فیلم Match Point 2005

مچ پوینت؛ یا «جنایت و خلاف‌کاری» — البته من چند تا چیز را عوض کردم و معشوقه این‌بار واقعاً جذاب است تنیس‌باز رو به افول «کریس ویلتن» (جاناتان ریس مایرز) دنبال کار در یک باشگاه شیک لندن می‌گردد تا به پول‌دارها مثل «تام» (متیو گود) و خواهرش «کلویی» (امیلی مورتیمر) آموزش بدهد. پس از یک نامزدی نسبتاً کوتاه با کلویی ازدواج می‌کند. او به سطح زندگی...

مچ پوینت؛ یا «جنایت و خلاف‌کاری» — البته من چند تا چیز را عوض کردم و معشوقه این‌بار واقعاً جذاب است تنیس‌باز رو به افول «کریس ویلتن» (جاناتان ریس مایرز) دنبال کار در یک باشگاه شیک لندن می‌گردد تا به پول‌دارها مثل «تام» (متیو گود) و خواهرش «کلویی» (امیلی مورتیمر) آموزش بدهد. پس از یک نامزدی نسبتاً کوتاه با کلویی ازدواج می‌کند. او به سطح زندگی همسرش عادت می‌کند اما نسبت به خودِ زن علاقهٔ زیادی ندارد. وقتی با هنرپیشه جوان «نولا» (اسکارلت جوهانسون) آشنا می‌شود — کسی که پیش از آن با «تام» قرار می‌گذاشت — رابطهٔ نامشروع‌شان آغاز می‌شود. با اصرار همسر برای تشکیل خانواده و وسواس رو به فزونی معشوقه، ویلتن ناچار به تصمیم‌های ناامیدانه‌ای می‌رسد. این انتخاب بازیگر توسط وودی آلن تعجب‌برانگیز است؛ ریس مایرز در نقش چندان طبیعی به نظر نمی‌رسد و از نظر بازیگری ضعیف است، گرچه ظاهر جذابی دارد. خوشبختانه بازی‌های برجستهٔ اسکارلت جوهانسون و امیلی مورتیمر تا حد زیادی این ضعف را جبران می‌کنند. جوهانسون به‌خوبی گذار شخصیتش از زنی مستقل به فردی وسواسی را نمایش می‌دهد و مورتیمر هم به‌خوبی طبیعت احساسی و آشفتهٔ تمایل به مادری را منتقل می‌کند. فیلم نگاه نسبتا غیرقابل‌پیش‌بینی‌تری به زندگی فرزندان ثروتمندان دارد؛ والدینِ مهربانِ فیلم — برایان کاکس و پنلوپه ویل‌تون — نمونه‌های کلیشه‌ای والدین دلبند نیستند: آن‌ها انتظار دارند او برای ثروت تازه‌اش تلاش کند و به‌ویژه زنِ خانواده صریح و رک حرف می‌زند. پایان‌بندی برای من جذاب است، هرچند کمی دور از واقعیت به نظر می‌رسد، اما رضایت‌بخشی خاصی در پایان هست که از آن لذت بردم. هنوز هم نمی‌دانم چرا او با «تام» ازدواج نکرد! این فیلم را چند بار دیده‌ام؛ دفعهٔ اول آن‌قدر عاشقش نشدم اما فیلمی محکم در ژانر درام-مهیج است با بازی‌های خوب (نه عالی). به‌عنوان فیلمی از وودی آلن، مانند اغلب آثارش دیالوگ‌محور است. تنش در ۱۵ دقیقهٔ پایانی اوج می‌گیرد و موضوع شانس به‌خوبی پرداخت شده است. یک حفرهٔ بزرگ داستانی دربارهٔ بارداری نولا وجود دارد که هر بررسی دقیق آن را آشکار می‌کند، به‌خصوص همراه با انکار اولیهٔ ویلتن از ماجرا وقتی با پلیس صحبت می‌کند — شاید بشود آن را به کوتاهی در کار پلیس نسبت داد. امتیاز: 4.25/5 نکتهٔ فرعی: بله، اسکارلت جوهانسون جذاب است، اما من شخصاً امیلی مورتیمر را هم بسیار جذاب می‌یابم.