انیمه Stand by Me Doraemon 2014

هیچ گجتی نمی‌تواند آینده را تغییر دهد؛ تنها تلاش سخت این کار را می‌کند. راستش را بخواهید من طرفدارِ دیرینه دورائمون نبودم و با این مجموعه بزرگ نشده بودم. بیشتر کانال کارتون نت‌ورک می‌دیدم و آن سریال‌ها برایم آشنا بودند، اما دورائمون را در آن شبکه پخش نکرده بودند. فقط گاهی هنگام گذر از اتاق، وقتی خواهرزاده‌ام پای تلویزیون تماشایش می‌کرد، چند لحظه‌ای نظرم را جلب...

هیچ گجتی نمی‌تواند آینده را تغییر دهد؛ تنها تلاش سخت این کار را می‌کند. راستش را بخواهید من طرفدارِ دیرینه دورائمون نبودم و با این مجموعه بزرگ نشده بودم. بیشتر کانال کارتون نت‌ورک می‌دیدم و آن سریال‌ها برایم آشنا بودند، اما دورائمون را در آن شبکه پخش نکرده بودند. فقط گاهی هنگام گذر از اتاق، وقتی خواهرزاده‌ام پای تلویزیون تماشایش می‌کرد، چند لحظه‌ای نظرم را جلب می‌کرد؛ او عاشقش بود و آن را نقاشی می‌کرد. آن موقع‌ها نسخهٔ دوبلهٔ انگلیسی بود و برایم چندان هیجان‌انگیز نبود. رسماً این فیلم اولین مواجههٔ من با دورائمون بود، شخصیتی که میلیون‌ها کودک دوستش دارند. واقعاً خیلی خوشم آمد؛ احساسِ تأسف می‌کنم که چرا زودتر با آن آشنا نشده‌ام، چون همان حس لذت‌بخشِ کارتون‌های کودکی را در من زنده کرد. انیمیشن سه‌بعدی بازار تازه‌ای است؛ تولید آن نسبت به انیمیشن دوبعدی آسان‌تر است و در آن، سه‌بعدی‌سازی دیجیتال مزیتی اضافی محسوب می‌شود. این به‌معنای نابودی انیمهٔ سنتی نیست، اما تصمیم اخیر استودیو گیبلی مبنی بر تعطیلی تولیداتش، کمی شک‌برانگیز است. ببینید چه اتفاقی در هالیوود افتاده: رشد سریع انیمیشن سه‌بعدی در ده سال اخیر انیمیشن‌های دوبعدی را تضعیف کرده است؛ آخرین فیلم دوبعدی بزرگی که به یاد دارم «شهرزاد و قورباغه» بود. از یک سو خوشحالم که پیشرفت می‌کنیم، اما از سوی دیگر ناراحت که کارتون‌ها ارزش سنتی خود را از دست می‌دهند. نکته امیدوارکننده این است که شخصیت‌های تخت و فلتِ دوست‌داشتنی دوران ما حالا دارند در قالب سه‌بعدی بازآفرینی می‌شوند؛ نمونه‌های موفقی مانند فیلم اخیر «آستریکس و اوبلیکس» و «پاپ‌آی» این مسیر را ادامه داده‌اند. ابتدا نمی‌دانستم دورائمون یک اثر علمی-تخیلی است؛ فکر می‌کردم چیزی شبیه یک اسباب‌بازی سخنگو مثل فیلم «تد» باشد. طرفداران، اشتباه برداشت نکنند؛ من تازه‌کارم اما به‌سرعت دارم یاد می‌گیرم. تنها نقدی که از طرفداران شنیدم این بود که داستان جدید نیست و قبلاً نسخه‌های کوتاه آن را در انیمه دیده‌اند. این فیلم ادامه‌ای بر آثار قبلی یا سریال تلویزیونی نیست؛ شروعی تازه و از نوست که برای کسانی که با دورائمون آشنا نیستند بسیار مناسب و قابل‌فهم است. فیلم از شش داستان کوتاه مانگا اقتباس شده و هنگام گذر بین این بخش‌ها ممکن است جدا شدنِ قسمت‌ها به چشم بیاید، اما در کل تکه‌ها خوب کنار هم قرار گرفته‌اند. این فیلم برندهٔ جایزهٔ آکادمی ژاپن برای انیمیشن است و