انیمیشن Mary and Max 2009

مریم و مکس - آیا من غمگینم یا خوشحال؟ آیا من فیلسوفم؟ درک افراد عجیب سخت است. اوه، در واقع من هم عجیب هستم. درک افراد عادی هم دشوار است. مدتی طولانی دچار افسردگی بوده‌ام. نه افسردگی به معنای اینکه: "اوه، حال من خوب نیست، اما همه چیز خوب است." این چیزی شبیه به این است: "من احساس بسیار بدی دارم و غمگینم؛ شاید من را...

مریم و مکس - آیا من غمگینم یا خوشحال؟ آیا من فیلسوفم؟ درک افراد عجیب سخت است. اوه، در واقع من هم عجیب هستم. درک افراد عادی هم دشوار است. مدتی طولانی دچار افسردگی بوده‌ام. نه افسردگی به معنای اینکه: "اوه، حال من خوب نیست، اما همه چیز خوب است." این چیزی شبیه به این است: "من احساس بسیار بدی دارم و غمگینم؛ شاید من را دیوانه بدانند. اما من دیگران را دیوانه می‌دانم. من به خاطر عجیب بودن افسرده نیستم - بلکه به خاطر زندگی، همان‌طور که هست." با تردید، من هم مریم هستم و هم مکس. نخستین - وضعیت ذهنی من. فشاری غیرقابل تحمل در سرم دارم که تقریباً نمی‌توانم آن را به‌طور عمودی روی سرم بگذارم. این خیلی سخت است، با توجه به حجمش. احساس می‌کنم یک روح نامرئی سرم را فشار می‌دهد و چشمانم را به سمت پایین می‌آورد. دندان‌ها و فکم سفت شده است. دارم به خواب می‌روم. این راحت‌ترین راه است تا واقعیت غیرواقعی و آرامش‌بخش شود. وقتی داستان معنا را می‌گویند، گریه می‌کنم. وقتی افراد دور و برم هستند، لبخند می‌زنم. این یک واکنش خودجوش است. احتمالاً به این دلیل که من در ذهنم مکس هستم و در روحم مریم. افراد احتمالاً افسردگی را به‌اشتباه درک می‌کنند؛ یا دقیق‌تر بگوییم - آنها هیچ تصوری از نحوه عملکرد واقعی آن در ذهن فرد مبتلا ندارند. آنها فکر می‌کنند که دیوانه‌اند یا تظاهر می‌کنند که چیزی نادرست در حال وقوع است - "افسردگی چیز جدی‌ای نیست." من مریم هستم: آماده‌ام که زندگی‌ام را تمام کنم، خودم را بکشم، در سرمای کامل زندگی بمیرم. در دنیا هیچ انسان خوبی وجود ندارد، هیچ معنایی برای زندگی نیست، هیچ شادی‌ای در دنیا وجود ندارد، هیچ کار خنده‌داری برای انجام دادن نیست. اما من این کار را نخواهم کرد. داروها واقعاً مفیدند. آنها مغز ما را تغییر می‌دهند. می‌خواهم در یک اتاق بسته باشم، نمی‌خواهم غذا بخورم، به سختی می‌خوابم، اما خسته‌ام. تنها اراده‌ام این است که جسمم را کوچکتر کنم، به یک نقطه در هیچ‌جا تبدیل شوم و همه چیز را فراموش کنم. سردرد دارم. تقریباً در چند روز چیزی نخورده‌ام، غمگینم، ناامید و بد در هر راه ممکن. زندگی بی‌معناست. ما متولد شده‌ایم. ما خواهیم مرد. ما هیچ هستیم. من منزوی هستم، به افکار وحشتناک وسواس دارم، (وحشتناک از دیدگاه من). این افکار به اندازه‌ای که ممکن است، عادی هستند. من حق دارم اما هیچ‌کس مرا درک نمی‌کند. تظاهر به خوشحالی و لبخند زدن و شاد بودن باعث می‌شود بعد از مدتی احساس بدتری داشته باشم. اولین کاری که می‌خواهم انجام دهم این است که دیوارهای اطرافم را فشار دهم، خودم را آزار دهم، تنها باشم و هیچ کاری انجام ندهم - چون هیچ کاری برای انجام دادن وجود ندارد. تنها دوستی که به