فیلم The Villain 1979

یک کابوی کندذهن به‌نام «مرد جذاب» (Handsome Stranger — آرنولد شوارتزنگر) به‌نوعی محافظ زنی به‌نام چارمینگ جونز (Charming Jones — آن-مارگرت) است که با گنجی در صندوقی قفل‌شده از غرب عبور می‌کند. یک یاغی پیر به‌نام کاکتوس جک (Cactus Jack — کرک داگلاس) برای دزدیدن صندوق اجیر می‌شود و بارها و بارها با نقشه‌هایی تماشایی سعی می‌کند به گنج برسد، اما هر نقشه به‌طرز مضحکی...

یک کابوی کندذهن به‌نام «مرد جذاب» (Handsome Stranger — آرنولد شوارتزنگر) به‌نوعی محافظ زنی به‌نام چارمینگ جونز (Charming Jones — آن-مارگرت) است که با گنجی در صندوقی قفل‌شده از غرب عبور می‌کند. یک یاغی پیر به‌نام کاکتوس جک (Cactus Jack — کرک داگلاس) برای دزدیدن صندوق اجیر می‌شود و بارها و بارها با نقشه‌هایی تماشایی سعی می‌کند به گنج برسد، اما هر نقشه به‌طرز مضحکی شکست می‌خورد. بسیاری فیلم را با کارتون‌های پرطنز وایلی ای کویوت مقایسه کرده‌اند؛ با اینکه شباهت‌هایی هست، اما تفاوت این است که قصه‌های کویوت با ظرافت و شوخ‌طبعی تعریف می‌شوند. ماجرای کاکتوس جک پر از کوشش‌های نافرجام برای موقعیت‌های کمیک است که اغلب خسته‌کننده و بی‌اثرند. پنج دقیقه پس از شروع فیلم، وقتی جک با اسبش جر و بحث می‌کند، فهمیدم گرفتارِ فیلم شدم — صحنه‌ای که بیشتر حسِ بیا بکش را منتقل می‌کرد تا خنده. شاید بچه‌ای شش‌ساله از بعضی از شرارت‌ها و خرابکاری‌های جک بخندد، اما برای من حتی لبخندی هم نداشت؛ از فرط کسالت تقریباً به گریه افتادم. کارگردان هال نیدهام، بدون ماشین و آدرنالین مألوفش، آشکارا از عناصر فیلم وسترن بیرون مانده است. از نظر بازیگری، من فیلم را برای دیدن شوارتزنگر تماشا کردم، اما در سال ۱۹۷۹ او هنوز بازیگری بسیار کم‌تجربه و نااستوار بود؛ در بیشتر سکانس‌ها مانند تخته‌ای خشک به‌نظر می‌رسید. آن-مارگرت به‌طرز باورنکردنی زیباییش تا حدی ارزش دیدن فیلم را بالا می‌برد، اما بعد از مدتی تماشای او هم خسته‌کننده می‌شود. کرک داگلاس در نقش کاکتوس جک همانی نیست که از او انتظار داریم — کمدی به‌وضوح به او نمی‌سازد و اجرا شرم‌آور است. تنها نکتهٔ برجستهٔ بازیگران برای من، حضور کوتاه و درخشان استروتر مارتین بود؛ پنج دقیقهٔ او در صحنه‌ها بهترین بخش فیلم به‌شمار می‌آمد.