فیلم Long Shot 2019

چه کسی فکر می‌کرد اولین سورپرایز مثبت سال فیلمی رمانتیک-کمدی با بازی ست راگن باشد؟ این ژانر در چند سال اخیر مشکل داشته (فقط تعداد کمی فیلم شایستگی ستایش دارند)، اما بازیگران درخشان Long Shot از اوایل ۲۰۱۹ توجه‌ام را جلب کردند وقتی فهرست تماشای سال را می‌چیندم. من واقعاً از طنز نوع راگن خوشم می‌آید و شارلیز ترون یکی از بهترین بازیگران قرن بیست‌ویکم...

چه کسی فکر می‌کرد اولین سورپرایز مثبت سال فیلمی رمانتیک-کمدی با بازی ست راگن باشد؟ این ژانر در چند سال اخیر مشکل داشته (فقط تعداد کمی فیلم شایستگی ستایش دارند)، اما بازیگران درخشان Long Shot از اوایل ۲۰۱۹ توجه‌ام را جلب کردند وقتی فهرست تماشای سال را می‌چیندم. من واقعاً از طنز نوع راگن خوشم می‌آید و شارلیز ترون یکی از بهترین بازیگران قرن بیست‌ویکم است. به علاوه بازیگران دیگری مثل باب اودنکرک (رئیس‌جمهور چمبرز)، اوشی جکسون جونیور (لنس) و اندی سرکیسِ تقریباً نشناختنی (پارکر ومبلی) هم هستند که راه را برای موفقیت هموار می‌کنند. کلید گم‌شده چیست؟ فیلمنامه‌ای خوب و جذاب، که عمده مشکل رمانتیک‌کمدی‌های امروزی است. بسیاری از این فیلم‌ها مستقیم به سرویس‌های استریم می‌روند چون تولیدشان آسان‌تر است: جمع کردن بازیگران تا حدی مناسب، قرار دادن یک روایت کلیشه‌ای درباره دو نفر که هیچ‌چیز مشترکی ندارند و به وسیله مکانیزم‌های غیرمنطقی و احمقانه به هم می‌رسند، و voilà؛ «موفقیت» کم‌هزینه. پیش‌فرض Long Shot گونه‌ای از همین مفهوم را دنبال می‌کند و تا حدی آشنایی ژانر را دارد، اما همان‌ چیزی که این فیلم را متمایز می‌کند شیمی بازیگران اصلی، کمدی خوش‌ساخت و فیلمنامه زیباست. گفت‌وگوها مصنوعی نیستند، بخش بزرگی از شوخی‌ها جواب می‌دهند، و بهترین تعریفی که می‌توانم از این فیلم بکنم این است که: فیلم خودش را جدی می‌گیرد و این کار بی‌نقص جواب می‌دهد. پیام احساسی‌ای برای مخاطب دارد و آن را به واقعی‌ترین شکل ممکن منتقل می‌کند. عاشقانه به نظر ساخته و پرداخته یا ناگهانی نیست؛ بلکه یک قوس خوب دارد که پر از معضلات اخلاقی روابط واقعی و تصمیم‌های سخت است. هر حرفی که هر شخصیت می‌زند یا منطقی است یا خنده‌دار. بازیگران همان‌طور که انتظار می‌رفت درخشان‌اند. شیمی میان ست راگن و شارلیز ترون قابل لمس است و یکی از دلایلی است که بخش رمانتیک فیلم کار می‌کند. آنها به‌وضوح در پشت صحنه خوش گذرانده‌اند و این روی پرده دیده می‌شود. راگن بیشتر خنده‌ها را فراهم می‌کند اما نشان می‌دهد در صورت نیاز می‌تواند دراماتیک هم باشد. ترون بی‌نقص است؛ هر خطی که اجرا می‌کند چه در صحنه رومانتیک چه در بخش کمدی، تقریباً کامل است. دامنه بازی او در کل مدت فیلم به‌نمایش گذاشته می‌شود و جاناتان لوین باید به‌عنوان کارگردان برای همکاری با چنین بازیگر برجسته‌ای بسیار سپاسگزار باشد. افزون بر این‌ها، یک چیز که انتظار نداشتم الآن ستایش کنم، بخش گریم است. قبل از فیلم می‌دانستم اندی سرکیس در میان بازیگران است اما نقش او را کاملاً فراموش کرده بودم. با هیچ اغراقی معتقدم تقریباً غیرممکن است او را به‌عنوان ومبلی بشناسید مگر اینکه از قبل بدانید در فیلم هست. وقتی اسامی بازیگران را دوباره بررسی کردم به یاد آوردم واقعاً نقش دارد و از یافتن این موضوع به همان اندازه‌ای شگفت‌زده شدم که از لذت بردنم از فیلم. اوشی جکسون جونیور هم اجرای بسیار خنده‌داری دارد و باب اودنکرک هم فرصت زیادی برای درخشش روی پرده ندارد. این از آن فیلم‌هایی است که به‌راحتی نمی‌توان عیب‌های واضحی برایش نشان داد. بی‌نقص بودن فیلم به این معنا نیست که نمره ۱۰/۱۰ دارد؛ فقط یعنی مشکل جدی‌ای با آن ندارید. اگر هر جنبه‌ای از یک فیلم «خوب» باشد، آن فیلم «خوب» است، نه «فوق‌العاده» یا «شگفت‌انگیز». Long Shot را این‌گونه می‌بینم: یک رمانتیک‌کمدی بسیار