فیلم Infinity Pool 2023

فیلم Infinity Pool نگاهی شهوت‌ناک و هراس‌آور به نفس، خودخواهی و زیاده‌روی است که ریشه در تردیدهای درونی و شکست دارد. داستان دربارهٔ رمان‌نویسی به نام جیمز فاستر (الکساندر اسکارسگارد) است که با جذب شدن به گابی (میا گات) وارد هفته‌ای آلوده به خشونت و فساد می‌شود. روند روایت به‌نوعی دو نیمه دارد؛ نیمهٔ اول بسیار قوی است و مخاطب را در حال کشف راز آزمایش‌ها،...

فیلم Infinity Pool نگاهی شهوت‌ناک و هراس‌آور به نفس، خودخواهی و زیاده‌روی است که ریشه در تردیدهای درونی و شکست دارد. داستان دربارهٔ رمان‌نویسی به نام جیمز فاستر (الکساندر اسکارسگارد) است که با جذب شدن به گابی (میا گات) وارد هفته‌ای آلوده به خشونت و فساد می‌شود. روند روایت به‌نوعی دو نیمه دارد؛ نیمهٔ اول بسیار قوی است و مخاطب را در حال کشف راز آزمایش‌ها، مهمانان و گذشتهٔ آن‌ها همراه می‌کند. همدلی با همسر فاستر، اِم، آسان است چون دائماً مورد بی‌توجهی و سوءاستفادهٔ شوهر قرار می‌گیرد — این نکته حتی در انتخاب قاب‌ها هم مشهود است که او اغلب خارج از کادر یا محو نشان داده می‌شود. این بخش برایم واقعاً اثرگذار بود، اما با پیشروی داستان دامنهٔ روایت بیش از حد گسترش می‌یابد و پایان فیلم دچار نارسایی می‌شود: بخش‌هایی که یا معنا ندارند یا در دنیایی که فیلم ساخته غیرقابل‌باور به‌نظر می‌رسند. از نظر تصویری فیلم بی‌نظیر است؛ تصویربرداری خیره‌کننده و نماهایی جذاب که تجربه‌ای منحصربه‌فرد و آشفته خلق می‌کنند. هر نما حساب‌شده است و به‌گونه‌ای فیلم‌برداری شده که تنش و احساس ناخوشایند را به بیننده منتقل کند. بازی‌ها فوق‌العاده‌اند. میا گات در ژانر «حشت ارتقاء‌یافته» جایگاه خود را یافته و تبدیل به یک ملکهٔ مدرنِ وحشت شده است؛ هرچند پس از آثاری مثل X و Pearl و حالا Infinity Pool، دوست دارم تنوع بیشتری از او ببینم، ولی در این نوع نقش‌ها عالی عمل می‌کند. الکساندر اسکارسگارد هم با تلفیقی از سکانس‌های پرهیجان عاطفی و صحنه‌های سرد و بی‌احساس، تضاد جالبی برای فضای ذهنی شخصیت خلق می‌کند. فیلم در پایان کمی لغزش دارد و شاید طولانی شدن زمان اجرا هم به آن آسیب زده باشد، اما همچنان داستان خلاقانه، تصویربرداری ذهن‌پیچ و اجراهای قدرتمند موارد لذت‌بخشی هستند. Infinity Pool همچنین در قالب یک وحشت علمی‌تخیلی عجیب، شامل صحنه‌های جنسی آزاردهنده و خشونت فوق‌العاده زیاد است؛ حتی یک سکانسِ تغذیهٔ سینهٔ میا گات از الکساندر اسکارسگارد وجود دارد. فیلم سرشار از عجیبی است و برای تماشاگران عامِ بلاک‌باستری گزینهٔ مناسبی نخواهد بود. فیلم به بررسی طمع و میزانی می‌پردازد که انسان‌ها برای احساسِ «گرسنگی» دوباره حاضرند از خود بگذرانند، و با حسی مبهم و شهوانیِ هولناک، اثری مناسب تماشاگرانی است که از سینمای ناآرام و برانگیزاننده لذت می‌برند. ایدهٔ مرکزی فیلم جذاب و بکر است — مفهومی شبیه به The Purge اما با پیچشی که در آن برای طبقهٔ ثروتمند عواقبی وجود ندارد — اما اجرا خیلی زود از مسیر خود منحرف می‌شود و روایت به سمت غلو و اغراق پیش می‌رود؛ اتفاقات پایانی مبهم‌اند و پیام روشنی منتقل نمی‌کنند. بازیگران و ظاهر فیلم در سطح بالایی‌اند و جلوه‌های بصری خوب کار شده‌اند، اما این‌ها نتوانسته‌اند ضعف روایت پراکنده و نامنسجم را جبران کنند؛ در نتیجه ایدهٔ جالب فیلم به اجرایی ناپایدار می‌رسد و برای بسیاری مخاطبان رضایت‌بخش نیست. اگر انتظار تجربه‌ای کم‌نظیر یا باشکوه نداشته باشید، فیلم تماشایی سرگرم‌کننده‌ای برای فرار از کسالت لحظه‌ای است؛ مانند یک سرسرهٔ سینمایی با فراز و فرودهایی که لذت‌آور اما دور از کامل‌اند. خلاصهٔ کوتاه از زاویهٔ دیگر: جیمزِ نویسنده و همسر ثروتمندش اِم (کلئوپاترا کولمن) در تعطیلات جزیره‌ای با گابی و آلبان آشنا می‌شوند؛ سفر خارج از مجموعه با تراژدی مستی پایان می‌یابد و راه‌حل عجیبی که از سوی دولت پشتیبانی می‌شود پیش رویشان قرار می‌گیرد. این گزارهٔ اولیه جالب است، اما باقی فیلم تکرارِ این نظریه در قالب سناریوهای هرچه بیشتر فاسد و کم‌سرگرم‌کننده است که ظاهراً برای نشان دادن ضعف‌های انسانی و مسائل اعتماد به نفس طراحی شده‌اند. فیلم گاهی نوشته‌ای هوشمندانه دارد، اما به‌اندازهٔ کافی نیست تا یک داستان نازک را تحمل‌پذیر سازد؛ از نیمهٔ فیلم به بعد ممکن است برای بسیاری تماشاگران بی‌تفاوت باشد. واکنش مخاطبان هم در نمایش‌ها متفاوت بود—عده‌ای خندیدند و عده‌ای سالن را ترک کردند. لازم نیست حتماً روی پردهٔ بزرگ ببینید. امتیاز: 77٪ حکم نهایی: عالی