مستند Four Daughters 2023

درآمیختن واقعیت و خیال برای فیلم‌سازی همیشه کار دشواری است، به‌ویژه هنگامی که بحث روشنی و اعتبار روایت مطرح می‌شود؛ و در این اثر اخیرِ کاوتر بن هانیه این تلاش بی‌نتیجه می‌ماند. این فیلمِ مبتنی بر واقعیت که درباره اولفا حمروانی، مادر تنها از تونس است—زنی که دو دختر بزرگ‌ترش، غفران و رحمة، در جریان جذب افراطیانِ داعش از دست می‌دهد و در عین حال...

درآمیختن واقعیت و خیال برای فیلم‌سازی همیشه کار دشواری است، به‌ویژه هنگامی که بحث روشنی و اعتبار روایت مطرح می‌شود؛ و در این اثر اخیرِ کاوتر بن هانیه این تلاش بی‌نتیجه می‌ماند. این فیلمِ مبتنی بر واقعیت که درباره اولفا حمروانی، مادر تنها از تونس است—زنی که دو دختر بزرگ‌ترش، غفران و رحمة، در جریان جذب افراطیانِ داعش از دست می‌دهد و در عین حال می‌کوشد دو دختر کوچکترش، ایا و طیسر، را از سرنوشت مشابهی نجات دهد—در ارائه داستانی منسجم به شدت دچار مشکل است. فیلم با ترکیب ناشیانه‌ی مصاحبه‌های خانوادگی و بازسازی‌های نمایشیِ رویدادهای مهم (با بازیگرانی که گاهی چند نقش بازی می‌کنند) به بی‌نظمی دامن می‌زند. افزون بر این، مقدار زیادی محتوای زائد همراه با شکاف‌های به‌ظاهر مهم در روایت وجود دارد که تماشاگر را بارها به این می‌کشاند که چگونه فیلم از یک رخداد نامربوط (و گاهی متناقض به نظررسیده) به رخداد بعدی می‌رسد. یک افشای مهم نیز تا اواخر فیلم مطرح می‌شود بی‌آن‌که پیش‌زمینه‌ای کافی برای آن فراهم شده باشد، و مجموع این‌ها فیلم را به یک روایت تکه‌تکه بدل کرده در حالی که قصه اولفا می‌توانست بسیار تاثیرگذارتر و قابل‌فهم‌تر باشد. علاوه بر این، بخش قابل‌توجهی از فیلم به چگونگی ساختِ این اثر اختصاص یافته که اگرچه می‌توانست به‌عنوان یک بخش تکمیلی جالب عمل کند، اما در دلِ روایت اصلی جاگذاری شده و بیشتر جریان فیلم را کند می‌کند تا آن را تقویت. به‌طور کلی، با وجود تجربهٔ بن هانیه در آثار پیشین—از جمله فیلم برجسته «مردی که پوستش را فروخت» (2020)—او این‌جا از پسِ موضوع برنیامده؛ در حالی که سرگذشت اولفا لیاقتِ روایت بهتر و پرداختی روان‌تر را دارد.