فیلم Red Riding Hood 2011

هاردویکه در این فیلم از هر لحاظ سبک توایلایت را تقلید کرده: از تصویربرداری و تدوین گرفته تا دیالوگ‌ها، روایت‌گری گسسته و حتی ظاهر قهرمان مرد. با این حال فیلمنامه جذاب است و تا پایان تماشاگر را در تعلیق نگه می‌دارد. این شاهکار هنری متأسفانه کمتر شناخته شده است. به‌نظر می‌رسد برادران وارنر ارزش آن را درک نکرده‌اند و به‌خاطر بی‌توجهی در عرضه و تبلیغات، فیلم...

هاردویکه در این فیلم از هر لحاظ سبک توایلایت را تقلید کرده: از تصویربرداری و تدوین گرفته تا دیالوگ‌ها، روایت‌گری گسسته و حتی ظاهر قهرمان مرد. با این حال فیلمنامه جذاب است و تا پایان تماشاگر را در تعلیق نگه می‌دارد. این شاهکار هنری متأسفانه کمتر شناخته شده است. به‌نظر می‌رسد برادران وارنر ارزش آن را درک نکرده‌اند و به‌خاطر بی‌توجهی در عرضه و تبلیغات، فیلم تا حدودی مهجور مانده است. نمونه‌ای مشابه را می‌توان در بازعرضه‌های موفق تایتانیک توسط 20th Century Fox دید که نشان می‌دهد حتی آثار قدیمی را می‌توان برجسته‌تر کرد. مشکل اصلی عدم شهرت فیلم به خودِ فیلم یا کارگردان—کاترین هاردویک—برنمی‌گردد، بلکه به شکست کمپین بازاریابی و اصرار بیش از حد برای گرفتن رده سنی PG-13 مرتبط است. فشار برای سازگار کردن با PG-13 باعث شد پایان‌بندی نسخهٔ دارای درجه‌بندی تغییر یابد. نسخهٔ اصلی و بدون تغییر فیلم که با عنوان «Alternate Cut» منتشر شده، در واقع برش اصلی است؛ نسخه‌ای که برای مطابقت با PG-13 تعدیل نشده و معمولاً کنار آن عبارت «Unrated» دیده می‌شود. از آنجا که وارنر پایان نسخهٔ PG-13 را تغییر داد، نمی‌توان برش اصلی را «Director's Cut» نامید و به همین دلیل عنوان «Alternate Cut» بر آن گذاشته شد. به نظر من هر دو نسخه آثار هنری موفقی هستند، اما برش اصلی (Alternate Cut) از نظر هنری موفق‌تر و برای من جذاب‌تر است. امتیاز من به نسخهٔ دارای درجه‌بندی 9 از 10 و به نسخهٔ بدون درجه‌بندی (Alternate Cut) 10 از 10 است. این بهترین و کامل‌ترین بازنمایی داستان شنل قرمزی است و هیچ فیلمی در ارائهٔ این قصه از آن پیشی نگرفته است. متشکرم کاترین هاردویک برای این اثر هنری.