فیلم A Thousand and One Nights 1945

«اِه، کاش یه تفنگ داشتم… نه صبر کن، هنوز اختراع نشده!» فیل سیلوِرز در بازتعریفِ این داستانِ علاءالدین‌وار-هزار و یک‌شبی حالتی نمایشی و پانتومیم‌گونه به کار می‌دهد. برای حفظ هیجان و جلوه‌ها، ما با «علاءالدین» شیطنت‌آمیز و خوش‌قیافه (کورنل وایلد) روبه‌رو هستیم که عاشقِ میوه‌ی ممنوعه، پرنسس «آرمینا» (ادل جرگنز) می‌شود. او دختر خلیفه—که دنیس هوی نقش او را بازی می‌کند—است؛ خلیفه‌ای که هم‌زمان نقش...

«اِه، کاش یه تفنگ داشتم… نه صبر کن، هنوز اختراع نشده!» فیل سیلوِرز در بازتعریفِ این داستانِ علاءالدین‌وار-هزار و یک‌شبی حالتی نمایشی و پانتومیم‌گونه به کار می‌دهد. برای حفظ هیجان و جلوه‌ها، ما با «علاءالدین» شیطنت‌آمیز و خوش‌قیافه (کورنل وایلد) روبه‌رو هستیم که عاشقِ میوه‌ی ممنوعه، پرنسس «آرمینا» (ادل جرگنز) می‌شود. او دختر خلیفه—که دنیس هوی نقش او را بازی می‌کند—است؛ خلیفه‌ای که هم‌زمان نقش دوقلوی شریرش را هم دارد و به تاج و تخت و دخترزاده‌اش طمع‌ورزیده است. علاءالدین و همراهش «عبدالله» (سیلوِرز) نقشه‌ای دارند: اولی جلوی جمع سرگرم می‌کند و دوستش پنهانی جیب مردم را می‌زند. وقتی او معشوقه‌ی ممنوعه‌اش را می‌بیند و با تهدید سال‌ها حبس در سیاه‌چال روبه‌رو می‌شود، به کوه‌ها می‌گریزند و او چراغی پیدا می‌کند. طبیعتاً چراغ را مالش می‌دهد و «بابز» (اِولین کیز) بیرون می‌آید تا گوش دهد و اطاعت کند. او آرزوهایش را برای تحت تأثیر قرار دادن دربار برآورده می‌کند، اما کم‌کم به صاحب جدیدش علاقه‌مند می‌شود و از کمی شیطنت برای به‌دست آوردن او هم دریغ ندارد. طرفدارانِ طنزِ شلخته و عینکیِ سیلوِرز ممکن است از این فیلم خوششان بیاید، اما من خودم طرفدار روایت‌های به سبک کوردا هستم (در واقع رکس اینگرام در همان لباس قرمزِ «دزد بغداد» ۱۹۴۰ در اینجا هم ظاهر می‌شود) و به نظرم حرکات کمیک و وقفه‌های شماره‌های موسیقایی که واضحاً دوبله شده‌اند، عنصر ماجراجویی را خدشه‌دار کرده‌اند. عنصر ماجراجویی عملاً تنها در ده دقیقه‌ی پایانی نمود پیدا می‌کند و آن‌چنان تأثیرگذار نیست. وایلد در نقشِ خود راحت است و کیز هم آشکارا از نقشش لذت می‌برد، اما اگر کسی خالص‌پیشه‌ی فانتزی باشد، آن منم—و این فیلم بینِ چند سبک گیر کرده است. با این حال فیلم از نظر بصری چشم‌نواز است و چند جلوه‌ی بصری هوشمندانه دارد، اما معمولاً اصالت بهتر است و این اثر نه اصیل است و نه بهترین.