فیلم J. Edgar 2011

فیلم J. Edgar تا حدودی کسل‌کننده است. لئوناردو دی‌کاپریو نقش عنوان را خیلی خوب بازی می‌کند و بازیگران همراهش هم همه قابل‌قبول‌اند، اما شیوهٔ روایت برای من بی‌رمق بود. حداقل برای من صحنه‌ای به‌یادماندنی وجود نداشت و در هیچ‌کدام از لحظات واقعاً با قصه همراه نشدم. فیلم تا حدی قابل‌تماشا است، اما مدت زمانش بیش از حد طولانی است تا بتوان آن را به‌راحتی پذیرفت. همان‌طور که...

فیلم J. Edgar تا حدودی کسل‌کننده است. لئوناردو دی‌کاپریو نقش عنوان را خیلی خوب بازی می‌کند و بازیگران همراهش هم همه قابل‌قبول‌اند، اما شیوهٔ روایت برای من بی‌رمق بود. حداقل برای من صحنه‌ای به‌یادماندنی وجود نداشت و در هیچ‌کدام از لحظات واقعاً با قصه همراه نشدم. فیلم تا حدی قابل‌تماشا است، اما مدت زمانش بیش از حد طولانی است تا بتوان آن را به‌راحتی پذیرفت. همان‌طور که اشاره شد، فهرست بازیگران جذاب است و آرمی همر، نائومی واتس و جودی دنچ، در کنار دی‌کاپریو حضور دارند. به‌نظرم همه نهایت تلاششان را کرده‌اند و مشکلات این اثر مربوط به خودِ بازیگران نیست. به‌نظر من این شروع ضعیفی برای ایستوود در آغاز دههٔ ۲۰۱۰ بود. نکتهٔ واقعی دربارهٔ لئوناردو دی‌کاپریو این است که او معمولاً شبیه خودش به‌نظر می‌رسد و این اندکی تأسف‌برانگیز است، چون او قرار نیست «لئوناردو دی‌کاپریو» بازی کند؛ او باید هر کسی را که فیلمنامه می‌خواهد، بازی کند و به‌خاطر همین بسیاری او را ستایش می‌کنند. به جز در J. Edgar؛ برای اولین‌بار دی‌کاپریو واقعاً شبیه خودش نیست—خیلی شبیه آن فاشیستی شده که گه‌گاه لباس زنانه می‌پوشد و او را بازی می‌کند. و چون او لئو است، بازی‌اش هم به همان اندازه خوب است. بالاخره! این‌بار استودیو روی چهره‌اش حساب نکرد و این تصمیم جواب داد. پس نه‌فقط بازی لئو را می‌بینیم، بلکه برای اولین‌بار واقعاً می‌بینیم که او در ظاهر هم به نقش می‌خورد؛ آخرین بار چنین چیزی را در «چه کسی دل گیلبرت را می‌خورد» دیده بودم. علاوه بر این، کلینت ایستوود کارگردانی می‌کند—من او را به‌عنوان بازیگر کمتر می‌پسندم، اما به‌عنوان کارگردان دوستش دارم. با توجه به گرایش‌های سیاسی ایستوود، با این انتظار رفتم که فیلمی طرفدار راست ببینم، اما از سینما بیرون آمدم با «تصویرِ صادقانه» و این خیلی کمک می‌کند. افشاگری دربارهٔ زندگی جنسی هوور هم به‌طور مناسب مطرح شده بود؛ یعنی محور فیلم نبود، خودِ J. Edgar محور بود... و همان‌طور که گفتم، شما در حال تماشای J. Edgar هستید نه صرفاً لئویی که تلاش می‌کند نقش مرد را بازی کند در حالی‌که هنوز به‌نوعی شبیه خودش باقی مانده. در مجموع فیلم موفق است، اما کاش کمی کوتاه‌تر می‌شد. اگر مقداری از طول فیلم کم می‌شد بهتر بود؛ می‌دانم هوور شخصیتی مهم در تاریخ است و ایستوود کارگردانی بزرگ با بازیگرانی خوب است، اما در برخی نقاط فیلم کش‌دار می‌شود و این به روند اثر آسیب می‌زند.