فیلم Phantom of the Paradise 1974

ویلیام فینلی در نقش شخصیت عنوانی و پال ویلیامز در نقش تهیه‌کننده دوچهره «سوان» هر دو با بازی اغراق‌آمیز اما لذت‌بخشی ظاهر می‌شوند در این بازخوانی از رمان گاستون لِرو. فینلی مشغول نوشتن یک کانتاتاست که بخش‌هایی از آن توسط سوان بی‌وجدان شنیده می‌شود و او از همدستش فیلبین (جرج مِمّولی) می‌خواهد نت‌ها را بدزد. بعد از آن، تست‌های بازیگری برگزار می‌شود و نویسنده‌ی بدبخت...

ویلیام فینلی در نقش شخصیت عنوانی و پال ویلیامز در نقش تهیه‌کننده دوچهره «سوان» هر دو با بازی اغراق‌آمیز اما لذت‌بخشی ظاهر می‌شوند در این بازخوانی از رمان گاستون لِرو. فینلی مشغول نوشتن یک کانتاتاست که بخش‌هایی از آن توسط سوان بی‌وجدان شنیده می‌شود و او از همدستش فیلبین (جرج مِمّولی) می‌خواهد نت‌ها را بدزد. بعد از آن، تست‌های بازیگری برگزار می‌شود و نویسنده‌ی بدبخت کاملاً کنار گذاشته می‌شود. او مصمم است از این بی‌عدالتی انتقام بگیرد و این عزم پس از حادثه‌ای که چهره‌اش را به‌طرزی هولناک تغییر می‌دهد، تشدید می‌شود. با گسترش آشوب در اطراف، سوان تلاش می‌کند با دشمنش آشتی کند، اما خیلی زود مشخص می‌شود که این هرگز جواب نخواهد داد و با نزدیک شدن شب افتتاحیه باشگاه راک «The Paradise» آدم ممکن است درباره‌ی خرید بلیت هم مردد شود. فیلم سرگرم‌کننده‌ای است و بازی‌های دلپذیری در نقش‌های اصلی دارد؛ جسیکا هارپر هم در نقش خواننده‌ی جسور «فینیکس» خوب از پس نقش برمی‌آید و قدری خودبزرگ‌بینی تهدیدآمیز هم در فیلم هست که مانع از تبدیلش به لودگی می‌شود. به‌راحتی می‌توان دید که این فیلم چگونه الهام‌بخش آثار یا ایده‌های بعدی بوده، چون بخش‌های زیادی از تئاتر موزیکال و دراماتیزم بلند را می‌گیرد و آن‌ها را در چیزی شبیهِ ترکیبی از «The Man from U.N.C.L.E.» و «Jesus Christ Superstar» درمی‌آمیزد. ویلیامز همچنین بخش اعظم موسیقی متن را نوشته و چند بالاد قدرتمند در آن گنجانده که ریتم را حفظ می‌کنند؛ تماشای تیتراژ آخر هم ارزش دارد. فیلم ممکن است کمی کهنگی نشان دهد، اما من همچنان از آن لذت بردم.