فیلم Farewell My Concubine 1993

یک فیلم عالی. از دیدنش کنجکاو بودم، چون به یاد دارم اولین فیلم چینی بود که دیدم. قبل از تماشا کمی درباره‌اش خواندم و تحت تأثیر قرار گرفتم که چگونه در غرب موفق شد و حتی سانسورچیان حزب کمونیست چین را خشمگین کرد. با این حال نگران بودم که آمادگی کامل برای آنچه در انتظارم است نداشته باشم. فیلم واقعاً در هر معنایی خشن و بی‌امان است....

یک فیلم عالی. از دیدنش کنجکاو بودم، چون به یاد دارم اولین فیلم چینی بود که دیدم. قبل از تماشا کمی درباره‌اش خواندم و تحت تأثیر قرار گرفتم که چگونه در غرب موفق شد و حتی سانسورچیان حزب کمونیست چین را خشمگین کرد. با این حال نگران بودم که آمادگی کامل برای آنچه در انتظارم است نداشته باشم. فیلم واقعاً در هر معنایی خشن و بی‌امان است. کارگردان چن کای‌گه از کتابی شناخته‌شده و محترم اقتباس کرده اما تمام تمرکز را روی واقع‌گرایی تقریباً احشایی گذاشته است. این اثر حماسی بازه‌ای طولانی از زمان را در بر می‌گیرد (از ۱۹۲۴ تا ۱۹۷۷)؛ سال‌هایی بسیار پرفراز و نشیب در تاریخ چین که دورهٔ جنگ با ژاپن، تهاجم به منچوری و انقلاب فرهنگی مائو را شامل می‌شود. هم‌زمان پشت‌صحنهٔ اپرای کانتونی، یکی از سبک‌های سنتی فرهنگی چین، را هم نشان می‌دهد. در فیلم، دو شاگرد جوان در مدرسهٔ اپرا زندگی‌ای ظالمانه و ناخوشایند دارند؛ با کتک‌های روزمره و سوءاستفاده‌های مختلف، از جمله سواستفاده جنسی. یکی از آن‌ها نقش‌های زنانه را بازی می‌کند—سنتی که مردان نقش زنان را اجرا می‌کردند چون زنان حق حضور روی صحنه را ندارند. در سراسر فیلم مرز زندگی و هنر بسیار مخدوش می‌شود؛ اغلب احساس می‌کنیم بازیگران شخصیت‌هایشان را در زندگی واقعی زندگی می‌کنند و زندگی واقعی‌شان را به صحنه می‌آورند. بازیگران را نمی‌شناسم، اما اجرای کلی‌شان و تعاملشان با یکدیگر را بسیار دوست داشتم. طراحی صحنه هم فوق‌العاده و پر از جزئیات واقع‌گرایانه است—از ساخت ساختمان‌ها تا فانوس‌ها. لباس‌ها نیز شایسته تحسین‌اند، به‌ویژه لباس‌های مخصوص اپرا با پارچه‌های متنوع و گریم‌های سنگین چهره. در پایان باید از فیلم‌برداری بی‌نظیر، تیتراژ آغازین و موسیقی متن عالی یاد کنم.