سرگرم‌کننده و بی‌تردید یکی از بهترین‌هایی که در این چند سال دیده‌ام. اگرچه مفهوم اصلی از خطوط داستانی سنتی ژانر پیروی می‌کند، فیلمنامه خوب نوشته‌شده، بخش‌های کمدی خنده‌دار و شخصیت‌های برجسته، داستان نسبتاً جدی را به‌طرز قابل‌توجهی سرگرم‌کننده می‌کنند. دو ساعت با ریتمی سریع است که آن را به هر کسی که فقط می‌خواهد در سالن سینما اوقات خوشی داشته باشد پیشنهاد می‌کنم. امتیاز: B+ به‌طرز عجیبی فیلم از نظر سیاسی ملایم و میانه‌گراست، در حالی که درباره زنی است که بخش عمده فیلم را صرف تلاش برای تصویب سیاستی می‌کند که به نفع محیط‌ زیست است. فیلم در یک فضای آزاردهنده‌ی میانی قرار دارد که هم «خیلی بیدار و آگاه» خوانده می‌شود و هم «متفاوت از آن رمانتیک‌کمدی‌های قدیمی که مرد به خاطر جذابیت صرف زن را به‌دست می‌آورد» — اما هم‌زمان انگار که پسربچه دست‌وپاچلفتیِ خوب باز هم این زن قدرتمند سیاسی را صرفاً با همان «خود بودنش» به‌دست می‌آورد؟ نمی‌دانم. فیلم تا حد زیادی نیمه‌تمام است؛ به سمت یک سری چیزها حرکت می‌کند اما نمی‌تواند دیگری‌ها را رها کند. و از آنجا که دیدگاه متوسطی دارد، طبیعتاً نمره‌ای متوسط هم می‌گیرد. شارلیز در این فیلم واقعاً قهرمان است؛ اجرای نمایش را تماماً در اختیار دارد. امتیاز نهایی: ★★½ — چیزهای زیادی داشت که برایم جذاب بود، اما به‌عنوان یک کلیت چندان کارساز نبود. مسأله‌ای که از آدم‌های سیاسی خوشم نمی‌آید این است که راست‌گراها این فیلم را به‌خاطر نحوه آغازش و سیاست‌های زیست‌محیطی موجود در مرکز ماجرا نقد می‌کنند... و چپ‌گراها می‌گویند وحشتناک است چون یک جمهوری‌خواه سیاه‌پوست داشت که نظرش درست بود و هنوز هم آدم خوبی نشان داده شد. بنابراین دوباره فیلمی داریم که طبق انتظار نباید آن را دوست داشته باشید چون «سیاستش نه»... اما حداقل فیلمی است که هر دو طرف می‌گویند باید از آن بدتان بیاید. حداقل این را می‌توان پیشرفت دانست. غیر از این، بخشِ اجرای گروه Boyz II Men بزرگ‌ترین خنده را برایم داشت که تا حدی شوکه‌کننده بود چون این فیلم قرار است یک کمدی پوچ و بی‌هدف باشد. و هست و بهترین کمدی بی‌مغز و بی‌هدف نیست، اما خب این‌ها فیلم‌هایی‌اند برای تفریحِ بی‌فکر و همین‌طور فیلم خود را معرفی می‌کند: رکیک و دیوانه‌کننده. اگر برای دیدن یک کمدی بی‌مغز و رکیک به سراغش نروید... نمی‌دانم چه انتظاری داشتید. تنها نقطه‌ضعف واقعی این است که ترون و جکسون از خنده‌دارترین‌های فیلم هستند، در حالی که ست راگن که بنا بود کمدینِ گروه باشد، کمی بی‌حال به نظر می‌رسد و انگار کم‌کاری کرده است. غیر از این، دقیقاً آنچه از فیلم انتظار دارید را دریافت می‌کنید. وزیر امور خارجه آمریکا، چارلوت فیلد (شارلیز ترون)، پیش از اعلام کاندیداتوری برای ریاست‌جمهوری محبوبیت قابل‌توجهی دارد که در یکی از ضیافت‌های مجلل با فرد (ست راگن) ملاقات می‌کند. او نماد شیکی و او نماد تیپی عامه‌پسند و با رفتار نابسامان است. معلوم می‌شود سال‌ها پیش با هم رابطه داشته‌اند و چارلوت برخلاف نصیحت تیمش تصمیم می‌گیرد که از او به‌عنوان نویسنده سخنرانی استفاده کند. شاهکار است یا جنون؟ بقیه این کمدی-درام طولانی در واقع بیشتر برای طرفداران راگن است — و من یکی از آن‌ها نیستم. در چند صحنه شارلیز ترون کمدی را خوب اجرا می‌کند — مثلاً پیش از یک ملاقات دیپلماتیک حساس کمی ماده‌ای را مصرف می‌کند — اما در کل این کمدی نسبتاً مبتذل با انبوهی از الفاظ رکیک و شوخی‌های سطحی است که می‌خواهد کمبود فیلمنامه و داستانِ پیش‌بینی‌پذیر را پوشش دهد. تلاش‌هایی برای زدن نیش به نهادهای سیاسی و افراد پوچ بالاتر از آن‌ها دارد و گروه بازیگران مکمل کمی کمک می‌کند، اما همه این‌ها قبلاً دیده شده و با بیش از دو ساعت زمان فیلم، متأسفانه من درگیرِ هیچ‌کدام از دو شخصیت اصلی نشدم تا رسیدن به پایانِ شتاب‌زده.