انیمیشن Treasure Planet 2002

بی‌چون و چرا، بی‌ابهام و غیرقابل انکار، بهترین فیلم انیمیشنی دیزنی است. از نظر من یک شاهکار است. متن نسبتاً طولانی است! فیلم و نقدها همه درباره سلیقه‌اند و این موضوع نکته‌ای مثبت است. برای من هنوز انیمیشنی بهتر از این پیدا نکرده‌ام. شاید کمی تحت‌تأثیر نوستالژی باشم، اما حتی پس از سال‌ها همچنان یادم می‌آید دفعه اول که آن را دیدم چقدر تحت‌تأثیر قرار گرفته...

بی‌چون و چرا، بی‌ابهام و غیرقابل انکار، بهترین فیلم انیمیشنی دیزنی است. از نظر من یک شاهکار است. متن نسبتاً طولانی است! فیلم و نقدها همه درباره سلیقه‌اند و این موضوع نکته‌ای مثبت است. برای من هنوز انیمیشنی بهتر از این پیدا نکرده‌ام. شاید کمی تحت‌تأثیر نوستالژی باشم، اما حتی پس از سال‌ها همچنان یادم می‌آید دفعه اول که آن را دیدم چقدر تحت‌تأثیر قرار گرفته بودم. هیچ‌چیز عوض نشده است. از کجا شروع کنم؟ از هر جزئیات این فیلم خوشم می‌آید، و دلایل زیادی برای این ادعا هست. نه تنها نسبت به اقتباس ۱۹۵۰ استودیوی دیزنی از رمان رابرت لوئیس استیونسن بهبود یافته، بلکه توانسته داستانی بسیار تأثیرگذار، خنده‌دار و نسبتاً هیجان‌انگیز برای همه خلق کند. آن‌ها برای این کار متکی به رمانس معمول و تکراری دیزنی نیستند. این داستان بلوغ یک نوجوان است که وارد دنیای بزرگ‌تر می‌شود. واقعاً با جیم هاوکینز همراه می‌شوید؛ پسری که کودکی خوشی نداشته و در همین ۹۵ دقیقه کوتاه شاهد رشدش به سمت مردی بالغ می‌شویم. جوزف گوردون-لویت جیم را به‌خوبی زنده می‌کند؛ جای تعجب نیست که در کارنامه‌اش آثار درخشانی دارد. گوردون-لویت تنها اجراکننده برجسته نیست؛ برایان موری و اما تامپسون هم در نقش‌های جان سیلور و کاپیتان آملیا استعداد خود را نشان می‌دهند. رابطهٔ بین سیلور و هاوکینز را خیلی دوست دارم؛ موری واقعاً درخشان است. تامپسون هم در نقش خودش عالی عمل می‌کند. علاوه بر آن‌ها، شخصیت‌های به‌یادماندنی دیگری هم هست؛ دلبرت (دیوید هاید پیرس)، B.E.N. (مارتین شورت) و آقای ارو (روسکو لی براون). مورف (دین دیویس) هم همراه کوچکی بامزه و خوش‌ساخت است. فراتر از بازیگران، انیمیشن شگفت‌انگیز است. ترکیبی از نقاشی‌های دستی دو بعدی و تصاویر سه‌بعدی کامپیوتری به‌طرزی زیبا اجرا شده است. البته برخی بخش‌ها نسبت به استانداردهای امروز کاملاً بی‌نقص نیستند، اما حتی حالا هم بسیار دیدنی و خیره‌کننده‌اند. دقت در جزییات را خیلی دوست دارم. و موسیقی را چطور؟ نمی‌توانم بگویم طی سال‌ها چند بار این موسیقی متن را شنیده‌ام؛ کارِ جیمز نیوتن هوارد و جان رزنیك بسیار زیباست؛ ترانه «I’m Still Here» از گروه Goo Goo Dolls هم به‌طرز شگفت‌آوری با فیلم می‌خواند. می‌توانید حدِ علاقه‌ام را نسبت به این اثر حدس بزنید؟ فوق‌العاده است! آیا دیزنی در مدیریت آن بد عمل کرد؟ تا حدودی بله. آیا سزاوار احترام بیشتری است؟ بدون تردید. اما خوشحالم که به رون کلمنتس و جان ماسکر اجازه داده‌اند کارشان را بکنند؛ دخالت بیش از حد دیزنی می‌توانست این فیلم را خراب کند. اینکه هیچ دنبالهٔ بی‌معنایی برایش ساخته نشده فوق‌العاده است، هرچند دلایل عدم ساخت دنباله ممکن است نادرست باشد. شایعاتی کم و بیش وجود دارد که قرار است نسخهٔ لایواکشن ساخته شود. معمولاً با بازسازی کلاسیک‌ها موافق نیستم، اما به نظرم این نسخهٔ ۲۰۰۲ وضعیتی برد-برد دارد: اگر موفق باشد برایش خوب است، اگر بد باشد دست‌کم دوباره نگاه‌ها را به نسخهٔ اصلی جلب می‌کند. جالب اینجاست که خودم را طرفدار ویژهٔ دیزنی نمی‌دانم، اما دو فیلم محبوبم (این فیلم و Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl) از همین استودیو هستند — و هر دو موضوع دزدان دریایی دارند! بروید و «سیارهٔ گنج» را تماشا کنید! --- بر مبنای یکی از داستان‌های موردعلاقه‌ام، این نسخه از «جزیرهٔ گنج» نوشتهٔ رابرت لوئیس استیونسن ماجرای جوانی به‌نام جیم هاوکینز را در یک ماجراجویی جادویی روی کشتی‌ای فضایی نشان می‌دهد. او با آشپز سایبورگ «سیلور» دوست می‌شود و در سفرشان با خطرهای مختلفی روبه‌رو می‌شوند تا به «سیارهٔ گنج» برسند، جایی که پسر جوان درمی‌یابد رفیقش چندان قابل اعتماد نیست. داستان ماجراجویانهٔ خوبی است، صداپیشگان به‌خوبی شخصیت‌های شیطنت‌آمیز را جذاب کرده‌اند، و هرچند انیمیشن شاید آن‌چنان زنده و پرجزئیات که آرزو داشتم نباشد، باز هم روایت را سرزنده و پویا نگه می‌دارد. هنوز هم نسخهٔ برتر رابرت نیوتن (۱۹۵۰) را پشت سر نمی‌گذارد، اما تماشای آن بسیار سرگرم‌کننده است. --- این یکی از فیلم‌های دوران کودکی من است؛ آن را دوست دارم. داستان فوق‌العاده است و تماشای آن لذت‌بخش است — دوست دارم بارها و بارها آن را ببینم.