‌کار ناکارا که می‌خواهند غنیمت پنهانیِ سرقتی را که ۳۰ سال پیش مادرِ خانواده (جن لاندون) برداشته بود، پس بگیرند. رهبری این ماجرا را دوقلوها جِیدی (پیتر دینکلیج)، مجرم حرفه‌ای که تازه از زندان آزاد شده، و موک (جاش برولین)، دزدی بااستعداد ولی مدت‌ها مردد برای ترکِ کار خلاف، برعهده دارند؛ موک اکنون تلاش می‌کند مسیر درست را در پیش بگیرد. هدف، پیدا کردن و بازپس‌گیری مجموعه‌ای از زمردهاست که مادرشان (گلن کلووز) زمانی دزدیده و از آن زمان فراری بوده و حالا ناگهان سر و کله‌اش پیدا می‌شود تا جواهرات را برای خود بردارد. این سه‌نفر نامحتمل دست به مأموریتی می‌زنند که در آن‌ها به‌شدت توسط افسر فارفول (برندن فریزر)، نگهبان فاسدِ زندان که آزادی زودهنگام جِیدی را با واسطهٔ پدرِ او، قاضی فاسد (ام. امت والش در یکی از آخرین نقش‌های سینمایی‌اش)، ترتیب داده و در ازای آن سهم بزرگی از غنیمت مطالبه می‌کند، تعقیب می‌شوند. در طول مسیر، افراد دخیل در این ماجراجویی با مجموعه‌ای از موقعیت‌های کمدی خلاقانه خود را خراب می‌کنند؛ از دوست‌دختر خیال‌پردازِ جِیدی (ماریسا تومی) و همسر باردارِ موک (تیلور پیج) تا یک گوریل غیرمعمولاً شهوت‌ران و دیگر شخصیت‌ها. فیلم همچنین هشداری است درباره این تصور که «در بین دزدها شرافتی هست»، حتی وقتی آن‌ها اعضای خانواده‌اند. هرچند برخی صحنه‌ها آشکارا کمی بیش‌ازحد نوشته یا اغراق‌شده‌اند (به‌ویژه بازیِ فریزر)، بخش قابل‌توجهی از این فیلم سرگرم‌کننده است و حال‌وهوایی شبیه آثار برادران کوئن دارد (البته نه به همان صیقل‌خوردگی). اگر هیچ چیز دیگر نباشد، این فیلم نسبت به ساختهٔ قبلیِ سازنده، «پالم اسپرینگز» (۲۰۲۰) که برای من یکی از بدترین فیلم‌های آن سال بود، پیشرفتی بزرگ به‌شمار می‌آید، و همچنین نسبت به بسیاری از آثار اخیر سرویس‌های پخش خانگی بهبود محسوسی نشان می‌دهد؛ این موفقیت تا حد زیادی مدیون بازی‌های درخشانِ گروه بازیگریِ فیلم—به‌ویژه سه نقش اصلی—است. «Brothers» فیلمی حماسی نیست، اما راه خوبی است برای خندیدنِ دسته‌جمعی در یک جمعه‌شب در خانه با یک کاسهٔ بزرگ پاپ‌کورن، و همین به‌تنهایی رضایت‌بخش است. 'Brothers'... بهترین فیلم نیست. دلم می‌خواست از آن لذت ببرم چون بازیگران و عواملش را دوست دارم، اما فیلم واقعا ضعیف جلوه می‌کند و با وجود زمان کوتاهش، جریانِ درستی هم ندارد. پیتر دینکلیج و جاش برولین کنار هم قابل‌قبول‌اند؛ اگر برندن فریزر و گلن کلووز را هم اضافه کنیم، روی کاغذ ترکیب خوبی به‌نظر می‌رسد. اما در عمل از هیچ‌یک تأثیرگذاریِ چشمگیری ندیدم و همه‌شان نقش‌های بسیار بهتری در کارنامه‌شان داشته‌اند. درباره مکس بارباکاو هم همین را می‌توان گفت؛ به‌راحتی می‌توان گفت این فیلم دنبالۀ مناسبی پس از فیلم درخشانِ «پالم اسپرینگز» برای او نیست.