فیلم The Midnight Sky 2020

باشه، متوجه‌ام: نقدهای زیادی درباره‌ی تکیه‌ی این فیلم بر علم نادرست و وجود سوراخ‌های داستانی دیده‌ام. راستش وقتی اوگوستوس بعد از شیرجه در آب‌های یخ‌زده‌ی قطب هیچ‌گونه علائم مرگ‌آسایی نشان نداد، زنگ هشداری در ذهنم به صدا درآمد. با این حال، معمولاً در فیلم‌های علمی‌تخیلی اگر شخصیت‌ها، دیالوگ‌ها و کلیت داستان جذاب باشد، تا حدی بی‌باوری‌ام را معلق می‌گذارم. آنچه من را درگیر نگه داشت نه...

باشه، متوجه‌ام: نقدهای زیادی درباره‌ی تکیه‌ی این فیلم بر علم نادرست و وجود سوراخ‌های داستانی دیده‌ام. راستش وقتی اوگوستوس بعد از شیرجه در آب‌های یخ‌زده‌ی قطب هیچ‌گونه علائم مرگ‌آسایی نشان نداد، زنگ هشداری در ذهنم به صدا درآمد. با این حال، معمولاً در فیلم‌های علمی‌تخیلی اگر شخصیت‌ها، دیالوگ‌ها و کلیت داستان جذاب باشد، تا حدی بی‌باوری‌ام را معلق می‌گذارم. آنچه من را درگیر نگه داشت نه مسائل سفینه‌ها، که تعامل سست و به‌تدریج شکل‌گیرنده بین اوگوستوس و آیریس—دختری که در جریان تخلیه جا مانده بود—بود. این رابطه با صبر و باورپذیری روایت شده و من واقعاً امیدوار شدم که آن‌ها به هم نزدیک شوند. (طبیعتاً نشانه‌های عجیب مبنی بر این‌که آیریس شاید خارج از ذهن خود اوگوستوس وجود نداشته باشد را موقتا کنار می‌گذارم.) صحنه‌های داخل سفینه‌ای که اوگوستوس تلاش داشت با آن تماس بگیرد برایم چندان جذاب نبود. واقعاً آن افراد چقدر حرفه‌ای بودند، نه؟ دائم شوخی و حرف‌وراکش داشتند، اما احساسات آن‌ها بیشتر کجا بود—به جز در شرایط فشار شدید؟ اگر غیر از مایا بود، از این‌که آن‌ها ربات یا اندروید باشند تعجب نمی‌کردم. «آسمان نیمه‌شب» به اندازه‌ای سرگرم‌کننده بود که توجه‌ام را حفظ کرد، اما سوال‌های زیادی در ذهنم برجای گذاشت؛ از جمله این که فرستادن یک «آدم و حوا» برای جمعیت‌بخشی به سیاره‌ای جدید تا حدی قابل قبول است، اما به جز روابط نزدیک خانوادگی یا امور مشکل‌ساز مشابه، چگونه می‌خواهند از نسل اول عبور کنند؟