فیلم The Family Vice 1975

این فیلم را با اثر مشابه «Dove vai se il vizietto non ce l'hai?» (1979) اشتباه نگیرید. رنزو مونتاگنانی عملاً نقشی مشابه را در هر دو فیلم بازی می‌کند، اما در این نسخه ادوِیژ فنِک است که هنگام آفتاب‌گرفتن ظاهر می‌شود، نه پائولا سِناطره. جیاکومو د‌آماتو (رنزو) درست لحظه‌ای که از زندان آزاد می‌شود توسط کنتس بیوه ماگدا (ژولیت مینایل) برداشته می‌شود و بی‌درنگ دوست‌دخترش...

این فیلم را با اثر مشابه «Dove vai se il vizietto non ce l'hai?» (1979) اشتباه نگیرید. رنزو مونتاگنانی عملاً نقشی مشابه را در هر دو فیلم بازی می‌کند، اما در این نسخه ادوِیژ فنِک است که هنگام آفتاب‌گرفتن ظاهر می‌شود، نه پائولا سِناطره. جیاکومو د‌آماتو (رنزو) درست لحظه‌ای که از زندان آزاد می‌شود توسط کنتس بیوه ماگدا (ژولیت مینایل) برداشته می‌شود و بی‌درنگ دوست‌دخترش را ترک می‌کند (یادآوری: بعدها باز به او برمی‌خوریم). ماگدا می‌خواهد رنزو نقش پیشخدمت/راننده را بازی کند و همسر تازهٔ برادرش، اینِس (که معشوقهٔ سابق رنزو است)، را اغوا کند تا میراث را به‌طور کامل برای خود بردارد. اینس (سوزان اسکات) از قبل قرارهای شبانه‌ای با پسر نوجوانِ ماگدا، مارکو (روبرتو چِنسّی با همان مدل موی بد همیشگی‌اش) دارد و بلافاصله تظاهر رنزو به عنوان پیشخدمتِ همجنس‌گرا را می‌فهمد. سپس ادوِیژ با شلوارک داغِ سبز و اسکوتر می‌رسد و با نشان دادن خال روی باسن ثابت می‌کند که فرزند نامشروعِ کنتِ فلج است (دیگر خویشاوندان هم خال‌های مشابهی دارند). طبق معمول، فنک بدون معطلی بالاتنه‌اش را در می‌آورد تا صحنهٔ آفتاب‌گرفتن را اجرا کند که باعث جلب‌توجه جیاکومو و مارکو و اعتراض اینس می‌شود. گویی همهٔ این‌ها کافی نیست؛ خانواده پیوسته همدیگر را فریب می‌دهند تا نظرِ کنت را جلب کنند. شواهد عکاسی از روابط نامشروع وجود دارد، نقشهٔ آدم‌ربایی قبل از خشک‌شدن یادداشت باج‌خواهی نقش بر آب می‌شود، دوست‌دختر بلوندِ ابتدای فیلم ناگهان خدمتکار جدید می‌شود، و یک آشپز جوان که فقط یک یا دو بار در پس‌زمینه ظاهر شده بود ناگهان وارد ماجرا می‌شود تا ادوِیژ را به یک رابطهٔ لزبین—که فقط اشاره می‌شود و نشان داده نمی‌شود—جذب کند. در همین حال، نمایش همجنس‌گرایانهٔ رنزو هرچه جلوتر می‌رود زننده‌تر می‌شود (تماشا کردن صحنه‌هایی که به‌طرز خنده‌داری شبیه به جاروییدنِ به‌سبک فردی مرکوری است، شرم‌آور است). وقتی زمانِ ورود به تالار اتهام‌ها برای خواندن وصیت‌نامهٔ نهایی—که چندان هم غافلگیرکننده نیست—فرامی‌رسد، بیشتر تماشاگران احتمالاً دیگر به این شخصیت‌ها اهمیتی نمی‌دهند.