فیلم The Seven Year Itch 1955

فیلمی خنده‌دار است، هرچند بهترین اثر وایلدر نیست؛ شاید به‌خاطر محدودیت‌هایی که هیئت ممیزی تحمیل کرده‌اند. مونرو در اوج است و تام ایول نقش خود را که قبلاً در صحنه برادوی بازی کرده بود، خوب بازآفرینی می‌کند. تام ایول نقش «ریچارد» را بازی می‌کند؛ مردی خوشبخت که خانواده‌اش برای چند هفته رفته‌اند و او را تنها با دست‌نوشته‌اش و نوشیدنی‌هایی با طعمی نه‌چندان دلپذیر رها کرده‌اند....

فیلمی خنده‌دار است، هرچند بهترین اثر وایلدر نیست؛ شاید به‌خاطر محدودیت‌هایی که هیئت ممیزی تحمیل کرده‌اند. مونرو در اوج است و تام ایول نقش خود را که قبلاً در صحنه برادوی بازی کرده بود، خوب بازآفرینی می‌کند. تام ایول نقش «ریچارد» را بازی می‌کند؛ مردی خوشبخت که خانواده‌اش برای چند هفته رفته‌اند و او را تنها با دست‌نوشته‌اش و نوشیدنی‌هایی با طعمی نه‌چندان دلپذیر رها کرده‌اند. همسرش «هلن» همیشه ساعت ده شب با او تماس می‌گیرد، بنابراین او باید تا آن ساعت بیدار بماند و در انتظار تماس، تخیل پُررویا و زنده‌اش فعال می‌شود. این تخیلات وقتی شدت می‌گیرد که همسایه جدید طبقه بالا (مریلین مونرو) برای احوالپرسی سر می‌زند؛ او شیفته‌اش می‌شود. مونرو مظهر خواسته‌های اوست و با پیشرفت دوستی‌شان، خیال‌پردازی‌هایش هر چه بیشتر شهوانی و دور از واقعیت می‌شوند و در نهایت بی‌نتیجه می‌مانند. رویدادهایی که پس از آن رخ می‌دهد شاید اگر ایول بازیگر بهتری بود، تأثیرگذارتر بود؛ او در این نقش آن‌طور که باید درخشان نیست و ما بیش از حد منتظر می‌مانیم تا مونرو بیاید و فضا را روشن کند. مونرو زمان‌بندی فوق‌العاده‌ای دارد و بی‌گناه و دل‌فریب، ریچارد را به لبه می‌کشاند. کمدی فیلم در کلیت خوب نوشته شده اما در اجرا گه‌گاه بیش از حد به بندبازی‌های فیزیکی متکی است و پس از حدود یک ساعت صحنه‌ها کمی تکراری و ساختگی به‌نظر می‌رسند؛ شوخی‌ها تا حدودی خسته‌کننده می‌شوند. این از آثار برجسته بیلی وایلدر نیست، هرچند عبور یک قطار مترو صحنه‌ای از تاریخ سینما را ثبت می‌کند. شاید بتوان آن را نوعی هجو از «دیو و دلبر» دانست، اما در مجموع همه‌چیز کمی بیش از حد ملایم است.