فیلم Halloween II 2009

از نظر شخصی، «هالووین 2» تاریک‌ترین اثر راب زامبی است و به‌مراتب تهدیدآمیزتر از هر فیلم دیگری در مجموعه «هالووین» تا به امروز به‌نظر می‌رسد. پر از شخصیت‌های شکنجه‌شده، زشت، پرنفرت، منزجرکننده، خشونت‌بار و بی‌پرواست — و این فقط درباره «قهرمان‌ها» هم صدق می‌کند! مایکی بازگشته و به‌طرزی بزرگ‌نما ظاهر می‌شود؛ ظاهرش کمی فرق دارد اما به‌شیوه‌ای واقع‌گرایانه مثل «یک قاتل زنجیره‌ای دیوانه و بی‌خانمان...

از نظر شخصی، «هالووین 2» تاریک‌ترین اثر راب زامبی است و به‌مراتب تهدیدآمیزتر از هر فیلم دیگری در مجموعه «هالووین» تا به امروز به‌نظر می‌رسد. پر از شخصیت‌های شکنجه‌شده، زشت، پرنفرت، منزجرکننده، خشونت‌بار و بی‌پرواست — و این فقط درباره «قهرمان‌ها» هم صدق می‌کند! مایکی بازگشته و به‌طرزی بزرگ‌نما ظاهر می‌شود؛ ظاهرش کمی فرق دارد اما به‌شیوه‌ای واقع‌گرایانه مثل «یک قاتل زنجیره‌ای دیوانه و بی‌خانمان غول‌آسا» طراحی شده. هرچند فضای ناامیدکننده و فرساینده فیلم گاهی تماشای آن را دردناک می‌کند، در کل ارزش دیدن را دارد: بازی‌های محکم، فیلمنامه‌ای سورئال اما قابل‌قبول، موسیقی متن فوق‌العاده و قصه‌ای کاملاً جذاب. شاید تنها من این نظر را داشته باشم، اما از دید من «هالووین 2» ورود شایسته‌ای به یکی از موفق‌ترین فرانشایزهای وحشت است. چی شد؟ وقتی بازسازی ۲۰۰۷ را دیدم راضی بودم و به آن ۷ از ۱۰ دادم. اما این یکی؟ برای من این ریبوت عملاً نابود شد. اگر قرار است باز هم فیلمی در این مجموعه ساخته شود باید از نو ریبوت شود—این یکی را خراب کرده‌اند. بیست دقیقه اول تا حدودی قابل قبول بود، اما بعد همه‌چیز به‌هم ریخت. به‌نظرم راب زامبی موقع نوشتن این اثر احتمالاً تحت‌تأثیر مواد بوده؛ بخش بزرگی از فیلم مثل یک آشفتگی روان‌گردان است. دبورا مایرز شخصیتی ناسزاگو و بَدجنس است که آن‌قدر غیرقابل‌تحمل است که تقریباً آرزو می‌کنی مایکل او را از پا درآورد. دکتر لومی تبدیل به آدمی نفرت‌انگیز و بی‌ارزش شده است. خودِ مایکل عمدتاً فقط یک مردِ خشن و کثیف است که آدم‌ها را قطعه‌قطعه می‌کند. گاهی ویژگی‌های فراطبیعی‌اش را نشان می‌دهد اما اغلب نه؛ مدام هم خرخر می‌کند—چی به‌پا شده؟ دیالوگ‌ها جز فحاشی وجود ندارند. معمولاً نسبت به فحش مقاومم، اما وقتی فیلم پر از فحش است تا کم‌کاری نویسنده را بپوشاند، ناراحت‌کننده است. مدت‌ها بود از فیلمی این‌قدر ناامید نشده بودم؛ این فیلم آشغال محض و بی‌آبرو برای مجموعه‌ای است که از علاقه‌مندان ژانر وحشتم محسوب می‌شد. قبل از دیدن دوباره فیلمی از راب زامبی چند بار بیشتر فکر می‌کنم. اینجا دو نقد متفاوت هست—یکی ۸ ستاره و دیگری ۱ ستاره. من بیش از پنجاه سال است فیلم می‌بینم و به همه ژانرها علاقه دارم؛ می‌توانم نقدی مستقل و منصفانه بدهم. بازسازی ۲۰۰۷ نسبتاً خوب بود؛ اما نسخه دومِ زامبی خیلی بدتر است. با نقد پیتر کاملاً موافقم؛ شخصیتِ اصلیِ زن پر سر و صدا، ناسزاگو و فوق‌العاده آزاردهنده و در این فیلم بازیگر بدی است، مگر اینکه فقط به فریادهایش نیاز داشته باشند. بازیگران دیگر از آثار و سریال‌ها آشنا هستند—برخی از آن‌ها هدر رفته‌اند و برخی در نقش‌هایشان خوب هستند. من هم به این فیلم ۱ ستاره می‌دهم؛ با فحش در فیلم مشکلی ندارم اما باید در جای درست و به‌جا استفاده شود؛ در این‌جا فحش‌ها مثل آب‌نبات پخش شده‌اند. اگر آن شخصیت فقط یک جیغ‌زن بود و فحاشی نمی‌کرد، شاید امتیازم بالاتر می‌رفت. با سؤال پیتر موافقم: آیا راب موقع ساخت این فیلم مواد مصرف کرده بود؟ به‌هرحال نقد ۸ ستاره کاملاً اشتباه است؛ تنها نکته‌ی درست این است که این تاریک‌ترین فیلم راب زامبی است؛ غیر از آن، این فیلم افتضاح است. وقت‌تان را هدر ندهید—اگر می‌خواهید ببینید، نسخه‌هایی که جیمی لی کرتیس در آن‌ها حضور دارد (دنباله‌ها) انتخاب بهتری‌اند. مالکوم مک‌دوال—مثل قسمت اول، اینجا هم دو ستاره می‌گذارم. عریان‌سازی کمتر شده، شاید من اشتباه می‌کردم و آن فیلم اول قصد داشت گروتسک یا هجو باشد نه پورنوِ اسنَف... یا شاید به او گفته‌اند میزان تجاوز و زنان بی‌پرده را کاهش دهد... اما همچنان زنانی عریان می‌بینیم که پس از ارتکاب «گناهی» توسط یک هیولای مردِ بزرگ کشته می‌شوند. آیا هدف هجو ژانر بوده یا صرفاً تأمین انگیزه‌های زامبی؟ هنوز مطمئن نیستم. جو و اتمسفر فیلم هم نیست؛ فیلم حس و حالی شبیه «گِراینده‌ها» (grindhouse) ناجور دارد بدون اینکه آن‌جا برسد. طعم ناخوشایندی روی ذائقه‌تان می‌گذارد و با همه عریان‌سازی‌ها بیشتر شبیه «جمعه سیزدهم» است تا یک قسمت واقعی از مجموعه «هالووین». یک‌بار دیگر می‌پرسم: چرا بازسازی شد؟ جواب قابل‌قبولی ندارم؛ زامبی موسیقیدانِ خوبی است، اما به‌نظرم بهتر است فیلمسازی را کنار بگذارد. دیدن این فیلم هدر وقت و پول است. من با فرنچایز اصلی آشنا هستم اما اصولاً از این نوع وحشت («اسلشر») خوشم نمی‌آید؛ این ژانر اغلب بیش از حد شعاری و وابسته به خون‌پاشی مصنوعی است و فقط کسانی را می‌ترساند که مقدار خون صحنه را معیار ترسیدن می‌دانند. با این حال آثار جان کارپنتر به‌حق به مقام کلاسیک رسیدند؛ دنباله‌های قدیمی حتی شایستگی معیار قرار گرفتن ندارند و افت کیفیت فیلم‌ها باعث شد راب زامبی مجموعه را از نو شروع کند—اگر نخستین فیلم بد بود، این یکی بدتر است. فیلم وقت را تلف نمی‌کند؛ بلافاصله از جایی که قبلی تمام شده وارد اکشن می‌شود و کشته‌شدن شخصیت‌هایی را نشان می‌دهد که نه آن‌ها را می‌شناسیم و نه برایشان دلمان می‌سوزد. فیلم مثل چرخ‌گوشتِ گوشت عمل می‌کند؛ فیلمنامه بچه‌گانه و بهانه‌ای برای خون‌ریزیِ بی‌مورد است. بازیگران ضعیف‌اند؛ مالکوم مک‌دوال که معمولاً بازیگر خوبی است، در این فیلم یکی از بدترین اجراهایش را دارد: وقت کمی دارد و آنچه هم هست ضعیف است و کاراکتر نیز بد پرداخت شده. برد دوریف تا حد توانش بازی کرده و راستش تنها بازیگری است که می‌توانم تلاشش را تا سطح قابل‌قبول ارزیابی کنم. بقیه بازیگران فراموش‌شدنی یا ضعیف‌اند، از جمله کل بازیگران زن. از لحاظ فنی فیلم بیشتر روی CGI و لیترها خون مصنوعی حساب کرده؛ کارگردان فراموش کرده مخاطب وقتی با برخی شخصیت‌ها همدلی کند، فیلم را بیشتر احساس می‌کند. در عوض همه‌ی خونِ ممکن را خرج کرده‌اند و مرگ‌هایی عجیب‌وغریب جلوه داده‌اند؛ هیجان یا ترسی بیش از یک بازی ویدیویی گران‌قیمت ندارد، اما احتمالاً برای دست‌اندرکاران پول خوبی به‌هم زده است. خسته‌کننده است! از پیش هم انتظار زیادی از «هالووین 2» ۲۰۰۹ نداشتم و حق با من بود؛ فیلم خوب از آب درنیامده. وجود بیشتر برد دوریف خوشایند است، اما هیچ‌یک از بازیگران نتوانسته‌اند فیلم را بالاتر ببرند. اشکال از بازیگران نیست؛ همه چیز بد کنار هم گذاشته شده. صحنه‌ بیمارستانِ آغازین با اکتاویا اسپنسر و ریچارد رایل تا حدودی امیدوارکننده بود، اما فیلم خیلی زود به هدر رفتنِ حدود ۱۰۵ دقیقه می‌افتد؛ چند بار حواسم پرت شد.