فیلم Bringing Up Baby 1938

وقتی در 1938 نخستین‌بار اکران شد شکست خورد، اما امروز «بِرینگ آپ بیبی» به‌درستی به‌عنوان یکی از کلاسیک‌های ژانر «سکروبال» شناخته می‌شود. کاترین هَپبِرن در تنها تجربه‌اش در این نوع کمدی دیوانه‌وار هرگز این‌قدر بامزه نبوده و کری گرانت، که استاد جواب‌های زودهنگام و افتادن‌های ماهرانه است، نابغه‌ای تمام‌عیار به‌نظر می‌رسد. خلاصهٔ داستان ساده است اما وصف‌ناپذیر: هپبِرن نقش سوزان وَنس، دختر ثروتمند و جذابی را...

وقتی در 1938 نخستین‌بار اکران شد شکست خورد، اما امروز «بِرینگ آپ بیبی» به‌درستی به‌عنوان یکی از کلاسیک‌های ژانر «سکروبال» شناخته می‌شود. کاترین هَپبِرن در تنها تجربه‌اش در این نوع کمدی دیوانه‌وار هرگز این‌قدر بامزه نبوده و کری گرانت، که استاد جواب‌های زودهنگام و افتادن‌های ماهرانه است، نابغه‌ای تمام‌عیار به‌نظر می‌رسد. خلاصهٔ داستان ساده است اما وصف‌ناپذیر: هپبِرن نقش سوزان وَنس، دختر ثروتمند و جذابی را بازی می‌کند که کمی دیوانه‌وار است و عزمش را جزم کرده تا کری گرانت را — یک دیرین‌شناس خشک و جدی — آزاد و رها کند. تلاش‌های او و پیامدهایشان محور اصلی فیلم‌اند. از ملاقات نخستین آنها در زمین گلف تا اقرار عاشقانهٔ نهایی بالای اسکلت دایناسور، فیلم مملو از جنون باشکوه و بی‌وقفه است. فیلم‌نامه پر از ظرافت و شوخ‌طبعی است و هوارد هاوکز به‌خوبی ریتمِ تند آن را حفظ می‌کند؛ تندی‌ای که بیننده را نفس‌گیر، اما سرگرم، نگه می‌دارد. داستان سراسر موقعیت‌های کمیک پی‌درپی است: از پیدا شدن پلنگ خانگی «بیبی» تا صحنه‌هایی که گرانت ناچار می‌شود لباس‌های زنانه بپوشد — همه‌چیز به آشوبی بانشاط برای شخصیت‌ها و جامعهٔ پیرامونشان تبدیل می‌شود. این فیلم سبک کمدی ملایم و خوش‌طبعی دارد که برای تماشای خانوادگی مناسب است؛ شوخی‌ها بیشتر موقرانه‌اند تا مبتذل و طنز بصریِ فیلم با وجود گذشت هشتاد سال هنوز لذت‌بخش است، هرچند بخش‌هایی از اسلپ‌استیک آن ممکن است در نگاه مدرن کمی کهنه جلوه کند. صداهای تند و تیز سگ در برخی صحنه‌ها ممکن است برای بعضی آزاردهنده باشد، اما انرژی و خوشی اجرا میان دو بازیگر اصلی منتقل‌پذیر و مسری است. فیلم در زمان خود تجاری موفق نبود و بیش از بیست سال بعد و پخش تلویزیونی بود که مخاطبانش را یافت؛ امروز اما به‌عنوان یک کلاسیک پیش از جنگ جهانی دوم شناخته می‌شود. این اثر برای کسی که دنبال تحلیل منطقی و دقیق است مناسب‌ترین گزینه نیست؛ این فیلم را باید با استقبال ذهنی و آمادگی برای پذیرش شوخی‌های پشت‌سرهم دید. کری گرانت در این نقش بی‌نیاز از معرفی است و در بازی‌های کمدی پیشینش راحت و مطمئن ظاهر می‌شود؛ این فیلم هرچند تعریف‌کنندهٔ دوران کاری او نیست، اما افزودنی قابل احترام به فیلم‌شناسی‌اش است و برای طرفدارانش دیدنی است. کاترین هپبِرن پیش از این تجربهٔ کمدی قابل‌توجهی نداشت و در برخی لحظات بازی‌اش اندکی مصنوعی یا تلاش‌شده به‌نظر می‌رسد، اما تلاش او در کلیت اثر قابل قبول و مؤثر است. در مجموع، «برینگ آپ بیبی» یک کمدی شاداب، پرشتاب و دلپذیر است که می‌تواند تماشاگر را به دنیایی وارونه و شاد ببرد؛ اگر به دنبال لحظات خوش‌قلبانه و موقعیت‌های کمیک بکر هستید، ارزش دیدن دارد.