فیلم Touch 2024

بسیاری از ما در زندگی با موقعیت‌هایی روبه‌رو شده‌ایم که هنوز هم ما را درگیر «چه می‌شد اگر...» می‌کند، به‌ویژه در امور عاشقانه. گاهی این سناریوها تا پایان عمر در ذهنمان می‌مانند و با حس عمیق پشیمانی ما را آزار می‌دهند. برخی اما قسم می‌خورند که تسلیم چنین ناامیدی‌ای نشوند و پیش از آنکه دیر شود برای حل و فصل آن‌ها دست به کار می‌شوند. در...

بسیاری از ما در زندگی با موقعیت‌هایی روبه‌رو شده‌ایم که هنوز هم ما را درگیر «چه می‌شد اگر...» می‌کند، به‌ویژه در امور عاشقانه. گاهی این سناریوها تا پایان عمر در ذهنمان می‌مانند و با حس عمیق پشیمانی ما را آزار می‌دهند. برخی اما قسم می‌خورند که تسلیم چنین ناامیدی‌ای نشوند و پیش از آنکه دیر شود برای حل و فصل آن‌ها دست به کار می‌شوند. در این فیلم، پیرمرد ۷۵ ساله‌ای از ایسلند (اِگیل اولافسون) را می‌بینیم که با شروع زوال عقل در روزهای نخست پاندمی کووید روبه‌رو شده است. زمان رو به اتمام است، سلامتش سست شده و محدودیت‌های سختگیرانه قرنطینه برقرار شده، اما او بی‌وقفه می‌خواهد بداند عشق زندگی‌اش—یک زن زیباروی جوان مهاجر ژاپنی (کُکی)—که ۵۱ سال پیش وقتی خودش جوان‌تر بود (پالمی کورماکور) در لندن با او آشنا شد، چه سرنوشتی یافته است. پس از یک ماجراجویی کوتاه و پرشور عاشقانه، او ناگهان ناپدید شد و بدون توضیحی به ژاپن بازگشت؛ حادثه‌ای که از آن زمان او را تسخیر کرده است. مرد تصمیم می‌گیرد قبل از آنکه محدودیت‌های سلامتی و سفر مانعش شوند، به دنبال او بگردد؛ سفری نسنجیده که او را ابتدا به لندن و سپس به ژاپن می‌کشاند تا سرنوشت آن معما را کشف کند. اگر بیشتر بگویم، اسرار این عشق-معمایی فاش می‌شود، اما کافی است بگویم روایت شخصیت اصلی جذاب است و قصه‌پردازی جذاب فیلم با برگشت‌های زمانی به نقاط مختلف زندگی شخصیت‌ها طراحی شده است. نویسنده-کارگردان بالتاسار کورماکور مجموعه‌ای رنگارنگ از شخصیت‌های واقعاً بدیع را در شرایطی به تصویر می‌کشد که پیش از این در پرده سینما کمتر دیده شده‌اند. البته در چند جا می‌توانست ریتم فیلم تندتر باشد (که با تدوینی حساب‌شده قابل دستیابی بود) و افزودن لایه‌های بیشتری به پس‌زمینه و شخصیت‌پردازی می‌توانست عمق معنایی کلی را افزایش دهد. با این حال، با ردپای جذابی که فیلم‌ساز برای بیننده می‌گذارد، این اثر دل‌گرم‌کننده تماشاگر را مرتباً در انتظار اتفاق بعدی نگه می‌دارد. فیلم هم‌چنین چند کشف فرهنگی کم‌شنیده و روشنگرانه را ارائه می‌دهد که به ژانری که به ندرت به این قلمروها وارد می‌شود، طعم و تنوع می‌بخشد؛ هدفی که با گرمای فراوان و بدون لحن اغراق‌آمیز احساسی اجرا شده است. به نظر من این فیلم چیزی است که فیلم بسیار اغراق‌شده Past Lives (۲۰۲۳) می‌توانست باشد: فیلمی که هم سرگرم می‌کند، هم روشنگر است و هم آموزش می‌دهد، در حالی که داستانی را بازگو می‌کند که بی‌شک دل‌ها را تکان می‌دهد و نشان می‌دهد «چه می‌شد اگر...» گه‌گاه قابل تحقق بوده است. آیا کس دیگری هم فکر می‌کند اِگیل اولافسون کم‌کم در این درام به‌سمت لرد الیویه تبدیل می‌شود؟ او «کریستوفر» است—مردی سال‌خورده از ایسلند که درست پیش از شروع قفل‌های جهانی، به لندن پرواز می‌کند تا رد چند قدم از زندگی پیشینش در دههٔ ۱۹۷۰ را دنبال کند. آن زمان (پالمی کورماکور) دانشجویی دل‌سرد در LSE بود که همه‌چیز را رها کرده و برای کار در یک رستوران کوچک ژاپنی در سوهو می‌رود. او پسر خوش‌قیافه و دلنشینی است که به‌زودی در سازوکار خانوادهٔ رستوران جا می‌افتد، حاضر است زبانشان را بیاموزد و چگونگی پخت برخی از غذاهای خاصشان را یاد بگیرد—و همچنین دوست شود با دخترشان «میکو» (کُکی). با پیشرفت داستان، شاهد شکل‌گیری عشق جوانی در پس‌زمینهٔ خانواده‌ای هستیم که پس از پایان جنگ مجبورانه سرزمینشان را ترک کرده‌اند و با رویدادهای نسبتاً تراوماتیکی مرتبط هستند که در نهایت به آن وضعیت انجامید. تولید فیلم موسیقی اوایل دههٔ هفتاد را به‌نحوی در روایت می‌آفریند که نشان می‌دهد «کریستوفر» چندان زمان زیادی برای خود ندارد و با اطلاعات ناچیز در پی یافتن عشق گذشته‌اش است. گرچه المان‌های رمانتیک تا حدی قابل پیش‌بینی‌اند، اما کورماکور از هر دو تجسم این مرد بازی‌های قابل‌توجهی می‌گیرد؛ از کُکی جوان تأثیرگذار تا پدر درگیر تعارض عاطفی «تاکاهاشی» (ماساهیرو موتوکی) — اجراهایی که گاهی بازیگوش و جشن‌گونه‌اند و در عین حال لمس‌کننده و سرشار از احساس. تم فیلم یادآور می‌شود که بسیاری از شهروندان بی‌گناه، چه متولد شده و چه هنوز متولد نشده، از پیامدهای رویدادهای سال ۱۹۴۵ آسیب دیده‌اند و آن آثار نسل‌ها را دنبال کرده‌اند. پایان فیلم را چندان دوست نداشتم، اما این قصهٔ تقریباً ظریف و قدرتمندی است که دیدنش ارزش دارد.