فیلم Beauty and the Beast 2017

(دارای اسپویلر) نسخه لایو-اکشن «دیو و دلبر» فیلم خوبی است، اما موفق نشد جادوی نسخه کارتونی را بازآفرینی کند. بخش‌هایی را درست اجرا کرده‌اند و بخش‌هایی هم کش‌دار شده‌اند. اجرای «Be Our Guest» بسیار زیبا بود و افکت سه‌بعدی آن را جذاب‌تر کرد. سابقه و پیش‌زمینه شخصیت‌های اصلی هم به آن‌ها عمق داده بود، اما صحنه‌هایی بودند که احساس کردم هیچ کمکی به داستان نمی‌کنند، مثل...

(دارای اسپویلر) نسخه لایو-اکشن «دیو و دلبر» فیلم خوبی است، اما موفق نشد جادوی نسخه کارتونی را بازآفرینی کند. بخش‌هایی را درست اجرا کرده‌اند و بخش‌هایی هم کش‌دار شده‌اند. اجرای «Be Our Guest» بسیار زیبا بود و افکت سه‌بعدی آن را جذاب‌تر کرد. سابقه و پیش‌زمینه شخصیت‌های اصلی هم به آن‌ها عمق داده بود، اما صحنه‌هایی بودند که احساس کردم هیچ کمکی به داستان نمی‌کنند، مثل جستجوی بل توسط گاستون و پدرش. صحنه «هیچ‌کس مثل گاستون نیست» آن شوخ‌طبعی و خودپسندی نسخه اصلی را نداشت. به نظرم لوک اوونز در نقش گاستون مناسب انتخاب نشده بود؛ نه آن‌قدر خوش‌قیافه بود و نه آن‌قدر نیرومند که پذیرش او آسان باشد. اماما واتسون عملکرد قابل قبولی داشت؛ صدایش مناسب بود اما برای بر دوش کشیدن آوازهای بل قوی نبود. دن استیونز بهترین بخش فیلم بود؛ فکر می‌کنم باید آوازهای بیشتری به او می‌دادند چون صدای باریتون زیبایی دارد. لباس هیولا هم می‌توانست ترسناک‌تر باشد. به‌طور کلی فیلم سرگرم‌کننده‌ای است، اما آن را کلاسیک نمی‌دانم. دیزنی در بازآفرینی گاستون و هیولا کار خیلی خوبی کرده؛ دو بخش مهم و دشواری که همیشه فکر می‌کردم اجرای‌شان سخت است. امتیاز نهایی: ۳ ستاره — شخصاً پیشنهاد می‌کنم یک بار ببینید. «تنها زیبایی می‌تواند هیولا را شکست دهد!» این اولین اقتباس سینمایی نیست؛ هر کدام از ما بسته به نسل‌مان نسخه‌ای از این داستان را دیده‌ایم. برای من نسخه انیمیشنی بود و بعد نسخه‌ای مدرن به نام «Beastly». اخیراً هم نسخهٔ فرانسوی عظیم‌تری ساخته شده که هنوز ندیده‌ام. مسئله داستان نیست، بلکه کیفیت فیلم، اجراها و به‌ویژه نحوه استفاده از فناوری مدرن برای روایت است. مانند دیگر لایو-اکشن‌های دیزنی مثل «سیندرلا»، «BFG» و «کتاب جنگل»، این هم اقتباسی بسیار خوب از کتاب است. از نظر بصری تلاش کرده به اصل وفادار بماند که فکر خوبی است؛ چون در دنیای امروز گاهی از روی نوآوری به اصل لطمه می‌زنند. بازیگران عالی انتخاب شده‌اند و نقش بل انتخاب بسیار خوبی بوده است. جلوه‌های بصری فوق‌العاده‌اند. هیولای CGI بی‌نقص است و فضای تیره و ابری به کامل‌تر شدن آن کمک کرده است. چون فیلم در دسته موزیکال قرار دارد، نگران آهنگ‌ها بودم — من معمولاً موزیکال‌های مدرن را دوست ندارم — اما این فیلم مملو از آواز نیست؛ حدود نیم‌دوجین آهنگ دارد که خوب هستند. آهنگ‌های نسخه ۱۹۹۱ حفظ شده و سه آهنگ جدید هم ساخته شده است. فکر نمی‌کردم دیزنی بتواند موفقیت‌های پیاپی داشته باشد، اما این یک دستاورد بزرگ است و در هر قدم محتاطانه عمل کرده‌اند. حالا این فیلم دومین پرفروش‌ترین فیلم دیزنی و پرفروش‌ترین لایو-اکشن آن‌هاست. فیلم برای همه سنین است که نکته خوب آثار مدرن دیزنی است. قطعاً ارزش یک بار