فیلم The Oblong Box 1969

نقد فیلم The Oblong Box The Oblong Box به کارگردانی گوردون هسلر و فیلمنامه‌ای از لارنس هانتینگتون و کریستوفر ویکینگ بر پایهٔ داستان کوتاهی از ادگار آلن پو ساخته شده است. در این فیلم وینسنت پرایس، کریستوفر لی، روپرت دیویس، آلستر ویلیامسون، اوتا لووکا، سالی گیسون و پیتر آرن بازی می‌کنند. موسیقی اثر از هری رابرتسون و فیلم‌برداری از جان کوکیلون است. خلاصهٔ داستان: جولیان مارکهام (پرایس) که...

نقد فیلم The Oblong Box The Oblong Box به کارگردانی گوردون هسلر و فیلمنامه‌ای از لارنس هانتینگتون و کریستوفر ویکینگ بر پایهٔ داستان کوتاهی از ادگار آلن پو ساخته شده است. در این فیلم وینسنت پرایس، کریستوفر لی، روپرت دیویس، آلستر ویلیامسون، اوتا لووکا، سالی گیسون و پیتر آرن بازی می‌کنند. موسیقی اثر از هری رابرتسون و فیلم‌برداری از جان کوکیلون است. خلاصهٔ داستان: جولیان مارکهام (پرایس) که از خانواده‌ای اشرافی است، برادر دفرمه‌اش، سر ادوارد (ویلیامسون)، را در برج خانه‌شان حبس کرده است. گاه‌وبیگاه سر ادوارد از قفس خلاصی می‌یابد و در شهر باعث آشوب می‌شود. بازگشت از یک سفر مرموز به آفریقا و ارتباط با مراسم وودو، نقشی محوری در رخدادها دارد؛ در عین حال دکتر محلی و چند عامل تبهکار نیز در ماجرا دخیل می‌شوند و وضع روزبه‌روز پیچیده‌تر می‌گردد. پس‌زمینهٔ تولید: آثار ادگار آلن پو پیش‌تر بارها مورد اقتباس قرار گرفته و معمولاً با حضور وینسنت پرایس همراه بوده، اما این اقتباس نسبتاً سست و تنها به چند تم از پو بسنده می‌کند. تولید فیلم با مشکل بزرگی روبه‌رو شد: کارگردان اصلی، مایکل ریوز، در جریان تولید تلف شد و گوردون هسلر جایگزین او شد. تغییر ناگهانی کارگردان و تجربهٔ نه‌چندان قابل‌توجه هسلر در ادامه بر کیفیت نهایی تأثیر منفی داشت. نقد و برداشت کلی: از نظر تماتیک فیلم نکات جالبی دارد؛ از جمله حضور پزشکان ساحره، داروهایی که خواب یا مرگ کاذب را شبیه‌سازی می‌کنند، خیانت‌ها و یک قاتل با ردای قرمز و هود قرمزرنگ. همچنین ردپای مضامین استعمارگری بریتانیایی نیز به چشم می‌خورد. در کنار این‌ها، جو گوتیک فیلم خوب پدید آمده و بازیگران اصلی ظاهر قابل‌قبولی دارند؛ زنان نقش‌آفرین نیز جذابیت بصری و حضور مناسبی در فیلم دارند. اما ضعف‌های جدی‌ای هم هست: اقتباس بسیار آزاد است و بسیاری از عناصر داستانی پراکنده یا مبهم باقی می‌مانند. آشکارسازی هویت قاتل با آرایش و گریم ضعیف صورت می‌گیرد، دو ستارهٔ بزرگ ژانر—پرایس و لی—به‌ندرت هم‌زمان در قاب حضور دارند، و پایان‌بندی به‌طرز نامنسجمی به یک پیچش بی‌ارزش منتهی می‌شود. نقاطی از فیلمنامه سؤال‌برانگیزند؛ برای نمونه چطور در مراسم تشییع هیچ‌کس واقعیت چهرهٔ برادر مسن را نمی‌دانسته یا چگونه معلولیت ناشی از وودو در پایان به بیماری واگیر تبدیل می‌شود؛ این موارد نشان‌دهندهٔ نگارش ضعیف فیلمنامه‌اند. با این حال، اگر تماشاگر از فیلم‌هایی با فضاسازی گوتیک، عناصر ماورایی، جادوگری سیاه و بازدید از قبرها لذت می‌برد، بخش‌هایی از فیلم—به‌ویژه نیم‌ساعت پایانی—قابل‌تماشا و سرگرم‌کننده است. کریستوفر لی نقش کمی دارد اما حضورش به غنای صحنه‌ها کمک می‌کند و پرایس، هرچند در فیلمی ضعیف‌تر از آثار برجسته‌اش، همچنان توانایی‌هایش را نشان می‌دهد. اطلاعات فنی و ارزیابی نهایی: مدت زمان فیلم حدود ۱ ساعت و ۳۶ دقیقه است و بخش‌هایی از آن در استودیوی شپرتون فیلم‌برداری شده است. به‌طور کلی این اقتباس در میان آثار مبتنی بر آثار پو از کیفیت پایین‌تری برخوردار است؛ یکی از نقدها امتیاز 5/10 داده و ارزیابی دیگری درجهٔ کلی B-/C+ اعلام کرده است.