فیلم Skinamarink 2022

تنها راهی که این فیلم بتواند شما را تحت تأثیر قرار دهد، این است که به آن احترام بگذارید. در نهایت این فیلم برای همه نیست و اشکالی هم ندارد. به‌سادگی، Skinamarink یک اثر خلق‌کنندهٔ جوّ است. بسیاری از تماشاگران ژانر وحشت برای مسخره‌کردن تصمیمات احمقانهٔ شخصیت‌ها، خیره‌شدن به جلوه‌های خونین یا تجربهٔ هیجانِ امن به سراغ این ژانر می‌آیند؛ این فیلم اما آن مخاطبان را...

تنها راهی که این فیلم بتواند شما را تحت تأثیر قرار دهد، این است که به آن احترام بگذارید. در نهایت این فیلم برای همه نیست و اشکالی هم ندارد. به‌سادگی، Skinamarink یک اثر خلق‌کنندهٔ جوّ است. بسیاری از تماشاگران ژانر وحشت برای مسخره‌کردن تصمیمات احمقانهٔ شخصیت‌ها، خیره‌شدن به جلوه‌های خونین یا تجربهٔ هیجانِ امن به سراغ این ژانر می‌آیند؛ این فیلم اما آن مخاطبان را با هیچ‌چیز رها می‌کند. این فیلم برای کسانی است که می‌خواهند در حال و هوای مرزی غرق شوند؛ آن‌ها را به دوران کودکی می‌فرستد، زمانی که ترسِ قدم‌زدن در خانه در شب را تجربه می‌کردند. برای من یادآور آن بود که مخفیانه پایین می‌رفتم تا کارتون تماشا کنم و صبحانه بخورم، خانه را تاریک و ساکت می‌گذاشتم تا کسی را بیدار نکنم. بخش بزرگی از فیلم، صفحه‌ای خالی با نویزِ شبیه نوارِ ویدئویی است که ذهن‌تان را فریب می‌دهد و چیزهایی را می‌بینید که وجود ندارند. فیلم‌برداری درخشان است؛ همیشه دقیقاً به‌اندازه‌ای نشان می‌دهد که بخواهی از کنج دیوار سرک بکشی، ولی هم‌زمان نخواهی این کار را بکنى. تعداد تفسیرهایی که از این فیلم نسبتاً ساده شده، نشان‌دهندهٔ عمق آن است؛ نمادگرایی و ابهام اجازه می‌دهد ذهن با نظریه‌ها و توضیحات مختلف به‌جان بیفتد. اگر قرار بود یک چیز را تغییر بدهم، نیم ‌ساعت از مدت فیلم را کوتاه‌تر می‌کردم؛ فیلم با طول کمتر برای مخاطب قابل‌دسترس‌تر می‌بود — شبیهِ آثار کوتاه‌تری مثل «The Backrooms». با این حال حس می‌کنم طول کنونی برای قرار دادن تماشاگر در ذهنیتی لازم و لذت‌بردن کامل از نیمهٔ دوم فیلم ضروری است. خوشبختانه هیچ تهیه‌کننده‌ای جلوی خلاقیتِ کارگردان کایل ادوارد بال را نگرفته است. پیشنهاد می‌کنم این فیلم را شب، در سکوت و بدون حواس‌پرتی ببینید، روی زمین اتاق نشیمن بنشینید تا تجربهٔ کامل‌تری به دست آورید. به آن احترامی که لایقش است بدهید؛ و اگر نتوانستید با حال‌وهوای فیلم همراه شوید، بهتر است تلویزیون را خاموش کنید تا دو ساعت به صفحهٔ خالی نگاه کنید. من Skinamarink را نسبتاً ناامیدکننده یافتم. لحظاتی از وحشتِ بسیار مؤثر دارد؛ بارها خودتان را در تاریکیِ دانه‌دانه به جست‌وجو وادار می‌بینید، اما به ندرت چیزی پیدا می‌کنید. به‌خصوص از پایان‌بندی خوشم نیامد — تقریباً هفت پایان نسبتاً خوب وجود دارد و آرزو داشتم یکی از آن‌ها را انتخاب کنند! خودم را در حال فریادزدنِ «همین‌دیگر تمامش کنین!» یافتم. متأسفانه هیجان اصلی‌ای که از دیدن Skinamarink به دست آمد، خستگی و یکنواختی بود، نه ترس.