او اعتماد کرده بودم، مرا ناامید کرد. هیچ‌کس اهمیت نمی‌دهد. حالت بعدی این است که سعی کنم "عادی" باشم. به جای سفر، لوازم آرایشی احمقانه می‌خرم. با مردم صحبت می‌کنم و این کار را مثل آنها انجام می‌دهم. تظاهر به اینکه شگفت‌انگیز و بی‌نقص هستم. خنده‌دار. اجتماعی. همه چیز خراب شده چون من این نیستم. برو جلو! حالا، من مکس هستم: اینشتین گفت که تنها دو چیز بی‌نهایت وجود دارد: کیهان و احمق بودن انسان. من با او موافقم. من متفاوت هستم، شاید حتی باهوش باشم، سعی می‌کنم دنیا را درک کنم. شاید دیگران هم همین‌طور باشند. متفاوت و همچنین تلاش‌کننده. من شکلات دوست دارم، دوستانی ندارم، در دنیا عدالتی وجود ندارد. اضطراب و تغییرات خلق و خو چیزهای ساده‌ای نیستند. احساسات غیرقابل پیش‌بینی‌اند، عواطف قوی‌اند. عواطف قوی اما نامشخص‌اند. تسلیم شدم. روانپزشکم به من دستور می‌دهد که در زندگی واقعی چگونه رفتار کنم. "این خوب است، این بد است، در این وضعیت باید گریه کنی، در این باید بخندی، در این باید خودت را به عنوان یک آدم احمق تقلید کنی." حتی از یک دفترچه کوچک استفاده می‌کردم که در آن "توضیحات رفتاری" را می‌نوشتم. مریم را ملاقات کردم، اما چه کسی اهمیت می‌دهد. من به زندگی به تنهایی عادت کرده‌ام. هیچ دوستی وجود ندارد. من از زندگی روزمره دور هستم، گویی یک مانع نامرئی بین من و دیگران وجود دارد. این باعث می‌شود من خاص باشم؛ اما به وضوح نه به شیوه خوبی. ما حالا دوستان خوبی هستیم. او بهترین دوست من است؛ اما همچنین تنها دوست من. او نیازها، ذهن، واکنش‌ها و دیدگاه‌های من را درک می‌کند. دوم - نگران نباش. ربات‌ها در خیابان‌ها راه می‌روند. همه مثل هم هستند. آنها خود را به عنوان افراد عادی تعریف می‌کنند. فقط تعریف کن، نگران نباش. می‌توانی آنها را به هر شکلی که می‌خواهی تعریف کنی. فرد سمت چپ نسخه‌ای از فرد سمت راست است. همه یکسان هستند. همه موهای راه‌راه دارند، جین‌های آبی باریک، مغزهای یکسان و نظرات یکسان دارند. عمل کردن مثل آنها آسان‌تر است. فقط به خیابان برو، به دیگران گوش کن، ذهنت را خاموش کن، دیدگاه‌ات را نسبت به دنیا و جذابیتت تغییر بده. فقط مثل دیگران باش. احمق باش. ربات باش. من دارم به اینشتین ایمان می‌آورم. این افسانه نیست، او واقعاً باهوش است. اما همچنین باید خوب باشی. شجاع، زیبا، خنده‌دار، باهوش، محبوب... (فقط شوخی کردم) ;) خودت باش و به بشریت کمک کن. و باور کن افرادی هم وجود دارند که ارزش احترام دارند، چون آنها ربات نیستند. فقط باید آنها را پیدا کنی. آنها همچنین تو را پیدا خواهند کرد. آنها وجود دارند. با دید روشن به جلو برو. ما اینجا هستیم و نمی‌توانیم از این خارج شویم. تصور کن زندگی‌مان یک ماجراجویی است که شانس داریم در آن بازی کنیم. تو یک ناهنجار نیستی. فقط ادامه بده، از ماجراجویی لذت ببر، خودت باش، حتی وقتی که باید به شکل pathetic مانند من باشی. :) بعد از آن، معنای زندگی به تو خواهد آمد؛ نیازی به جستجوی زیاد نیست! فقط آرامش داشته باش ;) بگذار بازی آغاز شود! نوشته شده توسط مریم و مکس، دسامبر ۲۰۱۶، برای نیکی دنیایمان.