انیمه Angel’s Egg 1985

نمونه‌ای درخشان از اصل «کمتر، بیشتر است». داستانی بسیار دل‌انگیز برای تماشا دربارهٔ زنی جوان، مرموز و کمی اندوهناک است که در خیابان‌ها سرگردان است و تخم‌مرغی را زیر لباسش همان‌طور که انگار در حال جوجه‌کشی است، حمل می‌کند. او مرا به یاد دخترِ پوسترهای «بینوایان» می‌اندازد — گویی گُم‌گشته، تهی و تنهاست که بر سنگفرش‌ها قدم می‌زند تا ناگهان با نوجوانِ بزرگ‌تری مواجه می‌شود...

نمونه‌ای درخشان از اصل «کمتر، بیشتر است». داستانی بسیار دل‌انگیز برای تماشا دربارهٔ زنی جوان، مرموز و کمی اندوهناک است که در خیابان‌ها سرگردان است و تخم‌مرغی را زیر لباسش همان‌طور که انگار در حال جوجه‌کشی است، حمل می‌کند. او مرا به یاد دخترِ پوسترهای «بینوایان» می‌اندازد — گویی گُم‌گشته، تهی و تنهاست که بر سنگفرش‌ها قدم می‌زند تا ناگهان با نوجوانِ بزرگ‌تری مواجه می‌شود که از دلِ یک جنگ‌افزار زره‌پوشِ عظیم که در خیابان‌ها گشت می‌زند، بیرون می‌آید. در ابتدا محتاط‌اند، اما رفته‌رفته پیوند می‌خورند و به هم اعتماد می‌کنند. گفت‌وگوهایشان در آغاز کوتاه و لطیف است و بیشتر فضای صوتی اثر را یک موسیقی متن شگفت‌انگیز و قدرتمند تشکیل می‌دهد، اما با پیشرفتِ رابطه‌شان به موضوعات عمیق‌تر و جدی‌تری می‌پردازند؛ با این حال او همچنان از تخم‌مرغش همانند جواهرِ بی‌قیمتی یا فرزندِ خودش محافظت می‌کند. اینکه آن تخم‌مرغ چیست، آیا آن‌ها هرگز پی‌به‌آن می‌برند، یا ما می‌توانیم؟ آیا اساساً چیزی برای کشف وجود دارد یا جستجویشان برای نوعی حقیقت، روشنایی یا حکمت خودِ هدفِ نهایی است؟ طراحی این پویانمایی حال‌وهوایی شگفت‌آوراً گوتیک دارد؛ در بیشتر اوقات افسرده و دل‌تنگ است، اما گه‌گاه با لکه‌هایی از رنگ که گویی نماد امید، خوش‌بینی یا شاید روشن‌فکری‌اند، نقطه‌گذاری می‌شود. آشکارسازی‌های تدریجی آن با درجه‌ای از ابهام همراه است که جذاب است تا آزاردهنده — ابهامی که دیگر فیلم‌ها ممکن است برای اشاره به دنباله‌ای به کار ببرند، اما این اثر با آن می‌گوید شاید اصلاً پاسخی وجود نداشته باشد. اثر تقریباً یک ساعت به‌راحتی جریان دارد و نمونه‌ای از هنر پویانمایی در اوجِ توانایی‌اش است.