دیدن را دارد. امتیاز: ۸/۱۰ واقعاً باورنکردنی عاشق این فیلم شدم! بازیگران فوق‌العاده اجرا کردند و جلوه‌ها بسیار خوب ساخته شده بودند. این یک فیلم کلاسیک است؛ بهترین نسخه «دیو و دلبر»! قلعه زنده آن‌قدر جادویی و جلوه‌ها واقع‌گرایانه و شخصیت‌ها دلنشین بودند... همه چیز کامل بود! چه فیلم فوق‌العاده‌ای با گرافیک عالی. حیرت‌زده شدم از اینکه چه‌قدر خوب هیولا ساخته شده بود؛ اصلاً مجبور نبودید به CGI بودنش فکر کنید. داستان همهٔ خانواده را درگیر نگه داشت و کسی جرأت نمی‌کرد برای پاپ‌کورن از سالن بیرون برود. تنها نگرانی من اشاره‌های همجنس‌گرایانه بود؛ فکر نمی‌کنم جز ایجاد شوک ارزش افزوده‌ای داشته باشند، و من در فیلم‌های دیزنی دوست ندارم شوک وجود داشته باشد. از نظر داستان، روایت ساده و قابل دنبال‌کردن بود و به‌خوبی قالب معمول پرنسس‌های دیزنی را دنبال می‌کرد. آوازها دل‌نشین بودند و بازیگران توانستند لحظات را واقعی کنند. فکر می‌کنم این فیلم مانند نسخه اصلی تاب مقاومت زمان را خواهد داشت. اقتباسی قابل تحسین از یک قصه کلاسیک یکی از بهترین اقتباس‌های لایو-اکشن دیزنی است، هرچند رسیدن به این درجه کار چندان دشواری هم نیست؛ اما «دیو و دلبر» (۲۰۱۷) تماشاگر را به‌خوبی به دنیای جادویی قلعه نفرین‌شدهٔ هیولا می‌برد. تضاد بین دهکده کوچک و خفقان‌آور و تالارهای باشکوه قلعه‌ی سحرشده، جهان متفاوت شخصیت‌ها را نشان می‌دهد، هرچند هر دو با همان تنهایی دست و پنجه نرم می‌کنند. دو اجرای برجسته عبارت‌اند از گاستونِ لوک اوونز و لومیِرِ ایوان مک‌گرگور. زیبایی‌شناسی و CGI فیلم خیره‌کننده‌اند و به فیلم کمک می‌کنند تا حواس را پرت نکنند، کاری که با این همه شخصیت انیمیشنیِ کامپیوتری بسیار آسان می‌توانست انجام شود. خیلی ناامید شدم انتظار داشتم به خوبی نسخه کارتونی باشد، اما نبود. در واقع نسبتاً کسل‌کننده بود و اصلاً شیمی بین بازیگران را باور نکردم. با این وجود از نظر بصری خیلی زیبا به‌نظر می‌رسید. شبیه «Into the Woods» (۲۰۱۴)، این فیلم تلاشی فنی بلندپروازانه برای آشتی دادن انیمیشن و بازی زنده با یک گروه بازیگری عالی است. از نظر نوآوری سینمایی به‌شکلی چشمگیر موفق است، اما روح ندارد. ما داستان را می‌دانیم: شاهزاده‌ای خودخواه به‌خاطر یک جادوگر نفرین می‌شود و باید تا زمانی که عشق حقیقی با اشکش بندگان را نجات دهد در قلعه زندانی و کریه‌المنظر بماند. اماما واتسون موفق می‌شود این جشن‌واره تقریباً زایگفلدی را روی ریل نگه دارد. او از نیات عاشقانهٔ گاستونِ لوک اوونز دوری می‌کند و در نهایت به‌خاطر پدرش به زندانِ شاهزاده می‌آید — شاهزاده‌ای که به‌طرز فوق‌العاده‌ای توسط دن استیونز ساخته شده است. بازیگران صداپیشهٔ دیگر هم عالی‌اند: کوین کلاین، سر ایان مک‌کلن، ایوان مک‌گرگور، اما تامپسون و استنلی توچی. آهنگ‌ها از نسخه ۱۹۹۱ بازخوانی شده‌اند اما آن جذابیت و شوخ‌طبعی نسخه‌های اصلی را ندارند؛ بیش از حد حساب‌شده و «حرفه‌ای» هستند. فناوری تقریباً هر عنصر فرایند را تحت‌الشعاع قرار داده تا جایی که ارائه فیلم گاهی جنبه‌ای بالینی پیدا می‌کند. شخصیت‌ها و داستان هنوز عالی‌اند، اما لطفاً دیزنی، کمی ناهنجاری و حال و هوای درب و داغان‌گونه‌ای هم برایمان نگه دارید.