فیلم The Wicker Man 1973

«من به حیات جاودان ایمان دارم، همان‌طور که پروردگارمان عیسی مسیح وعده داده است.» گِلِدال سرجوخه نیل هاوی (با بازی درخشان ادوارد وودوارد) برای رسیدگی به ناپدید شدن دختربچه‌ای دوازده‌ساله به جزیره دورافتاده اسکاتلندی سامریسایل می‌رود. آنچه می‌بیند فرهنگی غرق در آئین‌های بت‌پرستانه است که زیر نظر لرد سامریسایل (کریستوفر لی) اداره می‌شود. هاوی در مواجهه با بی‌تفاوتی و خونسردی اهالی — و حمله‌ای که به...

«من به حیات جاودان ایمان دارم، همان‌طور که پروردگارمان عیسی مسیح وعده داده است.» گِلِدال سرجوخه نیل هاوی (با بازی درخشان ادوارد وودوارد) برای رسیدگی به ناپدید شدن دختربچه‌ای دوازده‌ساله به جزیره دورافتاده اسکاتلندی سامریسایل می‌رود. آنچه می‌بیند فرهنگی غرق در آئین‌های بت‌پرستانه است که زیر نظر لرد سامریسایل (کریستوفر لی) اداره می‌شود. هاوی در مواجهه با بی‌تفاوتی و خونسردی اهالی — و حمله‌ای که به باورهای مسیحی‌اش می‌شود — انسانی تنها و در معرض خطر شدید به نظر می‌رسد. «ویکر من» به کارگردانی رابین هاردی و اقتباس آنتونی شافر از رمان دیوید پینر، اثری است که به‌حق در زمره آثار فرقه‌ای قرار گرفته است. از لحظه ورود هاوی به جزیره فضای یک تهدید خاموش و مرموز بر داستان سایه می‌افکند: تصاویر ناراحت‌کننده، سرودها و آیین‌ها که به‌تدریج اعصاب او را می‌خراشند، و حتی نکاتی از جنسیت‌گرایی که به‌خوبی در طرح کلی فیلم جای گرفته‌اند. وقتی لرد سامریسایل وارد ماجرا می‌شود، اوضاع به‌طرزی تند و نگران‌کننده سردرگم‌کننده پیش می‌رود تا به پایانی شگفت‌آور و هولناک برسد. این فیلم ترسی از نوع معمولِ ضربه‌ای و خونین ندارد؛ ترس آن نرم و موذیانه و در لایه‌های رفتار اهالی غیرعادی و پنهان‌کاری‌شان نهفته است. بازی ادوارد وودوارد در نقش هاوی و کریستوفر لی در نقش لرد سامریسایل بسیار تأثیرگذار است. نسخه کارگردان، که مدت زمان بیشتری را به ساختن اتمسفر و تعلیق اختصاص می‌دهد، اثری کم‌نظیر به‌شمار می‌آید. موسیقی فیلم که عمدتاً از سرودهای محلی درون‌متنی تشکیل شده، به‌جای موسیقی کلیشه‌ای «وحشت‌آور»، به تقویت حس دنیای فیلم کمک بزرگی می‌کند. برخی تماشاگران امروز ممکن است از نبود خشونت صریح ناامید شوند یا روند کند داستان را به ضعف بگیرند و از اینکه موسیقی گاهی بار زیادی از ایجاد حس خطر را بر دوش می‌کشد گلایه کنند؛ با این حال فیلم بیش از همه یک تریلر روان‌شناختی است تا یک فیلم اسلَشر، و پرسش درباره نظام‌های اعتقادی و ارزش‌های آنها از دل آن بیرون می‌آید: آیا آئین‌های بت‌پرستانه کمتر «معتبر» از دیگر مکاتب دیانت‌اند، وقتی همه ادیان تا حدی بر ایمان و شور تکیه دارند؟ پایان فیلم یکی از تکان‌دهنده‌ترین لحظات تاریخ سینماست؛ زیرا تا آن لحظه فیلم نسبتاً خونسرد بازی می‌کند و همین خونسردی باعث می‌شود ضربه نهایی باورپذیر و دلخراش‌تر باشد. فیلم با ترکیبی از زیبایی عجیب، فضای دلهره‌آور و ایده‌های برانگیزِ فکر، شایسته شهرت فرقه‌ای‌اش است و حتی برای کسانی که معمولاً طرفدار وحشت نیستند، تجربه‌ای قابل اندیشیدن و به‌یادماندنی فراهم می‌آورد.