فیلم Dangerous 2021

هرگز شاهکار نیست و حتی زیاد عالی هم نیست، اما در میان فیلم‌های مستقیم به ویدیو سرگرم‌کننده بود؛ با این حال ریتم کمی نامتوازن است و دو عنصر تعلیق-تریلر و معما هرگز کاملاً با هم هماهنگ نمی‌شوند (شاید تا حدی به این دلیل که تولید اولیه در ۲۰۱۵ آغاز و به‌خاطر مشکلات بودجه متوقف شد و پنج سال بعد از سر گرفته شد). صحنه‌ای که...

هرگز شاهکار نیست و حتی زیاد عالی هم نیست، اما در میان فیلم‌های مستقیم به ویدیو سرگرم‌کننده بود؛ با این حال ریتم کمی نامتوازن است و دو عنصر تعلیق-تریلر و معما هرگز کاملاً با هم هماهنگ نمی‌شوند (شاید تا حدی به این دلیل که تولید اولیه در ۲۰۱۵ آغاز و به‌خاطر مشکلات بودجه متوقف شد و پنج سال بعد از سر گرفته شد). صحنه‌ای که مل گیبسون یک روز و در یک لوکیشن تصویربرداری کرد، مشخصاً او از بازی لذت می‌برد (در یکی از صحنه‌ها نقش او مست نشان داده شده و تعجب‌آور نیست اگر کمی واقعاً مست بوده باشد). اسکات ایستوود شاید کاریزمای پدرش را نداشته باشد، اما در این فیلم قابل قبول ظاهر می‌شود. امتیاز: 2.75/5 دیلن (اسکات ایستوود) پس از مرگ برادرش شان به خانهٔ دورافتاده خانواده در جزیره بازمی‌گردد. او خوش‌آمد گفته نمی‌شود و در شرف ترک جزیره است که کلانتر (تایریز گیبسون) او را شناسایی و بازداشت می‌کند. در ادامه گروهی مزدور به رهبری کول (کوین دوراند) وارد جزیره می‌شوند، نیروهای انتظامی را از سر راه برمی‌دارند و خانواده را گروگان می‌گیرند. هدفشان چیست؟ خیلی زود مشخص می‌شود که دی مهارت‌های رزمی زیادی دارد و کم‌کم مهاجمان را حذف می‌کند؛ با کمک لیندا (برِندا بازینه) و روان‌شناس الکلی‌اش آلدرود (مل گیبسون) که از راه دور راهنمایی می‌کند، به دنبال چیزی می‌گردد که مزدورها با رادار زمینی به دنبالش هستند. این از بدترین فیلم‌های اکشن ماجرایی‌ای که امروز دیدم نیست و گاهی ایستوود تا حدی شبیه پدرش رفتار می‌کند؛ اما کل ماجرا نوعی اجبار مضحک دارد که با بازی‌های کم‌رمق، دیالوگ‌های ضعیف و یک خلافکار کم‌تهدید جبران نمی‌شود. حضور کوتاه گیبسون لذت‌بخش است، اما فامکه یانسن تقریباً مغفول مانده و در پایان فیلم تا حدی یادآور «جزیرهٔ خرس» (۱۹۷۹) است، با این تفاوت که هیچ خطر واقعی یا فضای برفی ندارد. من معمولاً از فیلم‌های اکشن خوشم نمی‌آید، اما واژهٔ «سایکاپات» در توضیحات توجه‌ام را جلب کرد؛ من به روان‌شناسی نابهنجار در فیلم‌ها علاقه‌مندم. فیلم را با شگفتی و لذت دیدم و آن را دو بار در یک هفته تماشا کردم تا نکاتی را که دفعهٔ اول از دست داده بودم ببینم. از شخصیت‌ها (حتی کول) خوشم آمد و به حدی فیلم را دوست داشتم که نسخهٔ خودم را خریدم تا هر وقت خواستم دوباره ببینم.