فیلم City Hall 1996

من طرفدار سرسخت آل پاچینو — مخصوصاً از نقش‌هایش در Heat، فیلم‌های پدرخوانده و Dog Day Afternoon — بوده‌ام و زمانی هم شیفته بریجیت فوندا (مثلاً در Single White Female) بودم. بنابراین از این فیلم بسیار ناامید شدم، خصوصاً که فیلم قبلی کارگردان هارولد بکر، Sea of Love، را که آل پاچینو در آن بازی کرده بود، دوست داشتم. نیمه اول فیلم قابل قبول و...

من طرفدار سرسخت آل پاچینو — مخصوصاً از نقش‌هایش در Heat، فیلم‌های پدرخوانده و Dog Day Afternoon — بوده‌ام و زمانی هم شیفته بریجیت فوندا (مثلاً در Single White Female) بودم. بنابراین از این فیلم بسیار ناامید شدم، خصوصاً که فیلم قبلی کارگردان هارولد بکر، Sea of Love، را که آل پاچینو در آن بازی کرده بود، دوست داشتم. نیمه اول فیلم قابل قبول و درگیرکننده بود، اما از آن به بعد داستان از ریتم افتاد، بیش از حد گفت‌وگو‌محور و بی‌الهام شد. نمی‌دانم مشکل فیلمنامه بود یا کارگردانی. من طرفدار بزرگ جان کیوسک نیستم — او را بیشتر در کمدی‌ها می‌پسندم، مثل خواهرش جون — اما بازیگران همراه او بازیگران خوبی بودند که عملاً هدر رفتند: مارتین لاندائو، آنتونی فرانچوزا و دنی آیلو که به‌نظر می‌رسد برای این نقش‌ها و چنین فیلم‌هایی به‌دنیا آمده‌اند؛ پس از نظر روی کاغذ این فیلم باید بهتر از این می‌شد. همیشه کنجکاو بودم که چرا فیلم چنین شکست تجاری خورد و حالا تا حدی دلیلش را فهمیده‌ام. می‌شد با چند تغییر ساده در قوس داستان، فیلم را پرتعلیق‌تر کرد یا حتی کمی تنش رمانتیک افزود (گرچه معمولاً با این گرایش‌های «هالیوودی» موافق نیستم) — بازیگرانی چون فوندا به‌درستی به کار گرفته نشدند. در مجموع، فرصتی هدر رفته است؛ اگر از درام‌های مربوط به فساد خوشتان می‌آید، یک بار دیدن ارزش دارد، ولی با توقعات بالا وارد نشوید و تماشای مجددش ضرورتی ندارد. حدود بیست سال پیش این فیلم را دیده بودم و به دلیلی دوباره دلم خواست آن را ببینم. فیلم چندان بزرگ یا بلندپروازانه نیست و ضرباهنگش کمی نامنظم است، اما در کل مخاطب را درگیر می‌کند و بازی‌ها قابل‌اطمینان‌اند. کنجکاوم بدانم اگر کارگردانی مثل اسکورسیزی آن را ساخته بود، چقدر بهتر می‌شد. (۳.۵ از ۵) در ارائه فیلم حس واقع‌گرایی تاریخی وجود دارد. یک حادثه کوچک — قتل یک پسر — کم‌کم بزرگ می‌شود و لایه‌های مختلف را می‌پرانَد تا تلاطم‌ها در بالاترین و قدرتمندترین سطوح احساس شوند. این دقیقاً همان چیزی است که در واترگیت رخ داد؛ یک سرقت و ورود ساده باعث سقوط نیکسون شد. تقریباً دو هزار سال پیش نیز توطئه کاتیلینه چیزی مشابه را رقم زد. اگر به این چیزها حساس باشید، مانند فیلم The Paper، می‌بینید که فیلم فقط درباره فساد نیست، بلکه درباره پیامدهای زنجیره‌ای است و این نکته جذاب است. علاوه بر این، بازی‌ها واقعاً خوب‌اند، تا جایی که افسوس می‌خوری چرا کیوسک و پاچینو بیش‌تر کنار هم بازی نکرده‌اند.