فیلم Submarino 2010

در ابتدا فکر کردم نام‌ندادن به یکی از این دو برادر ممکن است صرفاً یک ترفند باشد، اما هرچه جلوتر می‌رویم در این داستان غم‌انگیز از زندگیِ او و برادرش «نیک» (Jakob Cedergren)، این بی‌نامی نمادین‌تر می‌شود و به ناشناختگیِ زندگی بسیاری در جامعه‌ای متمدن اشاره دارد که ساعت یازده چراغ‌ها را خاموش می‌کند. آشنایی ما با آنها نسبتاً دلخراش است: مادرشان در مستی دائمی...

در ابتدا فکر کردم نام‌ندادن به یکی از این دو برادر ممکن است صرفاً یک ترفند باشد، اما هرچه جلوتر می‌رویم در این داستان غم‌انگیز از زندگیِ او و برادرش «نیک» (Jakob Cedergren)، این بی‌نامی نمادین‌تر می‌شود و به ناشناختگیِ زندگی بسیاری در جامعه‌ای متمدن اشاره دارد که ساعت یازده چراغ‌ها را خاموش می‌کند. آشنایی ما با آنها نسبتاً دلخراش است: مادرشان در مستی دائمی به‌سر می‌برد و دو برادر که هنوز نوجوان‌اند مجبورند از برادر کوچکترشان مراقبت کنند. شگفت نیست که این وضعیت به خطای بزرگی می‌انجامد و پایه‌ای از تروما برای هر دویشان به‌وجود می‌آورد تا هر کدام راه خود را در پیش گیرند، هرچند مسیرهایشان کاملاً از هم جدا نیست. ما با ماجراهای «نیک» که تازه از زندان آزاد شده شروع می‌کنیم. او بی‌هدف است و مشکل الکل دارد، اما وقتی به دوست قدیمی‌اش «ایوان» (Morten Rose) برمی‌خورد درمی‌یابیم که آدم شروری نیست، بلکه از نظر عاطفی گمشده است. برادر او (Peter Plaugborg) وضعیت‌اش چندان بهتر نیست؛ به مواد اعتیاد دارد و با اینکه عاشق پسر خردسالش «مارتین» (Gustav Fischer Kjærulff) است، قادر به ترک نیست. وقتی اوضاع واقعاً وخیم می‌شود، به حرف یک معتاد قدیمی گوش می‌دهد و شبکه توزیع خودش را راه می‌اندازد. شاید برای مدتی کوتاه سودآور باشد، اما همیشه کسی هست که حاضر شود به پلیس لو بدهد. صحنه‌های میان پلوگبورگ و بازی کاملاً طبیعی جوان، کیئرولف، بسیار مؤثر و تأثرانگیزند و به‌وضوح نشان می‌دهند چگونه اعتیاد می‌تواند زندگی را تسخیر کند، حتی وقتی چیزهای دیگری — و چه بسا بهتر — برای زیستن وجود دارد. او برای خودِ معامله مواد این کار را نمی‌کند؛ هدفش بهتر کردن زندگی پسرش است، اما نمی‌داند که این در خوش‌ترین حالت راه‌حلی موقتی و پوچ است. هیچ‌یک از این شخصیت‌ها تکیه‌گاه واقعی در زندگی ندارند — هرگز نداشته‌اند — و این موضوع با حضور کمتر اما مؤثرِ Cedergren در فیلم هم نشان داده می‌شود؛ رفتارهای او به همان اندازه دردناک‌اند و همیشه حس می‌شود تراژدی دیگری می‌تواند تنها یک صفحه یا یک صحنه آن‌طرف‌تر رخ دهد. گفت‌وگوها تفکربرانگیزند و طراحی کلی فیلم نوعی زوال شهری را بازتاب می‌دهد که عناصر روان‌شناختی دنبال‌کنندهٔ شخصیت‌ها را تکمیل می‌کند. فیلم کاملاً عاری از شادی نیست و گه‌گاه می‌توان نشانه‌هایی از اندکی خوش‌بینی دید، اما به‌نظر نمی‌رسد که نگاهی گل‌انگارانه و خوش‌بینانه بر داستان حاکم باشد.