برخلاف سریال‌های تلویزیونی، برای همه مناسب است؛ یعنی بزرگ‌ترها هم می‌توانند از آن لذت ببرند. نکات ویژهٔ زیادی در فیلم هست: روشن است که فیلم طنزآمیز است، اما به‌طور غیرمنتظره‌ای رمانتیک و احساس‌برانگیز هم هست و با موضوعات پخته‌تری قصه را روایت می‌کند؛ حتی کودکان هم از آن چیزی می‌آموزند. صحنه‌های زیادی را دوست داشتم، چون نه تنها زیبا و خنده‌دار بودند، بلکه خیلی زیرکانه طراحی شده بودند. به‌ویژه پیچش پایانی که بیننده را میخکوب می‌کند؛ ساده اما جذاب و هوشمندانه. بلافاصله طرفدار دورائمون شدم و الآن دلم برای دنبالهٔ فیلم تنگ شده. «گفتنِ خداحافظی سخت است. اما… سخت‌تر این است که فکر کنی باعث ناخشنودیِ او شوی.» شخصیت نوبیتا شباهت زیادی به شخصیت فیلم «CJ7» دارد: بچه‌ای که به دوستِ مفید و جدیدش وابسته است. چون او در خیلی چیزها موفق نیست، گاهی خوب شروع می‌کند اما کار به فاجعه می‌کشد، بنابراین همیشه متکی به ابزارهای روبات‌مانندِ دوستش است. علاوه بر این، تنبل است و مرتباً توسط هم‌کلاسی‌هایش، جیان و سونئو، اذیت می‌شود. او به دختری به نام شیزوکا علاقه‌مند است و یک دانش‌آموز باهوش به نام هیدتوشی مانع بین او و شیزوکا است. حالا او رقیبی دارد و برای به‌دست‌آوردن دل او — که می‌تواند آینده‌اش را هم بسازد — ناچار است سخت کار کند؛ این تلاش‌ها در فیلم با دلپذیری تصویر شده‌اند. از طراحی سه‌بعدی شخصیت‌ها خوشم آمد، به‌ویژه شیزوکا بسیار بانمک و دوست‌داشتنی بود. دورائمون در قالب سه‌بعدی کمی بزرگتر و شبیه یک توپ آبی غول‌پیکر به‌نظر می‌رسد، اما به‌طرزی خنده‌دار و پذیرفتنی. همان انرژیِ انیمه حفظ شده است: مثل اینکه قانون جاذبه کاربرد ندارد — وقتی کسی از خوشحالی یا شوک در هوا می‌پرد، برای مدتی در آن حالت معلق می‌ماند و اشک‌ها به‌طور جانبی سُر می‌خورند. این تفاوتِ میان دوبعدی و سه‌بعدی است، اما در این فیلم خوب جواب داده است. در نهایت، دقیقاً برای همین است که انیمیشن وجود دارد: تبدیلِ غیرممکن به ممکن؛ حیوانات می‌توانند حرف بزنند و قهرمانِ ما (عموماً کودکان) باشند. من به‌اندازهٔ هر کودک دیگری از آن لذت بردم. این فیلم نقطهٔ انقلاب‌آمیزی در تاریخ دورائمون است و فرصتی است تا اگر با این شخصیت‌ها غریبه‌اید، از ابتدا با آن‌ها آشنا شوید. می‌دانم طرفداران از آن خوششان می‌آید و امیدوارم دیگران هم همین‌طور لذت ببرند. این فیلم دورائمون به‌خوبی سری محبوب را در قالب داستانی خوش‌ریتم و ۱ ساعت و ۳۵ دقیقه‌ای خلاصه می‌کند؛ از معرفی شخصیت‌ها تا پایانی احساس‌برانگیز پوشش داده می‌شود. هرچند انیمیشن چشم‌نواز و قصه سرگرم‌کننده است، تمرکزِ پررنگِ فیلم روی مسائلی مانند ازدواج و زندگی آینده آن را نسبتاً پخته‌تر و کمتر مناسب کودکان خردسال می‌کند. برخی ناسازگاری‌های منطقی، مانند پارادکس وجود دورائمون و مسائل زمانی، پرسش‌هایی باقی می‌گذارد که فیلم به‌طور کامل به آن‌ها پاسخ نمی‌دهد. امتیاز: 7.5/10